فیلم Labyrinth 1986

سارا باید از برادر کوچکش، توبی، نگهداری کند و از این کار چندان راضی نیست. چون او مرتباً زاری می‌کند، سارا از «پادشاه گابلین» (جارهت) می‌خواهد که توبی را برای همیشه ببرد. جارهت حرفش را عملی می‌کند و کودک ناپدید می‌شود و حالا انتظار دارد سارا بابت این کار از او سپاسگزار باشد. سارا که نمی‌تواند بدون برادرش باشد، از او می‌خواهد توبی را بازگرداند؛...

سارا باید از برادر کوچکش، توبی، نگهداری کند و از این کار چندان راضی نیست. چون او مرتباً زاری می‌کند، سارا از «پادشاه گابلین» (جارهت) می‌خواهد که توبی را برای همیشه ببرد. جارهت حرفش را عملی می‌کند و کودک ناپدید می‌شود و حالا انتظار دارد سارا بابت این کار از او سپاسگزار باشد. سارا که نمی‌تواند بدون برادرش باشد، از او می‌خواهد توبی را بازگرداند؛ اما جارهت شرط می‌گذارد: او باید در عرض بیست و چهار ساعت راه عبور از هزارتویی را پیدا کند که قلعه‌اش را محافظت می‌کند. در مسیر، سارا با گابلینی به نام هاگل آشنا می‌شود و او را می‌خرد تا او را از میان هزارتو عبور دهد؛ اما هاگل چندان قابل اعتماد نیست و همین باعث می‌شود ماجراهای لذت‌بخشی شکل بگیرد. آن‌ها با موجودات عجیب و غریب و گوناگونی روبه‌رو می‌شوند، بعضی دوستانه و بعضی نه چندان، و سارا باید در رقابت با زمان، پسر را پیدا کند. جیم هنسن در خلق موجودات مختلف حسابی سنگ تمام گذاشته و ترکیب عروسک‌ها و جلوه‌های ساختگی با قصه‌ای که گاهی یادآور طنزهای مونتی پایتون است، بسیار دلنشین است — مخصوصاً حضور شوالیه جسورِ سر دیدیموس و سواره‌نظام ترسوی (یا شاید باهوش) او، امبروسیوس، که در واقع یک سگ چوپان است. آن‌ها همچنین با لودو روبه‌رو می‌شوند؛ غولی آرام و مهربان که با سنگ‌ها رابطه خوبی دارد و همین در نزدیکی باتلاق «بوی ابدی» که تقریباً در سینما هم بویش را حس می‌کنید، به کمکشان می‌آید. در تمام مدت، جارهت با بازی‌گوشی و دست‌کاری مسیر را بر سر سارا سخت می‌کند و در عین حال چند ترانه خوب هم عرضه می‌شود. دیوید بویی زیاد دیده نمی‌شود، اما هر وقت ظاهر می‌شود با جذابیت شیطنت‌آمیزی فضا را تحت تأثیر قرار می‌دهد (هرچند در لباسش چندان راحت به‌نظر نمی‌رسد). تصاویر فیلم بسیار خوشایندند؛ ترکیب ماهرانه و پرانرژی لباس‌ها و جلوه‌های ساختگی و اگرچه واقعاً حس خطر چندانی در کار نیست، داستان‌گویی فیلم کمی شبیه «جادوگر شهر اُز» است. اگر فرصت دیدن آن روی پرده بزرگ را دارید، حتماً بروید — روی پرده خیلی بهتر از تلویزیون به‌نظر می‌آید و تماشای آن لذت‌بخش است.