بیوگرافی
دیویید رابرت جونز، که حرفهای با نام دیوید بویی شناخته میشد، خواننده، ترانهسرا و بازیگر انگلیسی بود. او برای بیش از پنج دهه چهرهای در موسیقی پاپ بود و از سوی منتقدان و موسیقیدانان بهعنوان یک نوآور، بهویژه برای کارهایش در دههٔ ۱۹۷۰، بهشمار میآمد. حرفهٔ او با بازآفرینی مداوم...
دیویید رابرت جونز، که حرفهای با نام دیوید بویی شناخته میشد، خواننده، ترانهسرا و بازیگر انگلیسی بود. او برای بیش از پنج دهه چهرهای در موسیقی پاپ بود و از سوی منتقدان و موسیقیدانان بهعنوان یک نوآور، بهویژه برای کارهایش در دههٔ ۱۹۷۰، بهشمار میآمد. حرفهٔ او با بازآفرینی مداوم و ارائهٔ تصویری مشخص شده بود و موسیقی و هنرِ صحنهایاش تأثیری چشمگیر بر موسیقی عامهپسند گذاشت. در طول زندگیاش، فروش آثارش که حدود ۱۴۰ میلیون نسخه در سراسر جهان برآورد میشود، او را به یکی از پرفروشترین هنرمندان موسیقی جهان تبدیل کرد. در بریتانیا او نه گواهی آلبوم پلاتین، یازده گواهی طلا و هشت گواهی نقره دریافت کرد و یازده آلبوم شمارهٔ یک منتشر نمود. در ایالات متحده او پنج گواهی پلاتین و هفت گواهی طلا دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۶ به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. بووی در جنوب لندن متولد و بزرگ شد و از کودکی به موسیقی علاقهمند گشت؛ او در نهایت هنر، موسیقی و طراحی خواند و پیش از آغاز حرفهٔ حرفهایاش بهعنوان موسیقیدان در سال ۱۹۶۳ تحصیل کرد. «Space Oddity» پس از انتشارش در ژوئیهٔ ۱۹۶۹ نخستین ورود او به پنج جایگاه برتر جدول تکآهنگهای بریتانیا شد. پس از دورهای از تجربهگری، او در سال ۱۹۷۲ در دوران گلم راک با دیگرِ خودیٔ پرزرقوبرق و اندروژینِ زیگی استاردست بازگشت. این شخصیت با موفقیت تکآهنگ «Starman» و آلبوم The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars به شهرت گستردهای دست یافت. در ۱۹۷۵ سبکِ بووی بهطرز اساسی به سوی صدایی که خودش «پلاستیک سول» توصیف کرد تغییر یافت؛ این تحول در ابتدا بسیاری از طرفداران بریتانیاییاش را دور کرد اما برای او نخستین موفقیت بزرگ در بازار ایالات متحده را با تکآهنگ شمارهٔ یک «Fame» و آلبوم Young Americans به ارمغان آورد. در ۱۹۷۶، بووی در فیلم کالت The Man Who Fell to Earth نقشآفرینی کرد و آلبوم Station to Station را منتشر ساخت. سال بعد او با آلبومِ دارای تأثیرات الکترونیکی Low (۱۹۷۷) بیش از پیش انتظارات موسیقایی را دگرگون کرد؛ این آلبوم نخستین از سه همکاری با برایان اینو بود که بعدها به «سهگانهٔ برلین» معروف شد. آثار Heroes (۱۹۷۷) و Lodger (۱۹۷۹) در پی آن آمدند؛ هر یک از این آلبومها به پنج جایگاه برتر بریتانیا راه یافتند و تحسین پایدار منتقدان را کسب کردند. پس از موفقیتهای تجاری ناپایدار در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، بووی با تکآهنگ ۱۹۸۰ «Ashes to Ashes»، آلبوم مرتبط آن Scary Monsters (and Super Creeps) و «Under Pressure» (همکاری با گروه Queen در ۱۹۸۱) به جایگاههای نخست در بریتانیا دست یافت. سپس در ۱۹۸۳ به اوج تجاری خود با آلبوم Let's Dance رسید که قطعهٔ عنوانی آن صدر جدولهای بریتانیا و آمریکا را تصاحب کرد. در طول دهههای ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، بووی به آزمایش سبکهای مختلف موسیقایی ادامه داد، از جمله اینداستریال و ژانر جانگل. بووی همچنین بازیگری را ادامه داد؛ نقشهای او شامل میجر سیلیِرز در Merry Christmas, Mr. Lawrence (۱۹۸۳)، پادشاه گابلین جارت در Labyrinth (۱۹۸۶)، پونتیوس پیلاطس در The Last Temptation of Christ (۱۹۸۸) و نیکولا تسلا در The Prestige (۲۰۰۶) بود، در کنار دیگر حضورها و نقشهای کوتاه در فیلم و تلویزیون. او پس از ۲۰۰۴ به تور کنسرت ادامه نداد و آخرین اجرای زندهاش در یک رویداد خیریه در ۲۰۰۶ بود. در ۲۰۱۳ بووی پس از یک دهه وقفه در ضبط با انتشار آلبوم The Next Day بازگشت. او تا زمان مرگش که بر اثر سرطان کبد و دو روز پس از انتشار آلبوم پایانیاش Blackstar (۲۰۱۶) رخ داد، از نظر موسیقایی فعال باقی ماند.
نمایش بیشتر
