فیلم The Queen 2006

اطمینان ندارم که استیون فریرز در ساخت این فیلم تا چه حد واقعاً قصد راه‌اندازی باشگاه طرفداران تونی بلر را داشته؛ فیلمی بسیار گمانه‌زنانه و صریحاً تا حدودی نامهربان درباره نحوه مواجهه ملکه الیزابت دوم (هلن میرن) — و تا حدی خانواده‌اش — با پیامدهای مرگ بانوی سابق ولزِ مطلقه در پاریس. آقای بلر (مایکل شنون) تازه انتخاب شده و همراه همسرش شِری (هلن مک‌کراوری)...

اطمینان ندارم که استیون فریرز در ساخت این فیلم تا چه حد واقعاً قصد راه‌اندازی باشگاه طرفداران تونی بلر را داشته؛ فیلمی بسیار گمانه‌زنانه و صریحاً تا حدودی نامهربان درباره نحوه مواجهه ملکه الیزابت دوم (هلن میرن) — و تا حدی خانواده‌اش — با پیامدهای مرگ بانوی سابق ولزِ مطلقه در پاریس. آقای بلر (مایکل شنون) تازه انتخاب شده و همراه همسرش شِری (هلن مک‌کراوری) که نسبتاً علناً با نظام سلطنتی خصمانه است، برای دیدار معارفه به کاخ می‌روند. وقتی این تراژدی رخ می‌دهد، خانواده سلطنتی در بالمورالِ آبردین‌شایر هستند و بقیه فیلم — گهگاه درآمیخته با تصاویر خبری واقعی — گمانه‌زنی می‌کند که رابطه میان نخست‌وزیر و پادشاهی چگونه ممکن است در برابر جریان فزاینده و کاملاً نامعقول ابراز اندوه و خشم عمومی پس از حادثه شکل گرفته باشد. میرن و شنون هر دو در بهترین فرم خود ظاهر شده‌اند و حتی اگر میرِن در این نقش بیشتر به مقلد شبیه باشد تا بازیگری صرف، باز هم به‌اندازه‌ای شخصیت‌پردازی می‌کند که بتوانیم بپذیریم این می‌توانست واکنش ملکه الیزابت واقعی باشد. فیلم از نظر تصویربرداری بسیار زیباست و دیدن دوباره سیلویا سیمز روی پرده خوشایند بود، هرچند کوتاه و تا حدی بی‌همدلی. نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم که تعجب نکنم این فیلم تا چه اندازه در نظر بسیاری از مردم به یک روایت قطعی از آنچه در سال ۱۹۹۷ رخ داد بدل شده؛ به‌نظرم چنین نیست — اما به هر حال تماشای آن جذاب است.