فیلم Shadows 1958

روی کاغذ، این فیلمِ متأثر از جاز و به‌ظاهر تجربی که به بررسی تنش‌های نژادی در میان گروه کوچکی از دوستان می‌پردازد، ایدهٔ جذابی دارد؛ اما اجرا به‌شدت نامنظم است. سه خواهر و برادر وجود دارند: بنی (Ben Carruthers)، هو (Hugh Lord) و لیلا (Leila Goldoni) که پوستش به‌مراتب روشن‌تر از برادران است. بنی آدمی بی‌پروا و رها در جریان زندگی است؛ هو موسیقیدانی است...

روی کاغذ، این فیلمِ متأثر از جاز و به‌ظاهر تجربی که به بررسی تنش‌های نژادی در میان گروه کوچکی از دوستان می‌پردازد، ایدهٔ جذابی دارد؛ اما اجرا به‌شدت نامنظم است. سه خواهر و برادر وجود دارند: بنی (Ben Carruthers)، هو (Hugh Lord) و لیلا (Leila Goldoni) که پوستش به‌مراتب روشن‌تر از برادران است. بنی آدمی بی‌پروا و رها در جریان زندگی است؛ هو موسیقیدانی است که دچار بحران اعتماد به‌نفس شده و حتی مدیر حمایتگرش، روپرت (Rupert Cross)، هم نتوانسته او را بیرون بکشد؛ و لیلا که با تونی (Anthony Ray) آشنا می‌شود و کاملاً شیفته‌اش می‌گردد. وقتی تونی با برادران او روبه‌رو می‌شود، حس خصومت فوراً آشکار می‌شود — نه لزوماً خشونت‌آمیز، اما با لایه‌های واضح نژادی — و این زمینه را برای درامی پرتنش که به‌طور سرگردان اما گاه بسیار تأثیرگذار پیش می‌رود، فراهم می‌کند. لیلا میان خانواده و معشوقش گرفتار می‌شود و با بالا رفتن تدریجی تنش و وحشی‌تر شدن همراهی جاز به‌ویژه ترومپت‌ها، دینامیک داستان آشفته‌تر و نگران‌کننده‌تر می‌شود. مشکل اصلی اما بازیگری است: بازی‌ها نه چندان قوی‌اند و نه طبیعی؛ سیالیت مداوم موقعیت‌ها وقتی لیلا دلباخته می‌شود با هم سازگار نیست و در این قصهٔ گذرا و پرتحرک، دلباختگی‌اش هرگز قابل‌باور نمی‌نماید. بخش زیادی از اتمسفر فیلم از طریق موسیقی متن ساخته می‌شود و بازی‌ها در بسیاری مواقع جنبی‌اند، جز چند صحنهٔ درگیری که گویا خشونت راه‌حل بشر برای همه‌چیز است. در مجموع نوآوری‌هایی در فیلم وجود دارد، اما جان کاساوتس نتوانسته شخصیت‌هایی را بسازد که مرا وادار به دلسوزی یا علاقه کند؛ بنابراین برای من این اتفاق نیفتاد.