بیوگرافی
ورونیکا لازِر (۶ اکتبر ۱۹۳۸ – ۸ ژوئن ۲۰۱۴) بازیگر رومانیاییتبارِ ایتالیایی بود.
لازر در سال ۱۹۳۸ در بخارست زاده شد. او از آکادمی هنرهای نمایشی و سینماتوگرافی کاراجیاله فارغالتحصیل شد (جایی که همچنین مدرک روانشناسی را دریافت کرد و تا سال ۱۹۹۴ به کار رواندرمانی اشتغال داشت، عمدتاً در زمینهٔ...
ورونیکا لازِر (۶ اکتبر ۱۹۳۸ – ۸ ژوئن ۲۰۱۴) بازیگر رومانیاییتبارِ ایتالیایی بود.
لازر در سال ۱۹۳۸ در بخارست زاده شد. او از آکادمی هنرهای نمایشی و سینماتوگرافی کاراجیاله فارغالتحصیل شد (جایی که همچنین مدرک روانشناسی را دریافت کرد و تا سال ۱۹۹۴ به کار رواندرمانی اشتغال داشت، عمدتاً در زمینهٔ درمان زوجها) و پس از آن در تئاتر رومانی نقشآفرینی کرد [بهویژه اجرای نمایش Right You Are (if you think so) در سالهای ۱۹۶۳–۶۴]. او بهمنظور فرار از کمونیسم کشورش را ترک کرد و سرانجام در سال ۱۹۶۵ در ایتالیا اقامت گزید. او در عرض چند هفته زبان ایتالیایی را یاد گرفت و برنامه داشت به ایالات متحده یا اسرائیل برود، اما شیفتهٔ رم شد. در آنجا با بازیگر ایتالیایی آدولفو چلی آشنا شد و با او ازدواج کرد؛ حاصل این ازدواج دو فرزند بود: کارگردان لئوناردو چلی و بازیگر آلِساندرا چلی.
او نخستین بار در فیلم آخرین تانگو در پاریس (Last Tango in Paris، ۱۹۷۲) ساختهٔ برناردو برتولوچی، نقش همسر فوتشدهٔ مارلون براندو را بازی کرد و همچنین در برخی از فیلمهای بعدی این کارگردان همچون لا لونا (La Luna، ۱۹۷۹)، آسمان پناهگاه (The Sheltering Sky، ۱۹۹۰) و محاصرهشده (Besieged، ۱۹۹۸) نیز ظاهر شد.
لازر احتمالاً در سطح بینالمللی بیش از همه برای نقش شیطانی مادِر تنِبراروم (Mater Tenebrarum) در اینفرنو (Inferno، ۱۹۸۰) ساختهٔ داریو آرژنتو و همچنین نقش بدبخت مارتا در فراتر (The Beyond، ۱۹۸۱) ساختهٔ لوتزیو فولچی شناخته میشود. او بعدها در فیلم سندروم استندال (The Stendhal Syndrome، ۱۹۹۶) آرژنتو ظاهر شد؛ نقشی که در نسخهٔ آمریکای شمالی حذف شدهبود (هرچند نام او هنوز در تیتراژ پایانی ذکر شدهاست). دیگر فیلمهای او شامل شناسایی یک زن (Identification of a Woman، ۱۹۸۲) ساختهٔ میکلانژلو آنتونیونی، خواهرم و من (My Sister and I، ۱۹۸۷)، بهسوی غروب (Towards Evening، ۱۹۹۰)، دستنوشتهٔ شاهزاده (The Prince's Manuscript، ۲۰۰۰) و جینسترا (Ginostra، ۲۰۰۲) بودند. او در تلویزیون — عمدتاً ایتالیایی — کارنامهای گسترده داشت و اغلب نقش اصلی یا یکی از نقشهای اصلی را ایفا میکرد. لازر نقش اصلی را در اقتباس ۱۹۷۸ از خویشاوندیهای انتخابی (The Elective Affinities)، جیاچینتا (Giacinta، ۱۹۸۰) ایفا کرد و بخش عمدهای از مینیسریال بیبیسی اجارهٔ تابستان (Summer's Lease، ۱۹۸۹) بود. آخرین نقش او نقش مادربزرگ دلسوز شخصیت اصلی لورنزو در فیلم من و تو (Me and You، ۲۰۱۲) برتولوچی بود.
ورونیکا لازِر زنی شناختهشده در عرصهٔ فرهنگ و سفیر فرهنگی بین سینمای ایتالیا و رومانی بود (جایگاهی که از سال ۱۹۸۹ آغاز کرد). او مترجم زبانی بود و توسط هموطنانش در ایتالیا و رومانی بهعنوان چهرهای نمادین با هالهای محافظ شناخته میشد. او همچنین رئیس بنیاد هنری ایتارو بود و در برگزاری بازبینی سینمای رومانی در سال ۲۰۰۷ که در رم و پیزا برگزار شد، نقش مؤثری داشت. او در ارتباط با دانشجویان بازیگری در تئاترو واله بسیار فعال بود و اغلب برای آنها در خانهاش غذا میپخت و به تئاتر میآورد. دانشجویان آنجا او را «نانا ورونیکا» لقب داده بودند.
لازر همچنین در مدت یک سال، به دستور وزارت امور خارجه، ساخت یک بیمارستان در مالی را هماهنگ کرد. وقتی به ایتالیا بازگشت، پارچهها، مجسمهها و فرشهای آفریقایی با خود آورد که بسیاری از آنها تا زمان مرگش در خانهٔ او باقی بودند. لازر عاشق بازی کارت، دورهمی با دوستان و درعینحال علاقهمندی ویژهای به دریا داشت. در مراسم خاکسپاریاش، او خواست که خواهرزادهٔ ۱۸ سالهاش که موسیقیدان حرفهای بود، تم فیلم فهرست شیندلر (Schindler’s List) را در سراسر قبرستان یهودیان در پریما پورتا اجرا کند، جایی که او دفن شد.
شرح بالا از مقالهٔ ویکیپدیا Veronica Lazăr، تحت مجوز CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا.
نمایش بیشتر
