فیلم Iron Sky 2012

امتیاز دادن به این فیلم برای من کار دشواری بود. قطعاً لحظات خنده‌دار، حتی بسیار خنده‌داری داشت، اما در همان حال جاهایی واقعاً احمقانه و کودکانه بود. ایده‌ی فرار نازی‌ها به ماه و ساختن پایگاهی مخفی آنجا نسبتاً بدیع است. البته می‌توان پرسید اگر آن‌ها از سال ۱۹۴۵ چنین برتری تکنولوژیک داشتند، پس چرا همه‌چیز امروز همچنان شبیه ۱۹۴۵ به‌نظر می‌رسد؟ چرا کامپیوتر نداشتند؟ یا اصلاً...

امتیاز دادن به این فیلم برای من کار دشواری بود. قطعاً لحظات خنده‌دار، حتی بسیار خنده‌داری داشت، اما در همان حال جاهایی واقعاً احمقانه و کودکانه بود. ایده‌ی فرار نازی‌ها به ماه و ساختن پایگاهی مخفی آنجا نسبتاً بدیع است. البته می‌توان پرسید اگر آن‌ها از سال ۱۹۴۵ چنین برتری تکنولوژیک داشتند، پس چرا همه‌چیز امروز همچنان شبیه ۱۹۴۵ به‌نظر می‌رسد؟ چرا کامپیوتر نداشتند؟ یا اصلاً چرا جنگ را باختند؟ اما بگذارید الآن ایراد نگیریم—این بالاخره یک فیلم کمدی است. بسیاری از لحظات فیلم خنده‌دارند؛ بیش‌ترشان زمانی رخ می‌دهد که شخصیت‌ها از دیدن یک فضانورد سیاه‌پوست آمریکایی گیج می‌شوند و برخوردشان با او دیدنی است. متأسفانه صحنه‌های زیادی هم وجود دارد که واقعاً احمقانه و سطحی‌اند. تصویرسازی از آمریکا، تیم روابط‌عمومی و اغلب مسائلی که حول رئیس‌جمهور می‌چرخد زیاد خوش‌طعمه نیست و بیشتر کودنانه به‌نظر می‌رسد. من ایرادی به فیلم‌هایی که رئیس‌جمهور را دست می‌اندازند ندارم، اما این یکی هوشمندانه نیست، صرفاً مضحک است. استفاده از یک شبیه‌سازِ سارا پیلین هم کار ارزانی بود؛ به‌علاوه چنین شوخی‌ای با گذشت چند سال و فراموش شدن آن شخص فاقد معنا می‌شود. افکت‌های ویژه نسبتاً خوب بودند، به‌خصوص اگر در نظر بگیریم که این «فقط» یک کمدی با بودجه‌ی محدود است. ابزارهای استیم‌پانک‌مانند نازی‌ها هم تماشایی بودند. در مجموع می‌گویم فیلم به‌زور در محدوده‌ی سرگرم‌کننده قرار می‌گیرد، اما نمی‌توانم بیش‌تر از یک امتیاز متوسط به آن بدهم. --- نمی‌توانم بگویم این فیلم متفاوت است. حقیقت این است که قبلاً فیلمی با چنین کلیتی ندیده بودم، اما دقیقاً حس یک فیلم ارزانِ کمدی/علمی‌تخیلی در سبک drive-in با بودجه‌ی کم را داشت — و باید به این بابت هم تحسینش کرد. بهترین نکته این است که در هیچ‌لحظه‌ای خودش را جدی نمی‌گیرد. دقیقاً می‌داند چه نوع فیلمی است و بدون تظاهر همان چیزی را ارائه می‌دهد که باید؛ نه تلاش می‌کند فیلم بهتری باشد و نه وانمود می‌کند چیز دیگری است. به نظر می‌رسد همه‌ی عوامل از این موضوع خبردار بودند و نقششان را برای عرضه‌ی فیلم همان‌طور که هست ایفا کردند، نه آنچه فکر می‌کردند می‌توانست باشد. بنابراین با کمدی‌ای سروکار داریم که به‌شدت سرگرم‌کننده است: قصه‌ای احمقانه با فیلمنامه‌ای کلیشه‌ای و شخصیت‌هایی به همان اندازه ابلهانه که به‌طرز درخشانی جواب می‌دهد. نتیجه این است که وقتی می‌نشینید و این فیلم را تماشا می‌کنید، خواهید خندید، سرگرم می‌شوید و زمان سریع می‌گذرد. اما اگر انتظار چیزی شبیه 2001، بودجه‌ای عظیم یا یک موعظه‌ی عمیق سیاسی دارید، از آن متنفر خواهید شد... و اگر چنین انتظاراتی دارید، واقعاً چرا دارید فیلمی درباره‌ی نازی‌ها روی ماه تماشا می‌کنید؟