فیلم Lion 2016

فیلمی جذاب بر پایه یک داستان واقعی. شروع و پایان فیلم کامل و تأثیرگذارند، اما میانه اثر شتاب زده و تحلیل‌شده نیست؛ گذر او از کودک به بزرگ‌سالی سریع اتفاق می‌افتد و بسیاری از چرایی‌ها و چگونگی تبدیل او به آن‌چه می‌شود کم‌عمق باقی می‌ماند. با این حال بازیگر خردسال فوق‌العاده است و بخش‌هایی از فیلم بسیار تأثیرگذارند. داستان بر اساس کتاب «راه طولانی به خانه»...

فیلمی جذاب بر پایه یک داستان واقعی. شروع و پایان فیلم کامل و تأثیرگذارند، اما میانه اثر شتاب زده و تحلیل‌شده نیست؛ گذر او از کودک به بزرگ‌سالی سریع اتفاق می‌افتد و بسیاری از چرایی‌ها و چگونگی تبدیل او به آن‌چه می‌شود کم‌عمق باقی می‌ماند. با این حال بازیگر خردسال فوق‌العاده است و بخش‌هایی از فیلم بسیار تأثیرگذارند. داستان بر اساس کتاب «راه طولانی به خانه» روایت می‌شود: سارُو، پسربچه‌ای هندی، هنگام بازی کنار ریل قطار از برادرش جدا می‌افتد و ناخواسته سوار قطاری می‌شود که او را هزاران کیلومتر دور از خانه می‌برد. بی‌زبان و بی‌اطلاعات از خانوادۀ خود، در شهری غریب با خطرات و آدم‌هایی شرور روبه‌رو می‌شود تا اینکه به یتیم‌خانه می‌رسد و پس از آن توسط زوجی استرالیایی به فرزندی پذیرفته می‌شود. فیلم قسمت اول را به کودکی گمشده و قسمت دوم را به تلاش برای بازگشت به ریشه‌ها و پیدا کردن خانواده اختصاص می‌دهد؛ بازگشتی احساسی و تأثیرگذار که با پافشاری روی گذشته همراه است. بازی‌ها در سطح بسیار خوبی قرار دارند. سانی پاوارِ خردسال صحنه‌ها را می‌دزدد و با اجرای پرقدرتش بخش زیادی از جذابیت فیلم را بر دوش می‌کشد. دیو پاتل در نقش بالغ سارُو، به‌خصوص در نیمۀ دوم که نقش او پررنگ می‌شود، با کاریزما و احساس خوب ظاهر می‌شود. نیکول کیدمن هم حضور کوتاه اما مؤثری دارد و اجرای عاطفی و پرشوری ارائه می‌دهد. دو بازیگر دیگر (دیوید ونهام و رونی مارا) نقش‌هایی کمتر توسعه‌یافته دارند اما تا حد توان عمل می‌کنند. فیلم تصویربرداری بسیار قوی‌ای دارد: قاب‌بندی‌ها تمیز و شفاف، رنگ‌ها زیبا و لوکیشن‌ها با دقت انتخاب شده‌اند. طراحی صحنه و لباس‌ها نیز خوب است و موسیقی و جلوه‌های صوتی و تصویری با دقت و ظرافت کار شده‌اند. نقطۀ ضعف اصلی، کم‌عمق بودن روایت در بعضی صحنه‌ها و حس «شتاب‌زدگی» در انتقال رویدادهاست؛ اگر زمان بیشتری روی جزئیات گذاشته می‌شد، روایت می‌توانست مفصل‌تر و کامل‌تر شود. از نظر احساسی، فیلم گاهی به شکل مشخصی روی احساسات تکیه می‌کند و ممکن است بیننده را مکرراً به اشک و تأثر بکشاند؛ این بارِ احساسیِ سنگین برای برخی مخاطبان ممکن است بیش از حدِ لازم به نظر برسد، اما برای خیلی‌ها همان چیزی است که فیلم را تأثیرگذار می‌کند. این فیلم نامزد چندین جایزه معتبر بود و در سطح بین‌المللی توجه زیادی جلب کرد. در مجموع فیلمی است قابل‌توصیه، به‌خصوص به خانواده‌ها و کسانی که از داستان‌های واقعی و احساسی لذت می‌برند؛ یکی از فیلم‌های شاخص سال. امتیاز پیشنهادی: 9/10.