فیلم Thor: Love and Thunder 2022

واقعاً خوب بود؛ راستش، چیز جدیدی داشت و ازش لذت بردم. یکی از بهترین آثار دنیای سینمایی مارول تا به امروز. گُر تا کنون محبوب‌ترین شرور من بوده. کریس همسورث مثل همیشه فوق‌العاده است. داستان واقعاً عالی و جلوه‌های بصری خیره‌کننده‌اند. باز هم یک اثر موفق از تایکا وایتیتی. ثور، خدای تندر، در «ثور: عشق و تندر» بازمی‌گردد؛ فیلم نشان می‌دهد که ثور (کریس همسورث) همراه نگهبانان...

واقعاً خوب بود؛ راستش، چیز جدیدی داشت و ازش لذت بردم. یکی از بهترین آثار دنیای سینمایی مارول تا به امروز. گُر تا کنون محبوب‌ترین شرور من بوده. کریس همسورث مثل همیشه فوق‌العاده است. داستان واقعاً عالی و جلوه‌های بصری خیره‌کننده‌اند. باز هم یک اثر موفق از تایکا وایتیتی. ثور، خدای تندر، در «ثور: عشق و تندر» بازمی‌گردد؛ فیلم نشان می‌دهد که ثور (کریس همسورث) همراه نگهبانان کهکشان مأموریت می‌رود تا دوباره به فرم ایده‌آل برگردد و هدف تازه‌ای برای زندگی‌اش پیدا کند. وقتی فراخوان‌های کمک متعدد می‌رسد، ثور تصمیم می‌گیرد به‌تنهایی برای پاسخ به یکی از آنها برود و به‌زودی متوجه می‌شود موجودی به‌نام گُر (کریستین بیل) در حال کشتن خدایان است؛ ثور می‌کوشد جلوی او را بگیرد. مسیر او به برخورد با گُر و «ثور قدرتمند» (ناتالی پورتمن)، که شریک پیشین اوست و اکنون از سلاح سابق او استفاده می‌کند، منجر می‌شود و لحظات بامزه و خجالت‌آوری پدید می‌آورد. در رقابتی برای نجات کودکانی که اسیر شده‌اند، بسیج خدایان و شکست گُر، ثور و جین همراه کورگ و والکری به ماجراجویی حماسی‌ای دست می‌زنند. فیلم برخلاف انتظارات همیشگی از آثار مارول که روی سکانس‌های اکشن بیش از حد بزرگ تمرکز دارند، بیشتر به ایجاد شرایط و چالش‌های جدید برای شخصیت‌ها توجه دارد. البته سکانس‌های اکشن و جلوه‌های ویژه فراوانی وجود دارد، اما شدت و خشونت آن به اندازه برخی آثار پیشین نیست. فیلم ترکیبی خوب از اکشن و طنز ارائه می‌دهد، شخصیت‌های قدیمی و جدید لذت‌بخش‌اند و زمینه‌هایی برای مسیر آینده دنیای سینمایی مارول فراهم می‌کند. کریستین بیل در نقش گُر بسیار خوب است و انگیزه‌هایش را روشن می‌کند؛ هرچند شرور است، همدلی‌ای در شخصیت او وجود دارد که اجرای ترسناک و تأثیرگذار او را جذاب‌تر می‌کند. بازیگران با هم هماهنگی خوبی دارند و دو صحنه در انتهای فیلم امکانات زیادی برای آینده باز می‌کنند. موسیقی نقش قابل‌توجهی دارد و استفاده از چند قطعه شناخته‌شده فیلم را از ابتدا تا انتها لذت‌بخش می‌کند. امتیاز: ۴ از ۵ ستاره «ثور: عشق و تندر» داستانی تلخ و شیرین درباره یافتن آرامش و عشق در میان رنج و درد دارد، بی‌آنکه از اکشن پرطنین و مورد انتظار چشم‌پوشی کند؛ بهترین لحظات اکشن فیلم در یک سکانس بلند سیاه‌وسفید رخ می‌دهد که نفس‌گیر است. کریستین بیل با اجرای ترسناک خود به‌عنوان یکی از بهترین شرورهای چند سال اخیر دنیای سینمایی مارول می‌درخشد، و کریس همسورث و ناتالی پورتمن شیمی بسیار خوبی با هم دارند. فیلم از نظر بصری متمایز است و موسیقی خاصی دارد؛ فیلمنامه کلیشه‌ای وقتی روی قوس‌های پیچیده هر شخصیت تمرکز می‌کند، بسیار سود می‌برد. با این حال، بخش‌های کمدی پی‌درپی—که از خلاقیت خنده‌دار گذشته دورند—از کاوش‌های عمیق‌تر جلوگیری می‌کنند و ارزش احساسی پردهٔ سوم را کاهش می‌دهند. بخش‌هایی از اکشن با موجودات سایه‌ای CGI مشکلات قابل پیش‌بینی دارند و یک انحراف قصه‌ای بی‌ربط بیشتر شبیهِ تیزری برای محتوای آینده است. در مجموع، تایکا وایتیتی بار دیگر موفق است، اما این‌بار نتوانسته تمام پتانسیل ایده را محقق کند. نمره: B+ پس از شروعی نه‌چندان قوی، «ثور: عشق و تندر» توانایی پیدا کردن ریتم خود را دارد و تجربه‌ای سرگرم‌کننده و در عین حال مغموم از ماجراجوییِ ثور با قلبی بزرگ ارائه می‌دهد. آغاز فیلم آشفته و شتاب‌زده است؛ در پردهٔ اول پی‌درپی نقطه‌پلات‌ها را می‌گیرم و از سیاره‌ای به سیاره‌ای دیگر پرتاب می‌شوید، نتیجه اینکه بیننده فرصت انس گرفتن با داستان را ندارد. صحنه‌های مربوط به گُر و جین در این بخش جذاب‌اند اما کمی توسعه‌نیافته و شتاب‌زده‌اند. کمدی در این بخش گاهی بیش از حد است و بعضی شوخی‌ها کاملاً خراب می‌شوند، اما آن‌قدر نیست که تجربه را بشدت خراب کند. وقتی فیلم وارد پردهٔ دوم می‌شود و تمرکز روی جین می‌افتد، همه‌چیز بهتر می‌شود؛ تعادلِ طنز و احساسی شبیهِ «راگناروک» پدید می‌آید و برخی لحظات با بهترین‌های آن فیلم رقابت می‌کنند. پایانِ فیلم اکشن و تصویرپردازی بسیار خوبی دارد و برخی ممکن است آن را از بهترین‌های دنیای سینمایی مارول بدانند. بازیگری در کل عالی است؛ ارتباط بین جین و ثور بهتر از فیلم‌های قبلی کار شده و شیمی واقعی بینشان قابل‌لمس است. کریستین بیل در نقش گُر تهدیدآمیز است؛ حالت و نگاه‌هایش دیوانه‌وار و غیرعادی‌اند و گاهی یاد جوکر هیت لجر را زنده می‌کنند. ای‌کاش زمان حضور او در فیلم بیشتر بود، اما آنچه دیدیم سطح بالای شرارت در MCU را نشان می‌داد. موسیقی فیلم بسیار خوب با تصاویر همسو می‌شود. با اینکه شروع فیلم ضعیف است، پایان آن آن‌قدر قوی است که مجموعاً تجربه‌ای لذت‌بخش رقم می‌زند. حکم: خوب امتیاز: ۷/۱۰ «ثور: عشق و تندر» دنباله‌ای بر «ثور: راگناروک» (۲۰۱۷) است، نوشته و ساختهٔ تایکا وایتیتی و بر اساس کمیک‌های مارول. بازیگران اصلی کریس همسورث در نقش ثور، ناتالی پورتمن در نقش جین فاستر / ثور قدرتمند و کریستین بیل در نقش گُر هستند. داستان: خدایان در خطرند؛ قاتل خدایان به سراغشان آمده و تنها قوی‌ترین‌شان یعنی ثور می‌تواند او را متوقف کند. اما ثور در وضعیت بدی است: چکشش را از دست داده، دوستان و اعتماد به نفسش را از دست داده و ناگزیر است معنای قهرمان بودن را دوباره بیاموزد، در حالی که جین فاستر باید تبدیل به ثور قدرتمند شود. منتظر این فیلم بودم؛ کارگردانی تایکا در «راگناروک» را دوست داشتم و بازیگران عالی‌اند. امید داشتم فیلمی سریع، سرگرم‌کننده و طنزآمیز مانند قبلی ببینم، اما متأسفانه «عشق و تندر» ناامیدکننده است. داستان پیچیده و کند پیش می‌رود و شخصیت‌های زیادی دارد که هیچ‌کدام فرصت کافی برای توسعه ندارند. طنز اغلب مصنوعی و ناکام است و پایان هم تا حدی ناامیدکننده‌ست. اگر طرفدار پروپاقرص مارول باشید ممکن است از فیلم لذت ببرید، اما اگر دنبال یک فیلم ثور هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده هستید، احتمالاً ناامید می‌شوید. این فیلم زمانی که شروعش خوب است جذاب به‌نظر می‌رسد، اما مجموعهٔ کلی نتوانست من را راضی کند. این فیلم برای من که قبلاً طرفدار فرنچایز مارول بودم ناامیدکننده بود. تایکا وایتیتی اثری عرضه کرده که بخش زیادی از اساطیر نورس و جذابیت اصلی را کنار گذاشته و آن را به چیزی شبیه کارتون تبدیل کرده است. کریس همسورث تلاش می‌کند و کریستین بیل هم تعهد بالایش به نقش را نشان می‌دهد—او برای تجسمِ گُر لاغری چشمگیری دارد. شخصیت گُر دختری را از دست می‌دهد و امیدوار است خدایی محلی کمک کند؛ وقتی این کمک صورت نمی‌گیرد و شمشیر نفرین‌شده‌اش ظاهر می‌شود، او تصمیم می‌گیرد خدایان را یکی‌یکی از میان بردارد. وقتی چند کودک آسگاردی ربوده می‌شوند و به سرزمین سایه برده می‌شوند، وظیفهٔ نجات بر دوش ثور، «شاه والکری» و جینِ تازه‌قدرت‌گرفته اما بیمار می‌افتد. آن‌ها در مسیر تلاش می‌کنند خدایان دیگری از پنته‌آن‌ها (از جمله زئوس با بازی راسل کرو که اغراق‌آمیز اجرا شده) را جذب کنند، اما نهایتاً بر دوش این سه نفر است. فیلم در ابتدا کمی طنز دارد، اما عمومِ اثر نه‌یک‌دست است و میان روایت عاشقانه، بیماری جدی و طنز نامناسب سرگردان است؛ مرگ به‌طور بی‌پروا و شغلی برای شخصیت‌ها جلوه داده می‌شود و نیاز به شکل‌دادن و حفظ شخصیت‌های فرعی تأثیر ثور را به نقش یکی از اعضای تیم تقلیل می‌دهد. پایان ضعیف است و در مجموع فیلم ناامیدکننده‌ای است. اگر تا انتهای تیتراژ بمانید، نشانه‌ای از احتمال ورود هرکولس به داستان آینده می‌بینید. از لحاظ جلوه‌های بصری فیلم دیدنی است، اما به‌نظر می‌رسد مارول مسیر خود را گم کرده است. نکتهٔ مثبت: جلوه‌های ویژه خوب‌اند؛ اما در کل فیلم ضعیف است. تا انصاف را رعایت کنیم، تایکا وایتیتی در «عشق و تندر» بخش‌های واقعاً بامزه‌ای دارد. بازیگران فوق‌العادهٔ مجموعه انگار کلی تفریح می‌کنند و شرور فیلم نیز واقعاً خارق‌العاده است. با این حال، رخدادهای فیلم احساس بی‌هدف بودن می‌دهند؛ با تماشای دوباره، این حس تقویت می‌شود. فاز چهارم دنیای مارول جهت‌گیری گم‌شده‌ای دارد که به پروژه‌های زیادی می‌انجامد که چندان هیجان‌انگیز به‌نظر نمی‌رسند. بعد از «اندگیم» و «مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست»، به‌نظر می‌رسد MCU به اوجش رسید و اکنون برخی آثار مثل این بیشتر شبیه اپیزودی رنگارنگ و فرعی‌اند که به‌سرعت فراموش خواهد شد. جوک‌های زیادی در فیلم هست، اما اغلب کمتر خلاق و کمتر بامزه از آثار قبلی‌اند. فیلم بدترین ثورِی است که تا به حال دیده‌ام. دیدنِ فیلم قطعاً ارزش دارد اما به بلندیِ سطحِ پیش‌برنده‌اش نمی‌رسد. نمی‌توانم بگویم هیچ‌بخشی از «عشق و تندر» را دوست نداشتم، اما از سالن نمایش بیرون آمدم و احساسِ نارضایتی داشتم. بخش‌های عالی‌ای هست—بزهای فضایی و تبر حسودی ثور از نکات برجسته‌اند؛ صحنهٔ مبارزهٔ بزرگی با یکی از بهترین جلوه‌های ویژه در تاریخ مارول رخ می‌دهد—اما پایان ناگهانی و ناامیدکننده است و فیلم در مجموع چیزی کم دارد که مرا با روایت و پلاستیک احساسی آن مرتبط کند. همان‌طور که معمول است برای آثار MCU، «ثور: عشق و تندر» تماشاگری خوب است. کریس همسورث همچنان ستارهٔ نمایش است و برای نقش کامل مناسب است. تسسا تامپسون، تایکا وایتیتی و ناتالی پورتمن هم پشتیبانی خوبی ارائه می‌دهند. کریستین بیل هم بازی قابل‌قبولی دارد؛ ظاهر شخصیت‌اش را دوست داشتم اما احساس می‌کنم دوست داشتم حضور او بیشتر نمایش داده شود—مثل اینکه یک شروع و یک پایان می‌بینیم اما بینِ آن میان‌پرده‌ای کم است. جلوه‌های ویژه محکم‌اند و موسیقی با صحنه‌ها همخوانی خوبی دارد؛ اگرچه انتخاب‌های موسیقایی چندان خلاقانه نیستند. شاید من مدت زمان را کمی کوتاه‌تر می‌کردم، اما این نکته چندان مهمی نیست. چند لحظهٔ خنده‌دار هم هست که از یک فیلم تایکا وایتیتی انتظار می‌رود. در رده‌بندی شخصی‌ام، این فیلم—مثل نسخهٔ ۲۰۱۱—از معرفی‌هایِ موردعلاقه‌ام نیست اما همچنان زمان خوبی فراهم می‌کند و توصیه‌پذیر است. نمی‌توانم باور کنم به‌سادگی اسمش را «ثور ۴» نگذارده‌اند... طنز بد، شخصیت‌ها مرتباً در فضاها جا‌به‌جا می‌شوند، داستان ضعیف است. چیزی که توانایی تغییر جهان را دارد وجود دارد و اصلاً نیازی به سنگ‌های ابدیت نیست؛ واقعاً غیرقابل‌باور است. بهترین فیلم از مارول. عاشقتم، ثور. فیلم اکشن خوبی است. یکی از منتقدان این‌طور نوشت: ظاهراً باب چپِک (که شهرتش خدشه‌دار شده) هر نوع استعدادی را از دیزنی دور کرده و حتی وقتی چیزی که ساخته‌اند آشکارا نخواستنی نیست، باز هم خراب از آب درمی‌آید. از همان صحنه‌های نخست آدم می‌پرسد: آیا دارند این فرنچایز را به کمدی تبدیل می‌کنند؟ ثور به آدمی پرت و پلاگوی مضحک تبدیل شده و بقیهٔ خدایان یا آدم‌هایی باورنکردنی و بدذاتند یا عیاش‌های چاقی که فقط به مجالس خوشگذرانی‌شان فکر می‌کنند. بیشتر فیلم باعث می‌شود از صندلی‌ام شرمگین شوم. اگر قرار بوده فیلمی کمدی‌تر از یک فیلم ثور درست کنند، در این کار هم شکست خورده‌اند؛ شوخی‌ها بی‌مزه، کم‌هوش و بد اجرا شده‌اند—در بهترین حالت، یک کمدی سوپر قهرمانی اسلپ‌استیک است. تنها شخصیتی که تا حدی دوست‌داشتنی و جذاب بود، والکریِ پادشاه بود. جین فاستر هم بد نبود. بقیه تقریباً شوخی‌اند. نمایشِ زئوس و المپوس توهین‌آمیز است. شرور خوب از آب در نیامده اما حداقل به مضحکه تبدیل نشده است. واقعاً افسوس دارد چون داستان پایه چیز بدی نیست؛ اگر کسی با توانایی آن را می‌آرایید شاید می‌شد فیلمِ بهتری ساخت. پیش‌بینی‌پذیر است اما قابل‌تحمل؛ کاش به دستِ کسی ماهرتر سپرده می‌شد تا تبدیل به یک فیلم واقعی ثور شود نه این کمدیِ ناموفق. باید اعتراف کنم امید زیادی نداشتم وقتی فیلم را شروع کردم. نگران بودم که واقعاً ثور را تبدیل به زن کنند—خوشبختانه این اتفاق نیفتاد—اما متأسفانه راه دیگری برای خراب کردن فرنچایز پیدا کرده‌اند. این فیلم شبیه قاتل فرنچایز است. یک و نیم ستاره برای جلوه‌های ویژه—بقیهٔ فیلم واقعاً بد است.