فیلم Don’t Look Up 2021

فیلم Don’t Look Up تقریباً هر موضوع قابل بحثی را با نگاهی طنزآمیز و طعنه‌آمیز مورد توجه قرار می‌دهد؛ فیلمنامه آدام مک‌کی به‌شکلی است که تماشاگران بسته به دیدگاه‌شان یا کاملاً راضی و خشنود از سالن بیرون می‌آیند یا بشدت برآشفته می‌شوند. با داشتن بازیگرانی درخشان، نتفلیکس اثری جسور و جنجالی برای جوایز عرضه کرده است. پر از ارجاعات و کنایه‌های نمادین درباره رسانه‌ها، دولت‌ها،...

فیلم Don’t Look Up تقریباً هر موضوع قابل بحثی را با نگاهی طنزآمیز و طعنه‌آمیز مورد توجه قرار می‌دهد؛ فیلمنامه آدام مک‌کی به‌شکلی است که تماشاگران بسته به دیدگاه‌شان یا کاملاً راضی و خشنود از سالن بیرون می‌آیند یا بشدت برآشفته می‌شوند. با داشتن بازیگرانی درخشان، نتفلیکس اثری جسور و جنجالی برای جوایز عرضه کرده است. پر از ارجاعات و کنایه‌های نمادین درباره رسانه‌ها، دولت‌ها، موضوعات اجتماعی-سیاسی و مسائل زیست‌محیطی، مک‌کی دست دامان هیچ‌کس نمی‌شود و همین جسارت می‌تواند تعیین‌کنندهٔ واکنش مخاطب باشد. بازی‌ها واقعاً تحسین‌برانگیزند، اما بدون حضور پروتاگونیست‌هایی مثل لئوناردو دی‌کاپریو و جنیفر لارنس، احتمالاً تماشاگران به‌جای توجه به فیلم سرشان را پایین به موبایل‌هایشان می‌کردند. فیلمی مفرح که تماشایش در فصل کریسمس لذت‌بخش است. امتیاز: B+ این فیلم قطعاً یک طنز اجتماعی و سیاسی است و تأسف‌آور است که بخش زیادی از آن راست به حقیقت نزدیک است. هجوِ افراط‌های ثروتمندان و مشهورها — و حتی فقیران سرسخت — و غول رسانه‌های اجتماعی کار ساده‌ای نیست، اما فیلمنامه در بخش‌های بسیاری موفق است و هم‌زمان که سرگرم می‌کند، تیغ انتقاد را هم فرو می‌برد. من همیشه از نقش‌های مارک رایلنس خوشم آمده و این نقش برای او متفاوت است: یک غول رسانه‌ای و یکی از ثروتمندترین انسان‌ها. اما در شخصیت دکتر میندی مشکل داشتم؛ او کم‌کم باورها و شخصیتش را مطابق شهرت تازه‌اش تغییر می‌دهد و همین باعث شد همدردی‌ام بیشتر با همسر و خانواده‌اش باشد که در ۹۵٪ فیلم مهملات پس‌زمینه به نظر می‌رسند. با این وجود فیلم سرگرم‌کننده است و حاضرم روزی دوباره آن را ببینم، نه به‌خاطر مسائل جدی‌ای که تا حدودی مطرح می‌کند، بلکه برای دیدن تصاویر و کنایه‌های رسانه‌های اجتماعی و تلویزیونی که خیلی سریع جلوی چشم می‌گذرند و ممکن است در دید اول از دست بروند. به نظرم هجو رسانه‌های اجتماعی بهتر از بخش سیاسی کار شده؛ بخش سیاسی گاهی صرفاً یک فرد واقعی را انتخاب می‌کند و نسخه‌ای از او را وارد صحنه می‌سازد. فیلم چندین نکتهٔ انتقادی دربارهٔ جامعهٔ ما، سیاستمداران و رسانه‌ها مطرح می‌کند. داستان از این قرار است که دو اخترشناس یک دنباله‌دار را در منظومهٔ شمسی کشف می‌کنند و متوجه می‌شوند این دنباله‌دار دقیقاً در شش ماه و چهارده روز با زمین برخورد خواهد کرد. کیت دیبیاسکی (جنیفر لارنس) و استادش، دکتر رندال میندی (لئوناردو دی‌کاپریو)، فوراً عواقب آخرالزمانی این برخورد را درک می‌کنند، چون تأثیر آن هرگونه زندگی روی زمین را پاک خواهد کرد. مأموریت آن‌ها این است که رئیس‌جمهور ایالات متحده را در جریان بگذارند و راهی برای تغییر مسیر دنباله‌دار بیابند؛ جهان باید توان خود را متحد کند تا از پایان تراژیک حیات جلوگیری شود. سؤال این است که جهان چگونه واکنش نشان خواهد داد؟ پس از این دنباله‌دار، اخترشناسان چه حقایق دیگری کشف خواهند کرد؟ و فیلم می‌خواهد به ما چه بیاموزد؟ بخت بدِ کیت دیبیانسکی (جنیفر لارنس) و استادش میندی (لئوناردو دی‌کاپریو) این است که یک دنباله‌دار عظیم در مسیر برخورد با زمین کشف می‌کنند. وقتی این خبر را به اوگله‌تورپ (راب مورگان) — مسئول ناسا در مواجهه با تهدیدات وجودی — گزارش می‌دهند، هر سه به سطوح بالای دولت آمریکا معرفی می‌شوند و این برخورد با قدرت و سیاست صحنه‌هایی خلق می‌کند که هم لبخند و هم تلخی برای تماشاگر به همراه دارد. ستارهٔ واقعی فیلم، مرل استریپ است که در نقش «رئیس‌جمهور اورلِن» بازی می‌کند و با کمک پسر بی‌عرضه و رئیس دفترش «جیسون» (جونهیل) دولت را اداره می‌کند؛ این کنایهٔ نسبتاً واضحی به برخی ویژگی‌های دوران ترامپ است. داستان تا حدی مسیر فیلم Meteor (1979) را دنبال می‌کند، اما با جلوه‌های ویژه بهتر؛ دخالت‌های شرکتی و بازی‌های پشت‌پردهٔ اِیشروِل (سِر مارک رایلنس) به احساس تهدیدی ساختگی و طنزآمیز به این پارودیِ ترکیبِ فیلم فاجعه و درام سیاسی می‌افزاید، که بخشی از آن نیز با روزنامه‌نگاری تلویزیونی دستکاری‌شده و دمدمی (با حضور جالب کیت بلانشت) به تصویر کشیده می‌شود. ریتم فیلم گاهی بهتر و گاهی ضعیف‌تر است، اما توجه کنید به چند صحنهٔ خوب از ران پرلمن در نقش نمادین و جنگ‌طلبِ «دراسک» و تیموتی شالامه در نقش عاشقِ هیپی «یول» که هر دو به بارِ داستان و طنز آن می‌افزایند و به پایان‌بندی مناسب فیلم کمک می‌کنند. در میان تولیدات نتفلیکس، این اثر همراهیِ فیلمنامهٔ قابل‌قبول و بازیگری در اوج را نشان می‌دهد و من از دیدنش لذت بردم.