فیلم Frankenstein’s Army 2013

شاید تنها نکته مثبت فیلم این باشد که تهیه‌کننده تلاش کرده بود کاری تاحدی بدیع انجام دهد، اما متأسفانه برای من مؤثر نبود. من همیشه از آن نوع فیلم‌های «دستی» که صحنه‌ها پیوسته می‌پرند خوشم نیامده است. این فیلم هم خواسته بود نوآورانه باشد و قالب را شبیه دوربین‌های قدیمیِ جنگ جهانی دوم نشان دهد، اما به نظرم تغییری در تجربه ایجاد نکرد و تنها...

شاید تنها نکته مثبت فیلم این باشد که تهیه‌کننده تلاش کرده بود کاری تاحدی بدیع انجام دهد، اما متأسفانه برای من مؤثر نبود. من همیشه از آن نوع فیلم‌های «دستی» که صحنه‌ها پیوسته می‌پرند خوشم نیامده است. این فیلم هم خواسته بود نوآورانه باشد و قالب را شبیه دوربین‌های قدیمیِ جنگ جهانی دوم نشان دهد، اما به نظرم تغییری در تجربه ایجاد نکرد و تنها گه‌گاه خط‌وخش‌ها و افکت پایان نوار فیلم را اضافه کرده بود، معمولاً درست وقتی که صحنه‌ای خشونت‌بار قرار است پیش بیاید. فیلم واقعاً آن‌قدرها هم خون‌آلود نبود، مگر اینکه پراکنده بودن اعضای بدن در صحنه‌ها را حساب کنیم. بسیاری از قسمت‌های ظاهراً خون‌آلود بیش از حد مضحک بودند — شاید قرار بوده‌اند کمدی باشند، اما بیشتر لوس و بی‌موقع جلوه می‌کردند. صحنه‌ای که «نابغه» دیوانه می‌خواست بخش‌هایی از مغز یک نازی و یک کمونیست را به هم پیوند بزند، همگی مضحک و تأسف‌بار بود. در متن معرفی گفته شده بود این آخرین تلاش هیتلر برای برنده‌شدن در جنگ است، اما در خود فیلم بیشتر شبیه کابوس یا خواب توهمیِ یک مرد دیوانه تحت تأثیر مواد بود. شخصیت مقابل نتوانست هیچ جلوه‌ای از «نبوغ» ارائه دهد و مشخص نبود از سوی رژیم نازی هم حمایت واقعی‌ای وجود داشته باشد. بدتر از همه اینکه هیچ شخصیت دوست‌داشتنی‌ای در فیلم دیده نمی‌شود؛ همه یا کاراکترهای پرکننده، یا دیوانه، یا آدم‌هایی واقعاً نفرت‌انگیز بودند یا ترکیبی از این ویژگی‌ها. متأسفانه مجبور شدم خودم را وادار کنم فیلم را تا پایان تماشا کنم.