فیلم The Fast and the Furious 2001

فیلمی پرجنب‌وجوش و «باحال» دربارهٔ مسابقات خیابانی با وین دیزل و پل واکر یک تازه‌وارد به لس‌آنجلس (پل واکر) در حالی که تلاش می‌کند به باند مسابقات خیابانی به رهبری برادر صاحب کافی‌شاپ—دام تورتو (وین دیزل)—بپیوندد، شیفتهٔ صاحب‌کار کافی‌شاپ (جوردانا بروستر) می‌شود. هم‌زمان اداره پلیس لس‌آنجلس در تلاش است گروهی افراطی را که در بزرگراه‌ها کامیون‌ها و محموله‌های قیمتی‌شان را هدف می‌گیرد، دستگیر کند. میشل رودریگز...

فیلمی پرجنب‌وجوش و «باحال» دربارهٔ مسابقات خیابانی با وین دیزل و پل واکر یک تازه‌وارد به لس‌آنجلس (پل واکر) در حالی که تلاش می‌کند به باند مسابقات خیابانی به رهبری برادر صاحب کافی‌شاپ—دام تورتو (وین دیزل)—بپیوندد، شیفتهٔ صاحب‌کار کافی‌شاپ (جوردانا بروستر) می‌شود. هم‌زمان اداره پلیس لس‌آنجلس در تلاش است گروهی افراطی را که در بزرگراه‌ها کامیون‌ها و محموله‌های قیمتی‌شان را هدف می‌گیرد، دستگیر کند. میشل رودریگز نقش معشوقهٔ دام را ایفا می‌کند و مت شولتز نقش عضوی خشمگین از باند را بازی می‌کند. «سریع و خشمگین» (2001) آغاز مجموعهٔ محبوب مسابقات خیابانی است که تاکنون هشت فیلم دارد و دو فیلم دیگر هم در برنامه است. اکشن‌های غلیظ آن یادآور «مرد جاده‌ای» (1981) است، در حالی که لحن فیلم ترکیبی از ملودرام کمیک‌بوکیِ «جنگجویان» (1979) و «تورک» (2004) با هوای جدی‌ترِ «گرند کنین» (1991) و «روز آموزش» (2001) دارد. (می‌دانم «تورک» و «روز آموزش» بعد از این فیلم آمده‌اند؛ صرفاً برای مقایسه مثال زدم.) لحنی جدی دارد و بازیگران همه‌چیز را خیلی جدی می‌گیرند که از نظر من خوب است، اما فیلم چند خندهٔ غیرعمدی هم دارد، چون هرچند نیمه‌واقع‌گرایانه است، هیجان‌ها و ژست‌ها تا حدی اغراق‌آمیزند. بروستر و رودریگز در نقش‌های زنانه مؤثرند، اما برای من چندان تأثیرگذار نبودند. چند بازیگر زن جذاب هم در کناره‌ها دیده می‌شوند. موسیقی متن چند قطعهٔ شهری پرانرژی دارد، از جمله قطعهٔ عالی «Deep Enough» از گروه Live. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۶ دقیقه است و در لس‌آنجلس و اطراف آن (سن برناردینو، همت، مالیبو، وستمینستر، بورلی هیلز و غیره) فیلم‌برداری شده است. نمره: B نمی‌توانم این فیلم را افسانه‌ای بنامم. با این حال فیلم نقش زیادی در مطرح‌شدن مفهوم مسابقات خیابانی و تیونینگ خودروها داشت. علاقه به مسابقات غیرقانونی شبانه را افزایش داد و به بازی مشهوری مثل Need for Speed: Underground جان بخشید که طرفداران زیادی پیدا کرد. شاید داستان ساده و بدون پیرایه باشد، اما اجرا شایستهٔ احترام است. مثل نسخهٔ «پوینت بریک» با ماشین! شاید کمی دم‌دستی و بازیگوش باشد، اما به بهترین نحو. بازیگران و ایدهٔ فیلم سرگرم‌کننده‌اند. دیزل، واکر، رودریگز و بروستر فیلم خوب و سرحال‌تری ارائه می‌دهند. راستش، داستان کم‌عمق اینجا چندان اهمیت ندارد. این فیلم بهانه‌ای خوب است برای دیدن چند بازیگر خوش‌تیپ که با ماشین‌های تقویت‌شده با سرعت دیوانه‌وار در لس‌آنجلس مسابقه می‌دهند. پل واکر (برایان) و دام خشنِ وین دیزل انگار واقعاً برای نقش‌هایشان هیجان‌زده‌اند و چون دیالوگ قابل‌توجهی ندارند، فقط کار خود را می‌کنند. موسیقی متن گاهاً آزاردهنده است، اما تولید و بدلکاری‌ها با ریتم پرفشار فیلم همخوانی دارند و من از آن لذت بردم. صبر کنید، چه؟ کلی چیز نیمه‌کاره باقی مانده. تقریباً حس می‌شود فیلم را بدون فیلمنامهٔ کامل شروع کردند، بعد وقتی صفحات تمام شد فیلم را متوقف کردند، یک مسابقه در پایان انداختند و بس. خط داستانی ربودن کامیون‌ها هیچ‌گاه حل و فصل واقعی پیدا نمی‌کند. یک سرقت بد و بعد تمام. بخش مسابقه هم تنها یک حل و فصل کوچک دارد... و در نهایت برای هیچ‌کس پیامد واقعی اعمالش پیش نیامد و فیلم آنجا تمام می‌شود. تنها یک قوس داستانی کامل شد و بس. و تا اینجا، نه، بعد از سه فیلم هنوز واقعاً چیزی را جمع و جور نکرده‌اند.