فیلم The Omen 1976

به هر دلیلی قبلاً فیلم The Omen را ندیده بودم و با اینکه لحظاتی دارد، ده تا پانزده دقیقه‌ی پایانی به‌خصوص فوق‌العاده بودند. بخش میانی آهسته پیش می‌رود و جز یکی دو صحنه چیز جذابی ندارد. در مجموع قابل قبول بود اما شاید کمی بیش از حد دست‌بالا گرفته شده است. امتیاز: ۳٫۲۵/۵ مدتی پیش این نسخه و بازسازی‌اش را دوباره دیدم... واقعاً مقایسه‌ی عادلانه‌ای میان‌شان...

به هر دلیلی قبلاً فیلم The Omen را ندیده بودم و با اینکه لحظاتی دارد، ده تا پانزده دقیقه‌ی پایانی به‌خصوص فوق‌العاده بودند. بخش میانی آهسته پیش می‌رود و جز یکی دو صحنه چیز جذابی ندارد. در مجموع قابل قبول بود اما شاید کمی بیش از حد دست‌بالا گرفته شده است. امتیاز: ۳٫۲۵/۵ مدتی پیش این نسخه و بازسازی‌اش را دوباره دیدم... واقعاً مقایسه‌ی عادلانه‌ای میان‌شان نیست. گریگوری پک به‌مراتب بهتر از لیو شرایبر است — البته پک بازیگر بهتری هم هست. لی ریمیک بسیار قابل‌باورتر از جولیا استایلز است؛ استایلز آن ترس و سوءظنی را که باید منتقل کند به‌درستی نشان نمی‌دهد. دیوید تویلیس بازیگر خوبی است، اما در نقش‌های کوتاه معمولاً کم‌کار می‌کند و دیوید وارنر به‌عنوان عکاس قابل‌باورتر ظاهر شده است. نسخه‌ی ۱۹۷۶ کهنه‌نماست، اما این نکته لزوماً منفی نیست؛ در این فیلم حس می‌کنید سازندگان دنبال کاری تازه بودند و واقعاً می‌خواستند شما را بترسانند... و موفق هم شدند. در مقایسه، بازسازی مانند فرمولی از پیش‌تعیین‌شده است و چیز جدیدی ارائه نمی‌کند. نسخه‌ی ۱۹۷۶ بدون شک ترسناک‌تر، دراماتیک‌تر و پُرکشش‌تر است. در مقایسه با ۲۰۰۶، نسخه‌ی ۱۹۷۶ باورپذیرتر است. خب، گاهی اوقات ماجرا تا حدی اغراق‌شده است، حتی برای یک فیلم ترسناک، اما به‌هرحال فکر می‌کنم هنوز این فیلم مورد علاقه‌ام در ژانر دهه‌ی ۱۹۷۰ است. از شروعی نسبتاً مبهم در یک بیمارستان رم، می‌بینیم گریگوری پک و همسرش لی ریمیک عازم لندن می‌شوند تا او به‌عنوان سفیر آمریکا مستقر شود — همراه با پسر تازه‌شان دامین (با آن موسیقی ویولنِ کشدار!). مدت کوتاهی پس از ورودشان، پرستارشان خودکشی می‌کند — صحنه‌ای نسبتاً دلخراش — و ورود خانم بی‌لاک (با بازی تهدیدآمیز بیلی وایتلاو) را ممکن می‌سازد. با بزرگ‌تر شدن پسر و تحت‌تأثیر پیش‌گویی‌های هولناک پدر برنان (با بازی پاتریک تراوتون)، پک آرام‌آرام نتیجه می‌گیرد که چیزی مشکوک در مورد او وجود دارد. مسئله این است که آیا می‌تواند شرّ نهفته در این کودک را خنثی کند؟ ریچارد دانر از همان آغاز توانایی خوبی در خلق و حفظ حس خطر دارد — که با موسیقی جری گلدسمیت، شامل هم‌سرایی دیوانه‌وار و سازهای زهی، تکمیل می‌شود و شما را پشت کاناپه نگه می‌دارد. پک در بهترین فرمش نیست و برخی صحنه‌ها — به‌ویژه در قبرستان با سگ‌های باسکرویل‌مانند — تا حدی به تخیل فشار می‌آورند، اما در بیشتر موارد توجه شما را جلب و حفظ می‌کند. باید اعتراف کنم از پایان ناراضی بودم — به‌راستی چرا پلیس باید تعقیب می‌کرد؟