فیلم The Beyond 1981

زنی نیویورکی وارثِ خانه‌ای ملعون در حوالی نیواورلئان می‌شود این فیلم یک وحشت گاتیک جنوبی است و دومین قسمت از سه‌گانه‌ی غیررسمی لوتزیو فولچی با محور «دروازه‌های جهنم» به‌شمار می‌آید؛ آثاری که همگی حول درگاهی به جهان زیرین می‌چرخند و بازیگرِ کاترونا مک‌کال در سه نقش مختلف (با نامِ کریترین مک‌کال در فهرست بازیگران) حضور دارد. فیلم اول «شهر مردگان زنده» بود که سال قبل عرضه...

زنی نیویورکی وارثِ خانه‌ای ملعون در حوالی نیواورلئان می‌شود این فیلم یک وحشت گاتیک جنوبی است و دومین قسمت از سه‌گانه‌ی غیررسمی لوتزیو فولچی با محور «دروازه‌های جهنم» به‌شمار می‌آید؛ آثاری که همگی حول درگاهی به جهان زیرین می‌چرخند و بازیگرِ کاترونا مک‌کال در سه نقش مختلف (با نامِ کریترین مک‌کال در فهرست بازیگران) حضور دارد. فیلم اول «شهر مردگان زنده» بود که سال قبل عرضه شد و سومی «خانه کنار قبرستان» است که در همان سال منتشر شد. هر کدام داستانی مستقل دارند. عنصرِ دروازه‌ای به جهنم در زیرزمین از «وحشت اِیمیتی‌ویل» که دو سال پیش‌تر ساخته شده، گرفته شده و «آن سوی دنیا» در مقایسه با آن تابِ رقابت را ندارد. «وحشت اِیمیتی‌ویل» به‌درستی موفق شد چون وقت گذاشت تا چند شخصیت را به‌خوبی بپروراند — و منظورم فقط اعضای خانواده نیست — ضمن اینکه آن فیلم گرمایی انسانی هم داشت و نورِ امیدی زیر تاریکی دیده می‌شد. این فیلم اما طبیعی است که بیشتر سورئال و زشت‌تر است، و شباهت‌هایی به «زامبی» و «شهر مردگان زنده» فولچیِ پیشین دارد. نشانه‌ی متداول و کنجکاوانه‌ی او یعنی حفره‌های چشم آسیب‌دیده هم به‌وضوح دیده می‌شود. کاترونا مک‌کال چهره‌ای دلنشین دارد، اما نباید توقع زیبایی فراتر از آن را داشت. در نقش مردانه، دیوید واربک بازیگر نقشِ پزشک یا کفن‌ودفن است که در دههٔ هفتاد یادآور راجر مور است؛ گفته می‌شد حتی برای نقش ۰۰۷ در نظر گرفته شده بود و قراردادی مخفی داشت تا در صورت لزوم جای مور را بگیرد. فضای روستایی و هنریِ مخوف فیلم یادآور «اتاقِ بسته» است که از نظر من باز هم در مقایسه ضعیف‌تر جلوه می‌کند. بیست و چهار سال بعد «کلید اسکلت» همان فضای محیطی را، بدون درگاهِ جهنم، برد و فیلم بهتری ساخت. با این حال، در این اثر نکات برجسته‌ای هست که برای طرفداران وحشت گاتیک جنوبی و به‌ویژه دوستداران فولچی ارزش دیدن را دارد و بسیاری از هوادارانش نیز نسبت به آن اغراق‌آمیز اظهار علاقه کرده‌اند. مدتِ فیلم ۱ ساعت و ۲۷ دقیقه است و فیلم‌برداری از اکتبر تا دسامبر ۱۹۸۰ در نیواورلئان و شمالِ آن، آن‌سوی دریاچهٔ پُنچارترین در مادیسونویل انجام شد که همان‌جا مهمان‌سرای قدیمی قرار دارد. راهِ آبی‌ای که در فیلم نشان داده می‌شود، پلِ درازِ دریاچهٔ پُنچارترین است که طولانی‌ترین پل پیوسته روی آب در جهان است (۲۴ مایل). صحنه‌های استودیویی در رم فیلم‌برداری شد. نمره: C