بیوگرافی
ویلیام «ویلی» بست (۲۷ مهٔ ۱۹۱۶ – ۲۷ فوریهٔ ۱۹۶۲)، که گاهی با نام «Sleep n' Eat» نیز شناخته میشد، بازیگر سینما و تلویزیون آمریکایی بود. بست یکی از اولین بازیگران و کمدینهای آفریقایی-آمریکایی بود که به شهرت رسید. در قرن بیستویکم آثار او، مانند آثار استپین فچیت، گاهی مورد...
ویلیام «ویلی» بست (۲۷ مهٔ ۱۹۱۶ – ۲۷ فوریهٔ ۱۹۶۲)، که گاهی با نام «Sleep n' Eat» نیز شناخته میشد، بازیگر سینما و تلویزیون آمریکایی بود. بست یکی از اولین بازیگران و کمدینهای آفریقایی-آمریکایی بود که به شهرت رسید. در قرن بیستویکم آثار او، مانند آثار استپین فچیت، گاهی مورد نکوهش قرار میگیرند زیرا اغلب از او خواسته میشد نقش شخصیتهایی کلیشهای که تنبل، بیسواد و/یا سادهلوح بودند را در فیلمها بازی کند. از میان ۱۲۴ فیلمی که در آنها ظاهر شد، در حداقل ۷۷ فیلم نام او در تیتراژ آمده است که این کار برای یک بازیگر خرد نقش آفریقایی-آمریکایی دستاوردی نادر بود.
ویلی بست در بیش از صد فیلم در دهههای ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ ظاهر شد. اگرچه چندین منبع میگویند که سالها فقط با نام «Sleep n' Eat» معرفی میشد، ولی بست تنها در شش فیلم به جای نام واقعیاش با این عنوان نامبرده شد: نخستین فیلمش به عنوان یک بازیگر خرد (Feet First اثر هارولد لوید) و همچنین Up Pops the Devil (۱۹۳۱)، The Monster Walks (۱۹۳۲)، Kentucky Kernels و West of the Pecos (هر دو ۱۹۳۴)، و Murder on a Honeymoon (۱۹۳۵). ابتدا بست بهعنوان یک دلقک بزرگ محبوب بود، سپس در اواخر قرن بیستم مورد نکوهش و ترحم قرار گرفت، و در نهایت در تاریخ سینما فراموش شد. هال روچ او را یکی از بزرگترین استعدادهایی نامید که تا بهحال دیده بود. کمدین باب هوپ نیز هنگام همکاری این دو در سال ۱۹۴۰ در فیلم The Ghost Breakers او را «بهترین بازیگری که میشناسم» ستود.
بهعنوان بازیگر نقش مکمل، بست مانند بسیاری از بازیگران سیاهپوست زمان خود، معمولاً در نقشهای کارکنان خانگی یا خدماتی قرار میگرفت (گرچه چند بار نقشهایی را بازی کرد که به شغل قبلیاش بهعنوان رانندهٔ خصوصی اشاره داشت). او اغلب دیده میشد که در نقشهای طنزی کوتاه مثل باربران هتل، هواپیما یا قطار و نیز اپراتور آسانسور، سرایدار، سرپیشخدمت، پیشخدمت مخصوص، گارسون، پیک، و دستکم یکبار بهعنوان خلبان لانچ (در فیلم سال ۱۹۳۹ Mr. Moto in Danger Island) ظاهر میشد.
ویلی بست اغلب در تیتراژ نام میگرفت، که برای «بازیگران خرد» یک پدیدهٔ نادر بود؛ در دهههای ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بسیاری از این بازیگران حق دریافت اعتبار شایسته را نداشتند. این وضعیت برای بازیگران سفیدپوست در نقشهای کوچک نیز رخ میداد، اما بازیگران سیاهپوست حتی زمانی که نقشهای بزرگتری داشتند هم نامشان درج نمیشد. در بیش از ۸۰ فیلم او نام شخصیتی مشخص دریافت کرد (برخلاف توصیفهای سادهای مانند «پیشخدمت روم سرویس» یا «پسر واکس کفش»)، که از فیلم دومش آغاز شد.
بست نقش «چاتانوگا براون» را در دو فیلم چارلی چان — The Red Dragon در ۱۹۴۵ و Dangerous Money در ۱۹۴۶ — بازی کرد. او همچنین نقش «هیپ» را در سهتا از شش فیلم Scattergood Baines از شرکت آر.ک.او با بازی گای کیبی بازی کرد: Scattergood Baines (۱۹۴۱)، Scattergood Survives a Murder (۱۹۴۲)، و Cinderella Swings It (۱۹۴۳). (بازیگر پل وایت که نسخهٔ جوان «هیپ» را در اولین فیلم بازی کرد، سپس نقش «هیپ» را در سه فیلم بعدی ایفا کرد. بست در دو فیلم آخر به این نقش بازگشت.)
پس از آنکه یک بازداشت مربوط به مواد مخدر حرفهٔ سینمایی او را پایان داد، مدتی در تلویزیون کار کرد و از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ برای بینندگان ابتدایی تلویزیون با نقش «چارلی اپراتور آسانسور» در برنامهٔ My Little Margie از شبکهٔ CBS شناخته شد. او همچنین نقش ویلی، خادم خانه، کاردست و دوست نزدیک شخصیت عنوانشده در برنامهٔ The Trouble with Father شبکهٔ ABC را در تمام مدت پخش این مجموعه از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ بازی کرد.
نمایش بیشتر
