فیلم Cimarron 1960

بعد از این‌که در دو روز پیاپی هر دو نسخه را دیدم — که هر دو، چهارمین هجوم زمینی در اکلاهما (۲۲ آوریل ۱۸۸۹) از میان پنج هجوم را نشان می‌دادند — مجبورم نظر اولیه‌ام را مبنی بر برتری اندک نسخهٔ ۱۹۳۱ نسبت به نسخهٔ مانِ ۱۹۶۰ بازنگری کنم. می‌دانم که به هیچ‌وجه طرفدار پروپاقرص گلن فورد نیستم، اما هم‌بازیان او بسیار بهتر عمل کرده‌اند،...

بعد از این‌که در دو روز پیاپی هر دو نسخه را دیدم — که هر دو، چهارمین هجوم زمینی در اکلاهما (۲۲ آوریل ۱۸۸۹) از میان پنج هجوم را نشان می‌دادند — مجبورم نظر اولیه‌ام را مبنی بر برتری اندک نسخهٔ ۱۹۳۱ نسبت به نسخهٔ مانِ ۱۹۶۰ بازنگری کنم. می‌دانم که به هیچ‌وجه طرفدار پروپاقرص گلن فورد نیستم، اما هم‌بازیان او بسیار بهتر عمل کرده‌اند، و در آنتونی مان با استادی روبه‌رو می‌شویم که هم در وسترن و هم در قالبِ اپیک تبحر دارد (فیلم بعدی‌اش، سقوط امپراتوری روم، یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام در دههٔ شصت است). نقش ریچارد دیکس در نسخهٔ اصلی آن‌قدر ضعیف بود که حتی می‌توان گفت یک قوطی موم زنبورعسل هم می‌توانست بهتر از او بازی کند؛ واقعاً بی‌انصافی بود که او در سالی نامزد بهترین بازیگر شد، در حالی که بازیگران برجستهٔ زیادی نادیده گرفته شدند. با این حال باید اعتراف کنم که فورد بازی خوبی ارائه داد، هرچند به نظر من شایستهٔ این نبود که نقش محوری یک اثر اپیک دو و نیم ساعته را بر عهده داشته باشد. از طرف دیگر، نمی‌توان از تأثیر و کیفیت بازی‌هایی که ماریا شل، آن باکستر، هری مورگان و ویک مورو — فقط به‌عنوان چند مثال — به فیلم آوردند چشم‌پوشی کرد. برخی صحنه‌ها در نسخهٔ ۱۹۳۱ هنوز بهتر عمل می‌کنند، اما در مجموع معتقدم این یکی از مواردی است که بازساخت از اصل بهتر ظاهر شده است. اگر مان اخراج نشده بود و چارلز والترز جای او را نگرفته بود، من اصرار دارم که فیلم می‌توانست به یک شاهکار کوچک تبدیل شود.