انیمیشن Cars 2006

تماشای سرگرم‌کننده‌ای است. «Cars» یک اثر خوب از دیزنی است؛ شاید به بالاترین رده‌های آثارشان نرسد، اما به آن نزدیک است. صداپیشگان کار بزرگی انجام داده‌اند و انیمیشن چشم‌نواز است. ساخت تنش و فضاسازی صحنه‌های مسابقه را دوست داشتم، حتی اگر رویکردی بیش از حد واقع‌گرایانه نداشته باشند — که اشکالی ندارد. اوون ویلسون در نقش لایتنینگ مک‌کوئین عالی است، و بانی هانت و لَری دَ...

تماشای سرگرم‌کننده‌ای است. «Cars» یک اثر خوب از دیزنی است؛ شاید به بالاترین رده‌های آثارشان نرسد، اما به آن نزدیک است. صداپیشگان کار بزرگی انجام داده‌اند و انیمیشن چشم‌نواز است. ساخت تنش و فضاسازی صحنه‌های مسابقه را دوست داشتم، حتی اگر رویکردی بیش از حد واقع‌گرایانه نداشته باشند — که اشکالی ندارد. اوون ویلسون در نقش لایتنینگ مک‌کوئین عالی است، و بانی هانت و لَری دَ کِیبِل گای در نقش‌های سالی و مِیتر اجراهای قابل‌توجهی دارند. دیگر بازیگران از جمله مایکل کیتون (چیک هیکس) نیز خوب‌اند. جان رتزنبرگر هم نقشی دارد که در یک شوخی خنده‌دار تیتراژ پایانی ظاهر می‌شود. موسیقی متن قابل‌قبول، طنزی دلپذیر و مقدار قابل‌توجهی احساسات در فیلم هست. پیشنهاد می‌کنم آن را ببینید. این فیلم از لحاظ تجاری، نزد منتقدان و در زمینه کالاها موفق بود، اما داستانش کلیشه‌ای است. وقتی فیلم اکران شد، تبلیغات و فروش آن بسیار گسترده بود؛ مثل تب و هیجان عمومی. من آن زمان بزرگ‌تر بودم و احساس نمی‌کردم جزو مخاطبان هدف فیلم باشم، و از دیدن و شنیدن مداوم درباره فیلم در هر جا خسته شده بودم، بنابراین تا امروز عمداً فیلم و دنباله‌هایش را نادیده گرفتم. آنچه بیش از همه در این فیلم شگفت‌انگیز و لذت‌بخش است، جلوه‌های بصری و انیمیشن‌های فوق‌العاده‌اند؛ آن‌قدر طبیعی و واقعی که می‌توان گفت واقعی به نظر می‌رسند. در تولید فیلم از تمام تکنولوژی ممکن استفاده شده و بی‌تردید میلیون‌ها دلار در آن سرمایه‌گذاری شده است. صحنه‌های مسابقه در پیست به‌ویژه باشکوه‌اند، چون سرعت و هیجان واقعاً به بیننده منتقل می‌شود. رنگ‌ها و مناظر هم چشم‌نوازند و موسیقی متن، هرچند چندان چشمگیر نیست، اما مناسب و همخوان با فیلم است. چند نام بزرگ در نقش‌های صوتی حضور دارند: اوون ویلسون بی‌نقص است و پال نیومن و تونی شلهوب هم کار خوبی ارائه می‌دهند. نگرانی من بیشتر درباره فیلمنامه بود؛ صحنه‌هایی با کیفیت دارد و به اندازه‌ای جذاب است که کودکان‌پندار یا خسته‌کننده به نظر نرسد، اما کلیت داستان کلیشه‌ای است: جوانی مغرور و جاه‌طلب که باید درس تواضع و نوع‌دوستی بیاموزد تا دیگران را بپذیرد، عشق را پیدا کند و به پیروزی برسد. این الگو را در بسیاری از فیلم‌های همدل می‌بینیم. آیا این مشکل است؟ تا حدی بله — برای فیلم نقطه‌ضعف محسوب می‌شود — اما به اندازه‌ای نیست که دیدن فیلم را بی‌فایده کند. قصد نداشتم این فیلم را ببینم؛ یکی دیگر از فیلم‌هایی بود که دخترم خواست با من تماشا کند. در نهایت از آن خوشم آمد و فکر می‌کنم خنده‌دار بود. لایتنینگ مک‌کوئینِ قرمز و درخشان مصمم است تا به ایالت کالیفرنیا برسد و در جام پیستون شرکت کند. در مسیر، در شهر کوچک رادیاتور اسپرینگز توقف می‌کند و اتفاقاً جاده‌شان را خراب می‌کند. مجازاتش چیست؟ آن‌ها یک دستگاه بزرگ آسفالت‌ریزی دارند و او باید قبل از ادامه مسیر جاده را مرمت کند. این کار آسانی نیست و برای تمام کردن آن باید هم‌پیمان پیدا کند. برای این شخصیت مغرور و تک‌بعدی یافتن دوستان آسان نیست، اما به تدریج که گوش می‌دهد، یاد می‌گیرد و دوست پیدا می‌کند، متوجه می‌شود زندگی فقط آن یک مسابقه نیست. پیام ملایمی در داستان هست — یاد گرفتن اهمیت چیزهای مهم‌تر مثل دوستی، کار تیمی و خوداتکایی — و شخصیت‌پردازیِ سالی (یک پورشه شیک) و مِیتر (یک یدک‌کش که انگار با مهربانی و دقت کنار هم آمده) به انتقال این پیام کمک می‌کند. صحنه‌های رنگارنگ و پرانرژی همراه با طنز و بازی با کلمات نگارش، فیلم را سرپا نگه می‌دارند. شاید کمی دیالوگ‌محور باشد و تا حدی بیش از حد برای مخاطب داخلی آمریکا طراحی شده باشد، اما شروع لذت‌بخشی است برای چیزی که احتمالاً تبدیل به یک مجموعه منعطف خواهد شد.