فیلم A History of Violence 2005

احتمالاً این کم‌تحرک‌ترین اثر کروننبرگ است، اما این اصلاً به ضرر فیلم تاریخ خشونت نیست. شنیده‌ام طرفداران کمیک از بازگو کردن داستان روی پرده بزرگ خوششان نیامده، اما من کمیک را نخوانده‌ام و کنارِ این پیش‌زمینه از فیلم واقعاً لذت بردم. داستان با تصاویری از دو راهزن بی‌رحم آغاز می‌شود که کارکنان یک موتِل کنار جاده را غارت و قتل‌عام کرده‌اند و سپس به شهری می‌رسند...

احتمالاً این کم‌تحرک‌ترین اثر کروننبرگ است، اما این اصلاً به ضرر فیلم تاریخ خشونت نیست. شنیده‌ام طرفداران کمیک از بازگو کردن داستان روی پرده بزرگ خوششان نیامده، اما من کمیک را نخوانده‌ام و کنارِ این پیش‌زمینه از فیلم واقعاً لذت بردم. داستان با تصاویری از دو راهزن بی‌رحم آغاز می‌شود که کارکنان یک موتِل کنار جاده را غارت و قتل‌عام کرده‌اند و سپس به شهری می‌رسند که «تام» (ویگو مورتنسن) آنجا صاحب یک غذاخوری است. آن‌ها یک عصر به آنجا سر می‌زنند تا کمی آشوب به‌پا کنند، اما می‌فهمند میزبان‌شان آن‌قدرها هم ضعیف نیست. خیلی زود «تام» به‌عنوان قهرمان شهر تحسین می‌شود و همسرش «ادی» (ماریا بلو) و فرزندانش «جک» (اشتون هولمز) و «سارا» (هایدی هییز) افتخار می‌کنند که پدرشان در خانه است. اما تام پیش‌بینی‌ نکرده بود که این شهرت، توجه گنگستر یک‌چشمی «فاگارتی» (اد هریس) را جلب کند؛ کسی که او را «جویی» صدا می‌زند. که «جویی» کیست؟ خیلی زود درمی‌یابیم که هیچ‌چیز آن‌طور که به‌نظر می‌رسد نیست و به تدریج درمی‌یابیم گذشته همیشه عادت دارد خودش را به روزگار انسان برساند. فیلم خشونت دارد، اما به‌طرز عجیبی در بخش بصری نسبتاً آرام به‌نظر می‌رسد تا زمانی که قطعات داستان کنار هم قرار می‌گیرند و ورود ویلیام هرت در پردهٔ پایانی روندی را شدت می‌بخشد که با هوشمندی تهدیدات کمیک را با پایان تا حدودی پیش‌بینی‌پذیر پیوند می‌دهد. دیالوگ‌های زیادی در فیلم نیست — هرچند نه به‌اندازهٔ آثار کلینت ایستوود — و مورتنسن هرچه جلو می‌رویم نقش را بهتر بازی می‌کند. این یکی از معدود فیلم‌هایی است که به نظرم می‌شد نیم‌ساعت دیگر هم به آن اضافه کرد تا شخصیت‌ها و بارهای گذشته‌شان بهتر معرفی شوند، اما در همین شکل هم دیدن آن کاملاً ارزش دارد. کروننبرگ ساخت این فیلم را در اواخر تابستان/اوایل پاییز ۲۰۰۴ توصیف کرده و آن را «تأملی بر بدن انسان و رابطه‌اش با خشونت» دانسته است. فیلم در سنت آثاری مانند Straw Dogs قرار می‌گیرد و همان مسأله‌ها را که Billy Jack مطرح می‌کند دنبال می‌کند: پاسیفیسم مطلق در برابر پاسیفیسم محدود. نوع اول حتی در برابر شر بزرگ نیز سراغ خشونت نمی‌رود، در حالی که نوع دوم برای صلح تلاش می‌کند اما در صورت توجیه، به خشونت متوسل می‌شود. عهد جدید از پاسیفیسم محدود حمایت می‌کند، نه پاسیفیسم مطلق، چنان‌که بعضی اشتباهاً گمان می‌کنند (برای نمونه رجوع کنید به لوقا 12:39). اما فیلم به فراتر از این بحث‌ها می‌پردازد و کاوش می‌کند چگونه می‌توان گذشتهٔ پرآشوب را کنار گذاشت و هویتی تازه ساخت، در حالی که در صورت لزوم به غرایز ابتدایی خود نیز رجوع کرد. ویگو مورتنسن در این فیلم عالی است و خودش آن را یکی از بهترین فیلم‌هایی دانسته که در آن بازی کرده است، اگر نگوییم بهترین. ماریا بلو مؤثر است، هرچند به‌نظر می‌رسد که تناسب اندامش تغییر کرده و گاه ظاهری لاغرتر از حد دارد. ویلیام هرت در پردهٔ پایانی ظاهر می‌شود و با نگاهِ مفرحی حضورش را اعلام می‌کند. بین این فیلم و Killshot با بازی میکی رورک، توماس جین و دایان لینِ سه سال بعد شباهت‌هایی وجود دارد؛ اگر یکی را دوست داشته باشید احتمالاً دیگری را هم خواهید پسندید. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۶ دقیقه است و در منطقهٔ کلان‌شهری تورنتو فیلم‌برداری شده؛ نماهای شهری در میل‌بروک ضبط شده که حدود یک ساعت رانندگی شرق شهر و چند ده کیلومتر داخل خشکی از دریاچهٔ انتاریو قرار دارد. امتیاز نهایی: ★★★½ — خیلی دوست داشتم؛ قویاً پیشنهاد می‌کنم برای دیدنش وقت بگذارید. نمره: B