فیلم 20 Million Miles to Earth 1957

چرا همیشه، همیشه برای انسان گران تمام می‌شود که از حال به آینده گام بردارد؟ «بیست میلیون مایل تا زمین» (20 Million Miles to Earth) را باب ویلیامز و کریستوفر نوف از روی طرح اولیه‌ای از شارلوت نایت نوشته‌اند. فیلم را چارلز ه. شنر از Morningside Productions برای کلمبیا پیکچرز تولید و ناتان ه. جوران کارگردانی کرده است. در نقش‌ها ویلیام هوپر، جوان تیلور و فرانک...

چرا همیشه، همیشه برای انسان گران تمام می‌شود که از حال به آینده گام بردارد؟ «بیست میلیون مایل تا زمین» (20 Million Miles to Earth) را باب ویلیامز و کریستوفر نوف از روی طرح اولیه‌ای از شارلوت نایت نوشته‌اند. فیلم را چارلز ه. شنر از Morningside Productions برای کلمبیا پیکچرز تولید و ناتان ه. جوران کارگردانی کرده است. در نقش‌ها ویلیام هوپر، جوان تیلور و فرانک پوجیا بازی می‌کنند و موجود «یمیر» محصولِ هنرِ استاپ‌موشن استادِ ری هریهاوزن است. داستان از بازگشت یک سفینه آمریکایی از مأموریتی به زهره آغاز می‌شود که در دریای مدیترانه نزدیک روستای ایتالیایی جِرا سقوط می‌کند. چند ماهی‌گیر به کمک سفینه شتافته، دو بازمانده را بیرون می‌کشند: سرهنگ باب کالدر و دکتر شارمن. وقتی کالدر بهبود می‌یابد، مشخص می‌شود یک کپسول مهم که از زهره آورده شده در جریان سقوط پیدا نشده است. اما پپه، پسرک ماهی‌گیر که در عملیات نجات حضور داشته، آن کپسول را یافته و محتوای لاستیکی‌مانندش را به دوست جانورشناسش، دکتر لئوناردو، می‌فروشد. در دست دکتر لئوناردو، مادهٔ ژلاتینی زنده می‌شود و موجودی دوندهٔ دوپا از زهره به نام یمیر از آن زاده می‌شود — اما خیلی طولی نمی‌کشد که دیگر کوچک نمی‌ماند... با رشد و پیشرفت کارهای داینامیشنِ هریهاوزن، شوخی رایج شد که موجودات او بازیگران بهتری از بسیاری از همبازیان بزرگسالشان‌اند؛ این در «بیست میلیون مایل تا زمین» به‌وضوح دیده می‌شود، جایی که یکی از بهترین ساخته‌های او مرکز توجه را به خود می‌گیرد و بازیگران انسانی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. البته برخی از فیلم‌هایی که تحتِ تأثیر هریهاوزن‌اند صرفاً بهانه‌ای‌اند برای نشان دادن کارهای او، اما خوشبختانه اینجا این‌طور نیست؛ اگرچه فیلم بارها به «کینگ کونگ» ادای احترام می‌کند—جایی که ویلیس اُبرایِن پیشگامِ استاپ‌موشن بود—فیلم جوران درونِ قصهٔ رویارویی هیولا با انسان، ذکاوتی هم دارد. در این ژانر چیز خیلی جدیدی دربارهٔ کشش انسان به سوی پیشرفت تکنولوژیک و پیگیری بی‌وقفهٔ علم به‌عنوان ابزار یا بازیچه وجود ندارد. همان‌طور که سال‌ها بعد جف گلدبلوم در «پارک ژوراسیک» تأمل می‌کرد که کسی از خودش نپرسید آیا باید با علم و طبیعت دستکاری کرد یا نه، این موضوع در اینجا هم مطرح است. یمیر از سیاره‌اش کشیده می‌شود، ابتدا بی‌ضرر، ترسان و گیج است و غریبه‌ای کامل در سرزمینی غریب؛ اما تحریک می‌شود و به حالت تهاجمی درمی‌آید. حتی وقتی گفته می‌شود یمیر تنها در صورت حمله کردن هدف را می‌زند، بلافاصله در صحنه بعد مردی را می‌بینیم که با میله‌ای گیجِ موجود را می‌خراشد! اگر این‌قدر زیرکانه نبود، می‌خندیدی. نه تنها سؤال بزرگ «چرا؟» وقتی اوضاع در ایتالیا از کنترل خارج می‌شود برجسته است، بلکه مسئلهٔ حقوق حیوانات و نقدی نسبت به اسلحه نیز مطرح می‌شود. پپه، که در واقع سرمایه‌دارکیپالِ خود است، آرزو دارد کابوی آمریکایی شود؛ کلاهی تگزاسی می‌خرد و با اسباب‌بازی‌هایش مثل یک کابوی فیلم‌های وسترن قیافه می‌گیرد. خیلی زود معلوم می‌شود چه چیز در پیش است: ارتش همهٔ امکاناتش را مقابل یمیر ضعیف می‌گذارد—تفنگ، تانک، بازوکا، شعله‌افکن؛ نام ببرید و ارتش از آن استفاده می‌کند. آمریکا در خاک خارجی توان نظامی‌اش را به نمایش می‌گذارد، علیه موجودی که خود باعث حضورش در اینجا شده است! اگر این‌قدر ماهرانه نمی‌بود، می‌خندیدی. برگهٔ برندهٔ فیلم بی‌شک خود موجود است، چون احساسات پایه‌ای متعددی را نشان می‌دهد. هریهاوزن جادویش را به کار می‌گیرد و می‌بینیم یمیر در طول اقامت غم‌انگیزش روی زمین مراحل مختلفی را پشت سر می‌گذارد: از تولد خیره‌کننده‌اش که چشم‌هایش را می‌مالد و از نور می‌پرهیزد تا پایان پرشور در کولوسئوم که خشم و عصبانیت کاملاً او را فرو می‌گیرد و برای بقا می‌جنگد؛ در سیاره‌ای که نه آن را می‌شناسد و نه خواسته بود به آنجا بیاید. این «چیز» ممکن است گوگرد بخورد، ولی شخصیتِ فوق‌العاده‌ای دارد—به لطف ری هریهاوزن که روزها پشت میز کارش می‌نشست و این صحنه‌های شگفت‌انگیز را خلق می‌کرد تا ما از تماشایشان لذت ببریم: نفس کشیدنِ موجود، تکان دادنِ دمش و دست‌وپا زدنش با حیوانات دیگر. واقعاً یک شخصیت دوست‌داشتنی است. بازیگران انسانی شخصیت‌های ماندگاری ارائه نمی‌دهند؛ هوپر (پسر بازیگر و ستون‌نویس شایعات هِدا) با فکِ برجسته‌ای نقشش را تا حد کفایت ایفا می‌کند و تیلور زیباست اما نقشی کاملاً سطحی دارد. شخصیت‌های ایتالیایی هم کلیشه‌ای هستند. اما مثلِ «کینگ کونگ»، «بیست میلیون مایل تا زمین» طرفداران بسیاری دارد که عاشقش‌اند. با پیشرفت فناوری و عرضهٔ نسخه‌های بازسازی‌شده روی دی‌وی‌دی، مخاطبان جدیدی هم با فیلم آشنا شده‌اند. فیلمی خوب که با وجود کمبودهایش به‌خاطر مهارت یک جادوگرِ استاپ‌موشن و تیزهوشی نویسندگان، بالاتر می‌ایستد. امتیاز: 7.5/10