فیلم Blair Witch 2016

وقتی The Blair Witch Project در سال 1999 بر صحنه سینما ظاهر شد، چون از کلیشه‌های مرسوم ژانر وحشت فاصله گرفت، نفس‌ تازه و اندوهناک و بی‌سابقه‌ای بود. البته فیلمنامه چندان خلاقانه نبود و بازی‌ها هم به‌هیچ‌وجه بی‌عیب و نقص نبودند، اما اجرای این داستان مستقلْ ترسناک آن‌قدر موثر بود که رازآلودگی مرموزی ایجاد کرد و در گیشه به موفقیتی غیرمنتظره بدل شد. به این...

وقتی The Blair Witch Project در سال 1999 بر صحنه سینما ظاهر شد، چون از کلیشه‌های مرسوم ژانر وحشت فاصله گرفت، نفس‌ تازه و اندوهناک و بی‌سابقه‌ای بود. البته فیلمنامه چندان خلاقانه نبود و بازی‌ها هم به‌هیچ‌وجه بی‌عیب و نقص نبودند، اما اجرای این داستان مستقلْ ترسناک آن‌قدر موثر بود که رازآلودگی مرموزی ایجاد کرد و در گیشه به موفقیتی غیرمنتظره بدل شد. به این ترتیب فیلمِ نخست به‌خاطر شیوه‌ی بدیعش در به‌کارگیری «تصاویر پیدا شده» به پدیده‌ای تبدیل شد که امروزه تقلیدهای بیش از حد آن را فراگرفته‌اند. The Blair Witch Project کنجکاوی ترسناکی ایجاد کرد و جنبشی تازه در فیلم‌های وحشت به‌وجود آورد؛ فیلمی که از طریق پیشنهادات مرموز و تبلیغات توانست شیوه‌ای جدید برای القای ترس ارائه دهد. در آن تبلیغات گروهی از جوانان مسلح به دوربین به جنگل‌های مریلند می‌روند و تصاویری لرزان از سرنوشت مبهم‌شان ثبت می‌شود؛ حس جوّی و انتظار نابودیِ آن‌ها تخیل مخاطب را برمی‌انگیخت و نشان داد که یک فیلم مستقل کوچک چگونه می‌تواند در برابر آثار بزرگ‌هزینهٔ هالیوودی عرض‌اندام کند. به‌طبع سازندگان سعی کردند از این موفقیت بهره ببرند، اما دنباله‌ها هرگز به اندازه‌ی اصل موفق نبودند؛ نسخهٔ سرد و بی‌رمق Book of Shadows: Blair Witch 2 (2000) نمونه‌ای از این ناکامی بود. بعد از سال‌ها انتظار، Blair Witch (2016) نیز آمد اما آدام ویگارد (کارگردان) هیچ نگاه تازه یا انرژی قلبی‌ای برای تبدیل این اثر به نمایشی ترسناک و واجد هویتِ مستقل نداشت. او و سیمون بارتلت تنها نسخه‌ای کم‌جان و سایه‌وار از شهرتِ برآمده از فیلم 1999 ساختند؛ Blair Witch به تکراری خسته‌کننده بدل شده است. خلاصهٔ داستان: جیمز می‌خواهد دربارهٔ ناپدید شدن بیست‌سالهٔ خواهرش هیتر در جنگل‌های Black Hills تحقیق کند؛ او تقریباً مطمئن است که هیتر زنده است و احتمال می‌دهد او بخشی از افسانهٔ Blair Witch باشد. جیمز به‌همراه گروهی از دوستانش — از جمله لیزا که دوربینی برای پروژهٔ فیلم‌سازی دانشگاهی‌اش همراه دارد — وارد جنگل می‌شوند تا سرنوشت هیتر را پی‌گیری کنند. اما به‌زودی آنچه طرفداران Blair Witch انتظارش را دارند رخ می‌دهد: دوربین‌های لرزان، هیستری‌های ظاهراً خودجوش و جوّ سنگین و خسته‌کنندهٔ جنگل، که همه به‌طرزی مضحک و کم‌اثر عرضه شده‌اند. وحشت و تعلیق به‌شدت رقیق شده و فیلم نتوانسته از جذابیت بودجهٔ محدودش بهره‌ای ببرد تا تنش را به‌خوبی منتقل کند — دست‌کم نه به‌صورت مؤثری که نسخهٔ اصلی را جذاب می‌کرد. Blair Witch ساخته شده با خلاقیتی اندک و تکراری؛ شوک‌ها و جابه‌جایی‌های پرقدرتی در آن وجود ندارد و کلیتِ فیلم صرفاً بازتولید بی‌شرمانهٔ فرمول سال 1999 است. شروع فیلم دست‌وپاگیر است و صحنه‌های بی‌معنای احمقانه کم‌وبیش جلوهٔ ترسناکِ فیلم را بی‌دندان می‌کنند. تنها نکتهٔ مثبت و قابل‌ذکر استفاده از امکانات فناورانهٔ مدرن ــ هم در قالب تجهیزات کاراکترها و هم در پشت‌صحنه ــ است، اما تولیدی بلندتر و پرزرق‌وبرق‌تر لزوماً Blair Witch را فیلمی موفق از نوع «تصاویر پیدا شده» نمی‌سازد. در واقع روایت لرزان ویگارد با جلوه‌های تصویربرداری امروزی هم شکست خورده است؛ ترس‌های شفاف و سطحی امروز دیگر کافی نیستند. در مجموع، ویگارد گرچه برای میراث The Blair Witch Project احترام قائل است، ولی موفق نمی‌شود آن ارج نهادن را در این فیلم نسبتاً بی‌حال و جنگلی به‌خوبی نشان دهد. Blair Witch (2016) مدت: 1 ساعت و 29 دقیقه ژانر: وحشت امتیاز نقاد: 0.5 از 4 ستاره --- این فیلم را می‌توان دنباله‌ای دانست که از منظر داستانی در ردیف دوم قرار می‌گیرد؛ به‌هرحال نیازی نیست دنبالهٔ قبلی را دیده باشید تا این را دنبال کنید. در یک نگاه کلی، این فیلم دقیقاً همان چیزی است که فیلم اول بود — فقط شخصیت‌ها و بازهٔ زمانی فرق کرده‌اند. داستان با تجهیزات مدرن تکرار شده: گروهی جدید از افراد، از جمله برادری که خواهرش بیست سال پیش مفقود شده، برای تحقیق به همان جنگل می‌روند و خیلی زود شاهد حوادث عجیب و ترسناک می‌شوند. سپس بازی بقا آغاز می‌شود: آیا آن‌ها زنده بیرون خواهند آمد؟ این خلاصهٔ پایانِ داستان است. اگر از طرفداران ژانر وحشت، به‌خصوص طرفداران فیلم‌هایی که خون و کشتار دارند، هستید، ممکن است از آن لذت ببرید. برای دیگران چندان ترسناک نیست — حداقل برای من نبود. نسل امروز شاید بهتر بپسندد، اما اگر بالای سی سال دارید و نسخهٔ اصلی را دیده‌اید، این فیلم برایتان متوسط یا حتی ضعیف خواهد بود. به نظر من قابل تحمل بود چون انتظار زیادی نداشتم. امیدوارم همین‌جا به‌پایان برسد و دنباله یا بازسازی دیگری ساخته نشود. امتیاز: 6/10 --- این یکی از آن بازسازی‌های بد است: نسخهٔ اصیلی که همه عاشقش بودند را می‌گیرند، ساده‌اش می‌کنند تا برای نسل هزاره‌سوخته جذاب شود و نتیجه را بدتر می‌کنند. نسخهٔ اصلی بیشتر روان‌شناسانه و واقع‌نمایانه بود؛ این نسخه شبیه یک اسلشر شده است. در اصل ترس‌ها با تخیل شما ساخته می‌شدند، اما در این یکی برای کسانی ساخته شده که اصلاً تخیلی ندارند؛ تفاوت آشکار است. دوری کنید؛ ایدهٔ اصلی برای سلیقهٔ نسل جدید جواب نمی‌دهد. --- بیست سال پس از ناپدید شدن هیتر (از فیلم The Blair Witch Project)، مردی جمعی از دوستان را گرد هم می‌آورد تا او را پیدا کند. با این همه زمان برای آمادگی، انتظار می‌رود فیلم بهتر از این می‌بود. فیلم مملو از موقعیت‌های ساختگی و گاهی کاملاً مضحک است؛ همهٔ کاری که می‌کند این است که با رفتارهای احمقانهٔ شخصیت‌هایی کاملاً ناآماده تلاش می‌کند شما را قانع کند که فیلم خوبی‌ست، اما در نهایت فقط به اصل فیلم توهین می‌کند. بسیار ناامیدکننده. امتیاز: 39/100