فیلم High Sierra 1941

روی ارل، مردی آزاد شده از زندان و خارج از زمانهٔ خود. به لطف عفوی نسبتاً مشکوک، روی ارل زودتر از موعد از زندان آزاد می‌شود. کاری در انتظارش است—شاید آخرین کار او پیش از آن که عشق را پیدا کند و زندگی‌اش را سروسام دهد؟ اما روی درمی‌یابد که دنیا با آنچه پیش از ورودش به «خانهٔ بزرگ» می‌شناخت، تفاوت دارد. خلافکارانی هستند که او...

روی ارل، مردی آزاد شده از زندان و خارج از زمانهٔ خود. به لطف عفوی نسبتاً مشکوک، روی ارل زودتر از موعد از زندان آزاد می‌شود. کاری در انتظارش است—شاید آخرین کار او پیش از آن که عشق را پیدا کند و زندگی‌اش را سروسام دهد؟ اما روی درمی‌یابد که دنیا با آنچه پیش از ورودش به «خانهٔ بزرگ» می‌شناخت، تفاوت دارد. خلافکارانی هستند که او آن‌ها را نمی‌شناسد، زنانی دلش را می‌ربایند، حتی یک سگ غرور مردانگی‌اش را به چالش می‌کشد؛ و همهٔ این‌ها در میانهٔ عظمتِ رشته‌کوه‌های های سِیِرا به هم می‌پیوندند. نکتهٔ جالب این است که هر دوی این فیلم‌ها از ۱۹۴۱ به‌عنوان نقش پرتابی هامفری بوگارت معرفی می‌شوند — هم این اثر درخشان و هم «شهباز مالت». حقیقت این است که هر دو فیلم صرفاً نشان می‌دهند بوگارت چه استعداد بزرگی بوده و چگونه توانسته به شخصیت‌هایش عمق عاطفی و تأثیرگذار ببخشد. در این فیلم، بوگارت در نقش روی ارل یکی از بهترین اجراهای دههٔ ۴۰ خود را ارائه می‌دهد؛ او که با کمک گریم جوری پیرتر نشان داده شده (کار درخشان پرک وست‌مور)، ارل را مردی سخت و زمخت می‌سازد ولی در عین حال حرفه‌ای‌گریِ سخت او مخاطب را با خود هم‌دلی می‌کند و ویژگی‌های انسانی نهفته در او را آشکار می‌سازد. با کارگردانی استادانهٔ رائول والش، فیلمنامه‌ای از جان هیوستون و بازی درخشان هامفری بوگارت، روشن است که این اقتباس از رمان W.R. Burnett در دستانی امن قرار دارد. فیلم یکی از آخرین بازنمایی‌های باشکوه ژانر گانگستری است و به‌گونه‌ای اجرا شده که انگار کارگردانان بزرگِ وسترنِ آینده از آن یادداشت‌برداری کرده‌اند؛ آنچه فیلم را این‌قدر گیرا نگه می‌دارد، ضربانِ «مردی خارج از زمانهٔ خود» است؛ حساسیتی که در سراسر اثر جاری است بدون آن که تنش و حال و هوای فیلم را کم‌رنگ کند. بهترین وسترن‌های بزرگِ دو دههٔ بعد نیز این قوس موضوعی را با قوت در آثارشان می‌گرفتند. ایدا لوپینو در مقام مقابلِ بوگارت نقشِ محکمی ایفا می‌کند و مکمل بسیار مناسبی برای قهرمان فیلم است. نقش‌آفرینی‌های آلَن کردیس، آرتور کندی، هنری هال، کورنل وایلد، هنری تراورس و جوآن لزلی (که کمی اغراق‌آمیز بازی می‌کند اما به‌طرزی شگفت‌آور به فیلم لطمه نمی‌زند) همگی به جا گذاشتنِ جای های سِیِرا در گنجینهٔ آثار کلاسیک جنایی دوران طلایی سینما کمک می‌کنند. فیلم تنها به پرداخت دقیق و تأثیرگذار شخصیت‌های عمیق و مرثیه‌گون اکتفا نمی‌کند، بلکه در بخش اکشن نیز کم نمی‌گذارد؛ والش در کنارِ دل و احساس، شور و هیجان را برای ایجاد سرگرمیِ دراماتیک به‌خوبی ترکیب می‌کند. در فینال، میانۀ کوه و در حوالی مونت ویتنی (که حضور همیشه‌گیِ های سِیِرا در فیلم نقشِ یک شخصیت کلیدی را دارد)، هیجان‌ها بیش از آنچه دوست‌داران این نوع آثار بخواهند تأمین می‌شود. اما در نهایت، با به حرکت درآمدن تیتراژ، دوربینِ والش تردیدی برای مخاطب باقی نمی‌گذارد دربارهٔ آنچه روی را به حرکت و های سِیِرا را به معنی رسانده است؛ و این‌گونه است که با فیلمی ویژه و بزرگ روبه‌رو می‌شویم. امتیاز: ۹/۱۰