فیلم Phantom Thread 2017

اگر تصمیم گرفتید به سینمای محلی‌تان بروید و «نشاط ارواح» (Phantom Thread)، آخرین مطالعه شخصیت‌محور و نامتعارف پال توماس اندرسون را ببینید، شاید بد نباشد بیش از معمول به لباس‌ پوشیدنتان دقت کنید. بعد از ۱۳۰ دقیقه غرق‌شدن کامل در دنیای مد لوکس دههٔ ۱۹۵۰، وقتی با شلوار جین و هودی از سالن بیرون آمدم، احساس می‌کردم کاملاً بی‌سلیقه و ناشی هستم. «نشاط ارواح» تا حد...

اگر تصمیم گرفتید به سینمای محلی‌تان بروید و «نشاط ارواح» (Phantom Thread)، آخرین مطالعه شخصیت‌محور و نامتعارف پال توماس اندرسون را ببینید، شاید بد نباشد بیش از معمول به لباس‌ پوشیدنتان دقت کنید. بعد از ۱۳۰ دقیقه غرق‌شدن کامل در دنیای مد لوکس دههٔ ۱۹۵۰، وقتی با شلوار جین و هودی از سالن بیرون آمدم، احساس می‌کردم کاملاً بی‌سلیقه و ناشی هستم. «نشاط ارواح» تا حد ممکن سینمایی و غرق‌کننده است. از سکانس آغازین که ما را به درون «خانهٔ وودکاک»، یک خانهٔ مد در لندن، می‌برد—جایی که طراح مشهور، رینولدز وودکاک (دنیل دی-لوئیس)، به‌صورت آرام اما مستبدانه آن را اداره می‌کند—فیلم هر فکری از دنیای ۲۰۱۸ ما را از بین می‌برد. وقتی رینولدز را در روال روزانهٔ آرایش و پیرایشش می‌بینیم، روشن می‌شود که با فیلمی دربارهٔ یک کمال‌گرا روبه‌رو هستیم؛ اثری ساختهٔ یک کمال‌گرا و با نقش‌آفرینی یک کمال‌گرا که گفته می‌شود احتمالاً آخرین نقش‌آفرینی اوست. رینولدز مثل درختی که در بتن ریشه کرده، به روش‌هایش پایبند است؛ او می‌داند چه چیز را دوست دارد و به آشناها وفادار است. رابطه‌اش با زنان تحسین‌کننده—در زمانی که هیچ مردی جذاب‌تر از مردی که چیز می‌ساخت نبود؛ و اگر آن چیزها باعث می‌شد زنان زیباتر احساس کنند، مانند لباس‌های رینولدز، که چه بهتر—به‌ندرت از صبحانهٔ روز بعد فراتر می‌رود، جایی که گپ‌های بی‌هدف و کره زدن نان او را تا حد مضحکی عصبانی می‌کند. در یکی از صبحانه‌های خارج از خانه، در یک کافهٔ کوچک روستایی، رینولدز با آلما (ویکی کریپس) آشنا می‌شود؛ پیشخدمت جذابِ اروپای شرقی که با رفتار شوخ و جذابش شیفتهٔ او می‌شود و دعوتش را برای شام قبول می‌کند. رابطه زود شکوفا می‌شود و رینولدز او را به خانه‌اش می‌برد و راه و رسم کارش را به او می‌آموزد. مدت زیادی طول نمی‌کشد که رفتارهای آلما برای رینولدزِ خودمختار و تاحدی خودمحور آزاردهنده شود و حضورش به کار او لطمه بزند—او تبدیل به ضد‌الهام می‌شود! رینولدز گمان می‌کند او هم مثل زنان گذشته‌اش خواهد رفت، اما کاملاً در اشتباه است. آلما مصمم است رابطه را حفظ کند، حتی اگر مجبور شود اقدامات افراطی انجام دهد. دیدن این فیلم در کنار دو نفر دیگر تجربهٔ مشترکی بود که اصلاً خوشایند نبود. ما تماشای «نشاط ارواح» را در فواصل زمانی مختلف آغاز کردیم؛ من از ابتدا، نفر دوم نیم‌ساعت بعد و نفر سوم کمی پس از نیمهٔ فیلم. اما همه‌مان وقتی احساس کردیم ساعت‌ها تماشا کرده‌ایم و تازه ۳۰ دقیقه دیگر مانده، به یک واکنش واحد رسیدیم: روی کف سرد و کثیف زمین افتادیم و آرزو کردیم کاش زودتر تمام شود. برای گفتن چیزی که شاید عجیب به نظر برسد: بعد از دیدن فیلم مجبور شدیم کلی کلیپ از صحنه‌های مرگ فیلم‌های آرنولد شوارتزنگر در یوتیوب ببینیم و سپس فیلم اصلی Robocop را به‌عنوان «پاک‌کنندهٔ طعم» ببینیم تا آثار تجربهٔ این فیلم از تنمان بیرون برود. این اغراق نیست؛ واقعاً احساس می‌شد لازم است. می‌ترسم در دنیایی زندگی کنیم که چنین pretentious (متظاهرانه و پرطمطراق)‌ای یکی از بهترین فیلم‌های سال تلقی شود. امتیاز نهایی: یک ستاره — بی‌ارزش. حتماً از دیدنش اجتناب کنید. احتمالاً بهترین و بی‌طرفانه‌ترین نقد مستندی که تاکنون دربارهٔ جردن پیترسون ساخته شده است. دنیل دی-لوئیس، لزلی منویل و ویکی کریپس در ترکیبی چشم‌نواز و ظریف در این داستان دربارهٔ یک طراح لباس پرنفوذ در لندن ظاهر می‌شوند. «رینولدز وودکاک» همراه با خواهرش «سیریل» در محیطی منظم و کنترل‌شده زندگی می‌کند؛ محیطی که او برای انجام کارش به‌عنوان پیشتاز خلاق در طراحی لباس زمانه‌اش طلب می‌کند. آلما وارد می‌شود؛ شاگردی جوان و مبهوت که شیفتهٔ هنر اوست و رینولدز، با وجود غرایز کنترلی‌اش، به او گرفتار می‌شود. داستان با هدف و عمق پیش می‌رود؛ این به هیچ‌وجه یک داستان عاشقانهٔ ساده نیست. موسیقی جانی گرینوود به‌طرز درخشان و مکملِ ریتم ملایم اما پویأ روایت است و البته تماشای فیلم هم از نظر بصری لذت‌بخش است.