فیلم The Cloverfield Paradox 2018

قرار دادن روی در یک ایستگاه فضایی شاید به‌ظاهر ایدهٔ بدی نباشد، اما ساخت این فیلم حتی بدتر است. The Cloverfield Paradox کاری شتاب‌زده و کپی‌برداری‌شده است که زمان کافی برای پیوند دادن وقایع ندارد. کمی از Alien اینجا، قدری از The Philadelphia Experiment آنجا و چند اثر کلاسیک علمی‌تخیلی دیگر هم رویش پاشیده‌اند. آن قسمت از Evil Dead خنده‌دار بود؟ بیایید از آن هم...

قرار دادن روی در یک ایستگاه فضایی شاید به‌ظاهر ایدهٔ بدی نباشد، اما ساخت این فیلم حتی بدتر است. The Cloverfield Paradox کاری شتاب‌زده و کپی‌برداری‌شده است که زمان کافی برای پیوند دادن وقایع ندارد. کمی از Alien اینجا، قدری از The Philadelphia Experiment آنجا و چند اثر کلاسیک علمی‌تخیلی دیگر هم رویش پاشیده‌اند. آن قسمت از Evil Dead خنده‌دار بود؟ بیایید از آن هم استفاده کنیم! در نهایت با عنوانی که طرفداران وحشت را هم جذب کند بسته‌بندی می‌کنند تا از موج تقلیدی سود ببرند. نتفلیکس، به این راه نروید. بگذارید همین‌جا تمام شود. این فیلم نمونه‌ای سطحی و تاحدی ضعیف از علمی‌تخیلی است. بازیگران قابل‌قبول‌اند، چند لحظهٔ تنش‌آمیز از وحشت بدنی دارد و ایدهٔ بازویی جداشده جالب است، اما فیلمنامهٔ عمدتاً کلیشه‌ای نتوانسته از پتانسیل سایر عناصر استفاده کند. بزرگ‌ترین ضعف، خط داستانی فرعی است—صحنه‌های مربوط به زمین که به‌خاطر بازخورد مخاطبان آزمایشی اضافه شده‌اند و هیچ ارتباطی با داستان اصلی که در فضا رخ می‌دهد ندارند. ممنون از مخاطبان آزمایشی. مثل Prometheus در ۲۰۱۲، این فیلم هم ناامیدکننده است. تصمیم‌های شخصیت‌ها عجیب‌اند و انگیزه‌هایشان توضیح داده نمی‌شود. جنبه‌های علمی فیلم نادرست‌اند. عناصر ترسناک، ترسناک نیستند. کل اثر فاقد سبک، اصالت، شوخ‌طبعی یا هرگونه جرقه‌ای است. فیلم در خلق شخصیت‌های معنادار برای اعضای خدمه ناکام است، پس تنها سؤال این می‌شود که بعدی کدام‌شان خواهد مرد. یک ایدهٔ بالقوهٔ جالب هست: اینکه هر شخصیت به زبان ملی خودش صحبت کند (به‌جز بازیگر برزیلی؛ مشخص نیست چرا او این امکان را ندارد؟!)، اما فیلم آن را پیش نمی‌برد. آثار مشابه اما بسیار بهتر شامل Europa Report، Event Horizon، Solaris (نسخهٔ اصلی و بازسازی)، Cargo و 2010 هستند.