فیلم Til Death Do Us Part 2023

«تا مرگ ما را جدا نکند» تا حد زیادی تقلیدی از «کشتن بیل» است؛ فیلم ذاتاً بدی نیست اما مجموعه‌ای از مشکلات دارد. ایدهٔ عروس قاتل تازه نیست و کارگردان، تیموتی وودوارد جونیور، هم بهترین قصه‌گو به‌نظر نمی‌رسد. فیلم از اختصار بهره‌مند نیست و دیدن پشت‌سرهم صحنه‌های پرکننده که به‌راحتی می‌شد حذف‌شان کرد، خسته‌کننده است. او نمی‌تواند سریع به اصل مطلب برسد و همین باعث...

«تا مرگ ما را جدا نکند» تا حد زیادی تقلیدی از «کشتن بیل» است؛ فیلم ذاتاً بدی نیست اما مجموعه‌ای از مشکلات دارد. ایدهٔ عروس قاتل تازه نیست و کارگردان، تیموتی وودوارد جونیور، هم بهترین قصه‌گو به‌نظر نمی‌رسد. فیلم از اختصار بهره‌مند نیست و دیدن پشت‌سرهم صحنه‌های پرکننده که به‌راحتی می‌شد حذف‌شان کرد، خسته‌کننده است. او نمی‌تواند سریع به اصل مطلب برسد و همین باعث می‌شود تماشای فیلم کشدار و رنج‌آور شود. پس از فرار در روز عروسی، عروس (ناتالی برن) ناچار می‌شود برای بقا بجنگد؛ او مقابل نامزد سابقش (سر’داریوس بِلِین) و هفت «داماد» مرگبار او قرار می‌گیرد (از جمله کَم گیگانده، اورلاندو جونز، آلن سیلوا و پانچو مولِر). داستان، قصهٔ انتقام و استقلال است که با مبارزات خونین و تاریخچهٔ پنهانی همراه است که کم‌کم آشکار می‌شود. ناتالی برن که در هنرهای رزمی و رقص کلاسیک آموزش دیده، بدلکاری‌های خود را انجام می‌دهد و این در فیلم ملموس است. صحنه‌های مبارزه بسیار خوب اجرا شده و توانایی‌های ورزشی او به واقعی‌بودن این صحنه‌ها کمک می‌کند. با این حال، هماهنگی زمان‌بندی بین اکشن و لحظات دراماتیک خیلی ضعیف است. وودوارد جونیور نکات بدی هم دارد، مثل گذاشتن زد و خوردهای خونین روی آهنگ‌های قدیمیِ دههٔ ۵۰ و ۶۰ (کسل‌کننده!) و ناتوانی در پنهان‌کردن شیفتگی آشکارش به تارانتینو. داشتن چند اشارهٔ الهام‌بخش به آثار یک نویسنده و فیلم‌ساز دیگر یک چیز است، اما اینجا به‌نظر می‌رسد کار یک کپی‌کار صِرف است که حواس را پرت و اثر را مضمحل می‌کند. تعداد شباهت‌ها و ارجاعات به آثار مکتوب و سینمایی تارانتینو — از جمله «عشق حقیقی»، «سگ‌های انباری»، «قاتلان بالفطره»، «چهارشنبهٔ کاغذی» (Pulp Fiction)، «روزی روزگاری در هالیوود» و به‌ویژه «کشتن بیل» — به‌شدت زیاد است. چند لبخند طعنه‌آمیز به مخاطب می‌توانست جالب باشد، اما فیلم افراط می‌کند و صحنه‌های زیادی تقریباً یک چسبیده به نمونه‌های اصلی‌اند (به‌علاوهٔ تقلید آشکار از تم شناخته‌شدهٔ هانس زیمر در «عشق حقیقی»). در آغاز، داستان واقعاً گیج‌کننده و به‌شدت مبهم است. روایت فرارِ عروس بارها با فلاش‌بک رؤیایی از عروس و داماد همراه با یک زوج در تعطیلات (نیکول آرلین و جیسون پاتریک) قطع می‌شود. مشخص نیست این دو خط داستانی چگونه به هم ربط دارند و نیاز است توضیحات بیشتری داده شود، چون قصه شبیه دو فیلم کاملاً متفاوت است که در یک اثر خیلی طولانی با هم درآمیخته‌اند. در نهایت پرداختی به این مقدمهٔ طولانی و کند می‌شود، اما زمان رسیدن به آن خیلی زیاد است. «تا مرگ ما را جدا نکند» فیلمی است که در سینمای روباز محلی خوب می‌نشست. آن‌طور که می‌توانست باشد نیست و بهتر بود به‌صورت یک کوتاه عرضه می‌شد. داستان ساده‌ای که بی‌جهت پیچیده شده، بیش از حد کش آمده و متأسفانه بیشتر تکراری است تا سرگرم‌کننده.