فیلم The Karate Kid Part II 1986

ناامیدکننده از «کاراته‌کید 2» چیز قابل توجهی به‌دست نیاوردم؛ تقریباً چیز جدیدی به فیلم اول اضافه نمی‌کند. تنها نکته مثبت برای من پت موریتا (آقای مییاگی) است؛ به‌ویژه یک صحنه خوب و احساسی با هم‌بازی‌اش دارد. به‌جز او، کسی دیگر برجسته نیست — حتی رالف ماکیو (دنیل) که هنوز هم بازیگر قابل قبولی است. تا قبل از پایان فیلم نسبتاً بی‌تفاوت بودم؛ نه خوشم آمد و نه...

ناامیدکننده از «کاراته‌کید 2» چیز قابل توجهی به‌دست نیاوردم؛ تقریباً چیز جدیدی به فیلم اول اضافه نمی‌کند. تنها نکته مثبت برای من پت موریتا (آقای مییاگی) است؛ به‌ویژه یک صحنه خوب و احساسی با هم‌بازی‌اش دارد. به‌جز او، کسی دیگر برجسته نیست — حتی رالف ماکیو (دنیل) که هنوز هم بازیگر قابل قبولی است. تا قبل از پایان فیلم نسبتاً بی‌تفاوت بودم؛ نه خوشم آمد و نه بدم. اما پایان‌بندی آن‌قدر بی‌رمق و بی‌هیجان است که فقط منتظر ظاهر شدن «پایان» بودم. نمی‌گویم تماشای آن آزاردهنده است، اما از این دنباله توقع بسیار بیشتری داشتم. حس وابستگی به فیلم اول را منتقل نمی‌کند و این نکتهٔ منفی‌ای است. از نکات منفی دیگر حذف نسبتاً نابه‌جا و بی‌دلیل شخصیت‌های الیزابت شیو (الی) و رندی هِلِر (لوسیل) و تکراری بودن داستان است؛ مثلاً دوباره یک داستان عاشقانه با حضور یک شخصیت ورزشکار خام‌مغز، و دنیل که در بخش اعظم فیلم کتک می‌خورد و زخمی می‌شود. امیدوارم دو دنبالهٔ بعدی خیلی بهتر باشند. ادامه‌ای شایسته پس از موفقیت بزرگ فیلم اول، قابل پیش‌بینی بود که ادامه‌ای برای داستان ساخته شود. این فیلم دقیقاً از جایی که فیلم اول تمام شد آغاز می‌کند و دنبال دنیل و استادش، مییاگی، به سفر به جنوب ژاپن — زادگاه استاد — می‌رود تا پدر در حال مرگ او را ملاقات کند و حسابی را با مردی تسویه کند که قسم خورده بود اگر دوباره پایش به خاک ژاپن برسد او را بکشد. مثل فیلم اول، رالف ماکیو نقش دنیل و پت موریتا نقش استاد مییاگی را بازی می‌کنند. هر دو بسیار خوب‌اند و همان ویژگی‌هایی را که در فیلم اول دوست داشتیم دوباره ارائه می‌دهند. تفاوت اصلی در این است که شخصیت موریتا نقش محوری‌تر و برجسته‌تری دارد؛ تمام عمل و داستان حول محور مییاگی می‌چرخد، هم گذشته‌اش و هم موضع آرام او در مواجهه با وضعیتی که ناچار به مبارزه می‌شود. البته فیلم تلاش می‌کند اهمیت برابر به ماکیو بدهد و برای همین دشمنی‌ای بین شخصیت او و یکی از ضدقهرمانان فیلم می‌سازد، اما این بخش بیش‌ازحد تحمیلی و مصنوعی به‌نظر می‌رسد و کمکی به داستان نمی‌کند. در واقع، حتی خط فرعی عاشقانه بین دنیل و کومیکو، زن جوان ژاپنی که توسط تاملین تومیتا بازی شده، باوجود بازی خوب بازیگر، چندان قابل‌باور نیست. دنی کامی‌کونا نقش بدی بازی نمی‌کند، اما کمی کلیشه‌ای است، و یوجی اوکوموتو جز نفرت‌انگیز بودن چیز دیگری ارائه نمی‌دهد. از نظر فنی فیلم نسبتاً درست و حساب‌شده است و تلاش می‌کند محیطی قانع‌کنندهٔ ژاپنی بسازد؛ خانه‌ها، باغ‌ها، ساختمان‌ها و سایر عناصر واقعاً شبیه مناطق روستایی ژاپن به‌نظر می‌رسند. اگرچه به‌خاطر مسائل تولید در هاوایی فیلم‌برداری شده، فیلم توانسته آن فضا را خوب بازسازی کند و از طریق لباس‌ها، خانه‌ها، دکورها و جزئیاتی مانند مراسم چای و رقص، رنگ و بویی از سنت‌های ژاپنی به بیننده بدهد. فیلم‌برداری دلنشین است و موسیقی متن چند قطعهٔ خوب دارد که یکی از آن‌ها همان سال شایستهٔ نامزدی اسکار بود.