فیلم Welcome to Marwen 2018

سلام، من دنی هستم. این اولین نقد من است و ممکن است شامل اسپویل شود. اگر کسی بگوید این فیلم از نظر عینی بد است، گوشم باز است؛ اما معتقدم لذت بردنم از یک فیلم فقط به این دلیل که بعضی‌ها آن را «فیلم بد» می‌دانند، نباید تقلیل پیدا کند. برای من این فیلم واقعاً خوب است و احتمالاً بهترین تجربه موکاپ زمه‌کیس محسوب می‌شود. من...

سلام، من دنی هستم. این اولین نقد من است و ممکن است شامل اسپویل شود. اگر کسی بگوید این فیلم از نظر عینی بد است، گوشم باز است؛ اما معتقدم لذت بردنم از یک فیلم فقط به این دلیل که بعضی‌ها آن را «فیلم بد» می‌دانند، نباید تقلیل پیدا کند. برای من این فیلم واقعاً خوب است و احتمالاً بهترین تجربه موکاپ زمه‌کیس محسوب می‌شود. من مستند Marwencol را ندیده‌ام، اما به نظرم فیلم تا حد امکان محترمانه با داستان مارک هوگن‌کمپ و Marwencol برخورد کرده؛ زمه‌کیس فقط آن را به سبک پرزرق‌وبرق و گاهی موکاپ‌وار خودش روایت کرده که برای من اشکالی ندارد. فیلمنامه را هم بیش از اندازه آزاردهنده ندیدم. در بازی‌ها، استیو کارل به‌طرز غافلگیرکننده‌ای در نقش مارک عالی است و با بعضی جنبه‌های شخصیت او—به‌خصوص حس «تنهایی»—ارتباط گرفتم. از شخصیت‌های فرعی هم خوشم آمد، به‌ویژه نیکول و روبرتا. شاید کِرت کمی کم‌پرداخته شده باشد، اما همان مقدار حضورش تأثیر منفی کافی می‌گذارد تا واکنش ترس مارک در مواجهه با نسخه نازی‌شده‌اش قابل‌باور باشد. یکی از جنبه‌هایی که بیش از همه دوست داشتم، پایان فیلم است: مارک در نهایت «دختر را به‌دست نمی‌آورد» و صرفاً با روبرتا برای سوشی می‌رود. این پایان به نظرم ایده‌آل است و پیام امیدبخشی برای کسانی که گاهی یا همیشه احساس تنهایی می‌کنند، دارد. در مجموع این فیلم را صادقانه توصیه می‌کنم؛ من از آن خیلی لذت بردم و فکر می‌کنم دیگران هم خواهند کرد. نمره ۹۰٪ که به آن دادم، نشان‌دهنده همین رضایت است. این از نظر من بهترین فیلم موکاپ زمه‌کیس هم هست.