فیلم Scream 3 2000

چه پارادوکسی... بعد از زنده ماندن از موج دوم قتل‌های «گِست‌فِیس»، سیدنی پرسکات به کوه‌ها پناه می‌برد تا آرامش داشته باشد و به‌عنوان مشاور تلفنی کار کند. متأسفانه قرار است دوباره به کابوس کشیده شود، چون تولید فیلم Stab 3 با قتل‌هایی تکان می‌خورد و قاتل در محل‌ها، عکس‌های مادر مردهٔ سیدنی را می‌گذارد. باید اعتراف کنم که قبلاً زیاد با این فیلم مهربان نبودم؛ دو قسمت...

چه پارادوکسی... بعد از زنده ماندن از موج دوم قتل‌های «گِست‌فِیس»، سیدنی پرسکات به کوه‌ها پناه می‌برد تا آرامش داشته باشد و به‌عنوان مشاور تلفنی کار کند. متأسفانه قرار است دوباره به کابوس کشیده شود، چون تولید فیلم Stab 3 با قتل‌هایی تکان می‌خورد و قاتل در محل‌ها، عکس‌های مادر مردهٔ سیدنی را می‌گذارد. باید اعتراف کنم که قبلاً زیاد با این فیلم مهربان نبودم؛ دو قسمت اول را آن‌قدر دوست داشتم که احساس می‌کردم این قسمت سوم و نهایی، پایان شایسته‌ای برای آن سه‌گانه نیست. اما با گذشت زمان، به فیلم علاقه‌مند شدم؛ پارکر پوزی دیگر آن‌قدر آزاردهنده نیست، صحنهٔ آغازین که سازندگان یکی از شخصیت‌های محبوبم را می‌کشند در ابتدا آزاردهنده بود اما حالا آن را یک شاهکار می‌بینم، و پایان پرپیچ‌و‌خم که قبلاً آزاردهنده می‌نمود، اکنون به‌عنوان یک پایان خوب برای «سه‌گانه» جا می‌افتد. Scream 3 با زبان طنز همراه است؛ با آگاهی از جایگاهش و ریشه‌های فرمولیکش، اگرچه در محدودهٔ آشنایی حرکت می‌کند، شخصیت‌های بازگشته همچنان توجه ما را جلب می‌کنند. انتقال داستان به هالیوود و ساختار «فیلم در دل فیلم» تازگی می‌دهد و بعد جدیدی به ماجرا اضافه می‌کند. بازیگران جدیدی مثل پاتریک دمپسی، امیلی مورتیمر، لنس هنریکسن و پارکر پوزی به‌خوبی به فضای مرموز داستان کمک می‌کنند. نسبت مرگ و میر هنوز بالاست و سبک معمایی وس کروِن کاملاً حضور دارد. از نگاه من این فیلم از میان سه‌گانه خنده‌دارترین است: حضور جی و سایلنت باب، یک صحنهٔ فراموش‌نشدنی با کری فیشر، و حضور ویدیویی رندی میکس از جملهٔ لحظات برجسته‌اند. Scream 3 پایان «سه‌گانه» را به‌خوبی می‌بندد؛ پرانرژی و بذله‌گوست. امتیاز: 7/10 حتی یک حضور کوتاه از «پرنسس لیا» (با آن نظر سرزنده دربارهٔ انتخاب بازیگرهای جورج لوکاس) هم نمی‌تواند این دنبالهٔ کاملاً مشتق‌شده را نجات دهد. هنگام فیلم‌برداری Stab 3، آدم‌ها یکی‌یکی مانند مگس می‌افتند، تقریباً درست طبق سناریوی این فیلمِ در شرف تکمیل‌شدن. قاتل جدید از ابتدا جدی است و با کشتن «کاتن» (لیو شرایبر) و دوست‌دخترش شروع می‌کند و سپس توجهش را به نگهبانان قدیمی مثل «سیدنی» (نیو کمپبل)، کورتنی کاکس («گِیل») و دوقلوهای سینماییِ آن‌ها معطوف می‌دارد، در حالی که «دِوی» (دیوید آرکت) با شجاعت اما بی‌اثر، چون جسدها انباشته می‌شوند، نظارت می‌کند. این بازتکرار ضعیفی از فیلم اصلی است با تقریباً همان طرح داستانی، همان طعمه‌های جعلی، هیستریِ جیغ‌و‌فریاد و نقاط پریدن صوتی. اگرچه ساختار داستان اندکی متفاوت است، پایان آن‌چنان بی‌پایه و عجیب است که مرا یاد چیزی انداخت که شاید آگاتا کریستی نوشته و سپس آتش زده باشد. این استعداد وس کروِن دیگر کارساز نیست؛ وقتش رسیده که متوقف شود. فیلمنامهٔ بی‌روحِ Scream 3 و قتل‌های بی‌خلاقیتش، فیلمی ساخته‌اند که تماشایش خسته‌کننده است. روایت فرامتنی دربارهٔ سه‌گانه‌ها در سرتاسر فیلم نتوانسته ضعف فاجعه‌بارِ داستان را جبران کند. فیلم به‌طور ناگهانی برای گذشتهٔ آثار قبلی افسانه‌سازی می‌کند و پیوستارِ روایت را برای ایجاد شوک به‌هم می‌ریزد. اضافه کردن این‌که مادر سیدنی بازیگر سابق هالیوود بوده و داستان جنسی‌بودن تعرض توسط یک تهیه‌کننده نیز به‌هیچ‌وجه قانع‌کننده نیست؛ این‌گونه شیوه‌ها اگرچه ممکن است بخشی از واقعیت صنعت باشند، اما در اینجا سطحی و ریاکارانه به‌نظر می‌رسند. مثلث عاشقانهٔ بین گیل، دِوی و بازیگر نقش گیل هم احمقانه و ناخواسته بود، چون در هیچ‌یک از فیلم‌ها شاهد رابطهٔ واقعی بین گیل و دِوی نبوده‌ایم. در ژانر وحشت، حتی با یک داستان ضعیف هم می‌توان فیلم خوبی داشت، مشروط بر این‌که صحنه‌های قتل خلاقانه و جذاب باشند. متأسفانه Scream 3 باز هم قتل‌هایی کُند و بدون تخیل ارائه می‌دهد. در کل مجموعه تنها یک قتل واقعاً متمایز وجود داشته و بقیه بیشتر ضربه‌های بی‌خون با چاقو هستند. می‌فهمم که فرامتن فیلم دربارهٔ «چاقو» است چون فیلم داخل‌فیلم Stab نام دارد، اما لطفاً کمی خون و خشونت بدنی واقعی‌تر اضافه کنید — در اینجا هیچ‌گونه پاششِ خون یا بدحالی بدنی محسوس نیست و همین باعث خسته‌کننده شدن فیلم شده است. بازی‌ها شبیه Scream 2 هستند: نیو کمپبل و کورتنی کاکس درخشش دارند و دیوید آرکت در بهترین حالت متوسط است. شخصیت‌های جدید بی‌علاقه‌کننده و بازیگران آزاردهنده‌اند و تهیه‌کنندگان فیلم کلیشه‌ای به‌نظر می‌رسند. کارگردانی فیلم هم الهام‌بخش نیست. نمی‌دانم آیا وس کروِن تحت فشار استودیو مجبور به ساختش شده یا نه، اما هیچ چیز در فیلم حس خلاقیت و منحصربه‌فرد بودن ندارد؛ انگار برای نقدِ دستمزد کار شده است. در مجموع ویژگی‌های جبرانی زیادی در این فیلم نیست و پایان‌بندی هم احساسِ نابلدی به‌جای رضایت برایم باقی گذاشت. امیدوارم Scream IV چیز بیشتری برای عرضه داشته باشد. امتیاز: ۴۵٪ حکم: ضعیف