فیلم Scott Pilgrim vs. the World 2010

نوآورانه. منحصربه‌فرد. عجیب و غریب. مسخره. خوش‌ساخت. ادگار رایت فیلمی دیوانه‌وار و مفرح می‌سازد که با سبک و جلوه‌های بی‌نظیرش از ابتدا تا انتها مخاطب را می‌خنداند. اسکات پیلگریم در برابر دنیا شبیه هیچ‌چیز دیگری نیست؛ تقریباً در هر جنبه‌ای ویژه است و جریان پیوستهٔ جلوه‌ها فیلم را به شگفتی‌ای میان بازی و کتاب کمیک بدل می‌کند. هر افکت مشت، انفجار سکه‌ها، توانایی ویژه و...

نوآورانه. منحصربه‌فرد. عجیب و غریب. مسخره. خوش‌ساخت. ادگار رایت فیلمی دیوانه‌وار و مفرح می‌سازد که با سبک و جلوه‌های بی‌نظیرش از ابتدا تا انتها مخاطب را می‌خنداند. اسکات پیلگریم در برابر دنیا شبیه هیچ‌چیز دیگری نیست؛ تقریباً در هر جنبه‌ای ویژه است و جریان پیوستهٔ جلوه‌ها فیلم را به شگفتی‌ای میان بازی و کتاب کمیک بدل می‌کند. هر افکت مشت، انفجار سکه‌ها، توانایی ویژه و نوار سلامت تماشاگر را بیشتر در دنیای بازی ویدیوییِ زندهٔ فیلم فرو می‌برد. فیلم پر از خصلت‌های عجیب و کمی دست‌وپاچلفتی است، اما همهٔ این‌ها با شخصیت بامزه و به‌طرز دوست‌داشتنیِ مایکل سِرا همخوانی دارد. سبک ادگار رایت در هر لحظه از فیلم موج می‌زند، حتی با ریتم سریع‌تر و جلوه‌های بیشتر نسبت به فیلم‌هایی مثل Shaun of the Dead یا Hot Fuzz. همهٔ ارجاعات به بازی‌ها و «اِیستر اِگ‌ها» خنده‌دار بودند. اسکات پیلگریم بازیگران بااستعدادی دارد؛ چهره‌های بزرگی که قبل از شهرت در آن حضور داشتند، از جمله بازیگرانی که بعدها در نقش‌های معروف ظاهر شدند. اسکات پیلگریم فیلمی نوآور و پرانرژی با شخصیتی قوی (و کمی شوخی‌های نامتعارف) است که دیدن آن برای عاشقان کمیک، گیمرها و طرفداران ادگار رایت واجب است. معمولاً عدد شیطان «۶۶۶» است، اما برای این عاشق‌دلِ دلباخته، شماره‌ی تلفنِ دوست‌دختر جدیدش رامونا (مری الیزابت وینستد) است. اسکات (مایکل سِرا) فکر می‌کند وقتی او شماره را برایش می‌نویسد علامتِ بوسه است، اما نه — آن شماره مربوط به همسران پیشینِ رامونا است که او باید برای به‌دست آوردن و نگه‌داشتن قلب او شکست‌شان دهد. در این میان، این موسیقی‌دانِ نیمه‌وقت باید به‌نرمی به دختری جوان به‌نام نایوز (اِلن وُنگ) که ۱۷ ساله است و به‌طور جدی عاشق او شده، نه بگو بگوید؛ او ۲۲ سال دارد. هم‌زمان با بهترین دوست هم‌جنس‌گرایش والاس (کیِران کالکین) که به‌طور موقتی مکانی شبیه پناهگاه بمب را با او شریک است، رابطهٔ دوستانه و تخت‌خواب اشتراکی را هم مدیریت می‌کند. مبارزاتش به سبک بازی‌های ویدیویی برگزار می‌شود، با کسب امتیاز و به‌دست آوردن قدرت‌های ویژه، و گروهی از شخصیت‌ها — از کریس اوانز تا جیسون شوارتزمان — سعی می‌کنند او را به مرحلهٔ بعد ببرند. موسیقی متن عالی از فیلم پشتیبانی می‌کند، کالکین شوخی‌های تند و زهرآلودی دارد و سِرا در نقش گیک بی‌دست‌وپا اما پرشور بسیار جذاب ظاهر می‌شود. این ماجراجویی کمدیِ پر از برخوردهای فرهنگی با ریتم تند حرکت می‌کند و واقعاً آرام نمی‌گیرد. گاهی کمی مبتذل به نظر می‌رسد، اما از آن احساسات کلیشه‌ایِ فیلم‌های «رشد شخصیت» دوری می‌کند؛ تقریباً همه فرصت دارند که در جریان فیلم کمی کتک‌کاری شوند. برای عشق چه کارهایی می‌کنی؟ مبهم من واقعاً از سبک بصری و کارگردانی صحنه‌ها لذت بردم. مبارزات خوب طراحی شده بودند و فیلم روان پیش می‌رفت. بر اساس این موارد نمره‌اش می‌توانست ۸ یا ۹ باشد. اما داستان مبهم، پیچیده و مضحک بود و اجازه نداد با اتفاقات درگیر شوم. قرار است فیلمی باشد که مغز را کنار بگذاری و از آن لذت ببری، اما متأسفانه من نتوانستم با آن ارتباط برقرار کنم. به‌نظر می‌رسد مخاطب هدفش نوجوانان اوایل دههٔ ۲۰۰۰ در آمریکا هستند و واضح است که من آن مخاطب نیستم — یا شاید هم وقتی فیلم را دیدم حالم خوب نبود.