فیلم Scream 2 1997

همراهی عالی برای فیلم اول. من با امتیاز پایینِ داده‌شده به این فیلم موافق نیستم. در سال ۱۹۹۶ وس کروون با Scream ژانر رو زنده کرد و طرفداران را دوباره به حال و هوای وحشت بازگرداند. علاقه‌ای که به آن فیلم وجود دارد اغلب نظرها را نسبت به دنباله‌اش تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما Scream 2 از همان ابتدا با جرات بیشتری جلو می‌رود و طعنه...

همراهی عالی برای فیلم اول. من با امتیاز پایینِ داده‌شده به این فیلم موافق نیستم. در سال ۱۹۹۶ وس کروون با Scream ژانر رو زنده کرد و طرفداران را دوباره به حال و هوای وحشت بازگرداند. علاقه‌ای که به آن فیلم وجود دارد اغلب نظرها را نسبت به دنباله‌اش تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما Scream 2 از همان ابتدا با جرات بیشتری جلو می‌رود و طعنه و شوخی را حتی عمیق‌تر وارد کار می‌کند. سیدنی پرسکات پس از قتل‌های هولناک در وودزبورو زندگی‌اش را ترک نکرده و حالا در دانشگاه دنبال آینده‌ای روشن است، اما آرامش و امیدش خیلی زود با بازگشت قاتلِ Scream و شروع مجدد کشتارها بر هم می‌خورد. سکانس آغازین به‌خوبی لحن کلی فیلم را تعریف می‌کند: سینمایی پر از جوانانی که با چاقو ظاهر می‌شوند و به‌عنوان قاتل Scream لباس پوشیده‌اند، و فیلمی که آن‌ها تماشا می‌کنند «Stab» است؛ فیلمی درباره قتل‌های وودزبورو. این لحظه طعنه‌آمیز از وس کروون تنها یکی از شوخی‌های فیلم است؛ بازی با موضوع دنباله‌ها خسته‌کننده نمی‌شود و لحظات ترس ناگهانی برای لذت بردن حاضرند. تردیدها و سرنخ‌های گمراه‌کننده هستند و همه شخصیت‌های ارزشمندِ نجات‌یافته از فیلم اول بازمی‌گردند. دیویی و گِیل کمی بیشتر شخصیت‌پردازی می‌شوند و کاَتن وِری، که قبلاً مظنون اصلی و زندانی بی‌گناه بود، حالا نقش مهمی دارد و مدام ما را وسوسه می‌کند که بفهمیم او قهرمان است یا شرور. فیلم فیلمنامه‌ای دقیق دارد؛ می‌داند چه هدفی را دنبال می‌کند و آنچه که وعده می‌دهد را اجرا می‌کند. از یک میکس صوتی عالی برای تاکید بر آشوب بهره می‌برد و کروون در بالا بردن تنش استاد است. خندیدن و ترسیدن همراه هم‌اند؛ پس راحت بنشینید و از فیلمی لذت ببرید که به‌نظر من ثابت می‌کند همه دنباله‌ها بد نیستند. پایان‌بندی هم اصلاً ناامیدکننده نیست. نمره: 8/10 --------- دو سال پس از نخستین کشتار، سیدنی (نوه کمپبل) وارد خانه برادری Omega Beta Zeta شده و سعی دارد زندگی‌اش را ادامه دهد. حداقل این چیزی است که او امیدوار است؛ اما چند دقیقه بعد از شروع این دنبالهٔ بی‌اصل و خلاقیت، دوباره همه‌چیز به نقطه‌ی اول برمی‌گردد وقتی از طریق تلویزیون متوجه می‌شود قاتل بازگشته و در پیش‌نمایش فیلم «Stab!»—که بر اساس تجربهٔ اول ترسناک او ساخته شده—طرفداران را به قتل می‌رساند. سپس دوستانش یکی‌یکی به سبک اسلشر سقوط می‌کنند. آیا او و خبرنگار گِیل وِذرز (کورتنی کاکس) می‌توانند زنده بمانند تا بفهمند پشت این جنایات کیست؟ ببخشید، این فیلم چیزی جز یک کپی آشکار و تا حدی بی‌شرمانه از فیلم اول نیست. کاملاً خالی از تهدید و نوآوری است و بیست دقیقهٔ پایانی تا مرز مسخرگی پیش می‌رود. وس کروون در ساخت اکشن‌های ترسناک خونین دستی جادویی دارد، اما اینجا انگار آن را روی زمین رها کرده است. این فیلم تکراری و ضعیف است و با وجود بازیگران قابل‌قبول، بعد از بیست دقیقه فقط مرا خسته کرد. دو ساعت مدت زمان فیلم عملاً نود دقیقه بیش از حد است. مطمئنم Scream 3 ساخته خواهد شد، اما امید زیادی ندارم. --------- Scream 2 با یک پردهٔ اول فوق‌العاده قدرتمند آغاز می‌شود، اما به‌تدریج با یک پایان کم‌رمق به میانگین‌بودگی می‌رسد. ابتدای فیلم هیجان‌انگیز است؛ دیدن افراط مردم در ستایش این قاتلِ واقعی و غفلتشان از قتل بیرحمانه‌ی یک زن در حضورشان واقعاً آزاردهنده است. خشونتِ فیلم نسبت به نسخهٔ اصلی بیشتر شده و فکر می‌کردم قرار است از این بابت شاهد لذتی مضاعف باشیم، اما اشتباه می‌کردم. پردهٔ اول واقعاً قوی بود و از فضای دانشگاه و سکانس‌های پرتعلیق در خانه‌های برادری لذت بردم. اما در پایان پردهٔ دوم فیلم شروع به کش‌دار شدن می‌کند؛ زمان زیادی صرف پرداختن به شخصیت‌ها می‌شود و تعقیب و گریزها کم‌جان هستند. انگیزهٔ قاتل اصلی چندان قوی به‌نظر نمی‌رسد. تلاش برای یک افشای شبیهِ Friday the 13th با نقش مادر بیلی لومیس نتیجه‌بخش نیست: او فرزندش را قبل از فیلم اول رها کرده، ولی ناگهان بعد از اینکه او قاتل می‌شود می‌خواهد از قربانی انتقام بگیرد؟ این منطقی نیست. از میکی خوشم آمد؛ او تنها افزودهٔ جدیدی بود که واقعاً جالب بود. این داستان پتانسیل زیادی داشت ولی احساس می‌کنم کمی هدر رفت. بازی‌ها این بار آمیخته است. نوه کمپبل و کورتنی کاکس عالی‌اند؛ آن‌ها ستارگان اصلی فرنچایز هستند و شخصیت‌هایشان در اینجا رشد خوبی دارند، به‌خصوص کاکس. جِیمی کندی هم خوب است؛ تنها شخصیتی که واقعاً متوجه جریان ماجراست و از این جهت حضورش دوست‌داشتنی است. دیوید آرکویت دوباره ضعیف‌تر است؛ فکر می‌کنم مشکل بیشتر از نویسندگی است، چون راه‌رفتن مصنوعی‌ای که باید اجرا کند عجیب و نامناسب جلوه می‌کند. جِری اوکانل سطحی و فراموش‌شدنی است. شخصیت لیو شریبر مطلوب نیست. تیموتی اولیفانت تنها ورودی جدیدی است که واقعاً از او لذت بردم. کارگردانی وس کروون همچنان خوب است و برخی سکانس‌ها، به‌ویژه در خانهٔ برادری، فوق‌العاده‌اند. ممکن است این یک سلیقهٔ شخصی باشد، اما فکر می‌کنم این فرنچایز می‌تواند وحشت و خون‌ریزی را بیشتر هم مورد آزمایش قرار دهد؛ انگار در هر فیلم تنها طعنه‌ای از توان واقعی‌شان می‌بینیم. در مجموع، Scream 2 فرصت‌های زیادی را برای تبدیل شدن به یک دنبالهٔ واقعاً عالی از دست داد. هنوز هم تا حدی لذت‌بخش است، اما به‌سختی می‌توان گامی بزرگ رو به عقب نسبت به نسخهٔ اصلی را نادیده گرفت. امتیاز: 63% حکم: قابل قبول