فیلم Maurice 1987

جیمز ویلبی در اینجا در نقشِ شخصیتِ هم‌نامِ اِی. ام. فورستر بهترین عملکردش را نشان می‌دهد؛ مردی که شیفته هم‌دانشگاهی‌اش «کلاو» (هیوج گرانت) می‌شود. البته روابط همجنس‌گرایانه نه تنها غیرقانونی است، بلکه در محافل آکسفورد نیز با نگرشی بسیار منفی روبه‌روست — هرچند بسیاری از همان افراد گاهی خود تجربه‌هایی داشته‌اند. «کلاو» از آن آدم‌هایی نیست که دنبال تعهد باشد؛ او بیش‌تر به همرنگی با...

جیمز ویلبی در اینجا در نقشِ شخصیتِ هم‌نامِ اِی. ام. فورستر بهترین عملکردش را نشان می‌دهد؛ مردی که شیفته هم‌دانشگاهی‌اش «کلاو» (هیوج گرانت) می‌شود. البته روابط همجنس‌گرایانه نه تنها غیرقانونی است، بلکه در محافل آکسفورد نیز با نگرشی بسیار منفی روبه‌روست — هرچند بسیاری از همان افراد گاهی خود تجربه‌هایی داشته‌اند. «کلاو» از آن آدم‌هایی نیست که دنبال تعهد باشد؛ او بیش‌تر به همرنگی با جامعه و حفظ جایگاه متمولانه‌اش اهمیت می‌دهد، درحالی‌که «موریس» ریشه‌دارتر به‌نظر می‌رسد: گرایش جنسی او کمتر سیال است و دلسردی‌اش روزافزون می‌شود. در سفری برای دیدار دوستش و همسر تازه‌اش «آن» (فیبی نیکولز)، موریس با نگهبان شکارِ جذابِ آن‌ها، «اسکادر» (روپرت گراوز)، آشنا می‌شود و علیرغم فاصله طبقاتی و به خطر افتادن حیثیتش، وارد رابطه‌ای می‌گردد که می‌تواند زندگی هر دو را دگرگون کند. هرچند ماجرا در فضای تصفیه‌شده طبقات بالای انگلستان می‌گذرد، یادآور قدرتمندی است از زندگی در جامعه‌ای سرکوبگر که برای مردانی که با مردان دیگر گرفتار می‌شدند، چیزی کمتر از زندان با کارِ اجباری قائل نبود. بازیگران مکمل فیلم قوی‌اند — از جمله سایمون کالو، بیلی وایتلاو و جودی پارفیت (و به‌نظر می‌رسد هلنا بونهام کارتر را هم در فیلم دیده‌ام) — و فضای بصریِ فیلم، از لوکیشن‌ها و لباس‌ها تا طراحی تولیدی کلی، به آن اصالت و جلوه‌ای می‌بخشد؛ چیزی که مشخصه تولیدات باکیفیت مرچنت آیوِری است. برای من اما فیلم متعلق به روپرت گراوز است: شخصیت بازیگوش، با نیت خوب و ساده‌لوح او نمادی است از آنچه در بافت جامعه‌ای که گرایش جنسی او را محکوم و مجازات می‌کرد، اشتباه بود. همراه با کنایه‌هایی نسبت به حرفه پزشکی — و شیوۀ درمان‌های مال‌باخته‌وارِ آن زمان — این فیلم در مجموع تحلیلی باکلاس و خوش‌سلیقۀ زندگی‌ای ارائه می‌دهد که هرگز کاملاً واقعی به‌نظر نمی‌رسد.