فیلم Transcendence 2014

بی‌روح مثل کاغذ خالی وقتی مامور اف‌بی‌آی (با بازی سیلیان مورفی) برای اولین‌بار یک مونولوگ بی‌ربط می‌گوید، اول فکر کردم شوخی‌ای داشته‌اند. بار دوم که تکرار شد، واضح شد نویسنده اصلاً نمی‌داند درباره چه چیزی می‌نویسد. نه، آن میم «مخلوط‌کن» معطوف به ضدتکنولوژی بودن نبود. داستان‌هایی که حول هوش مصنوعی می‌چرخند سال‌هاست نوشته می‌شوند و همیشه نیازمند اندکی چشم‌پوشی از باورپذیری‌اند. اما هرگز نباید احمقانه باشند. (هوش‌های...

بی‌روح مثل کاغذ خالی وقتی مامور اف‌بی‌آی (با بازی سیلیان مورفی) برای اولین‌بار یک مونولوگ بی‌ربط می‌گوید، اول فکر کردم شوخی‌ای داشته‌اند. بار دوم که تکرار شد، واضح شد نویسنده اصلاً نمی‌داند درباره چه چیزی می‌نویسد. نه، آن میم «مخلوط‌کن» معطوف به ضدتکنولوژی بودن نبود. داستان‌هایی که حول هوش مصنوعی می‌چرخند سال‌هاست نوشته می‌شوند و همیشه نیازمند اندکی چشم‌پوشی از باورپذیری‌اند. اما هرگز نباید احمقانه باشند. (هوش‌های مصنوعی هم نباید چنین باشند.) در این فیلم هر دو—داستان و هوش مصنوعی—سطحی و ناپخته‌اند. هیچ عمقی در روایت نیست، هیچ تعلیق و هیچِ رخداد غیرمنتظره‌ای. موضوعاتی مثل هوش مصنوعی، نانیت‌ها، یا دکتر فرانکنشتاینی که می‌خواهد دنیا را بهتر کند، بارها و بارها به‌خوبیِ دیگری نوشته شده‌اند. یک نسخه خوب از این داستان کافی بود. وقتی این فیلمنامه می‌خواهد عمیق یا حتی فلسفی شود، شکست می‌خورد. اما بدترین قسمت همین نیست. تنها بازیگری که اندکی امکان ابراز احساسات و عمق پیدا می‌کند ربکا هال در نقش اِولین کاستر است. بازیگران دیگر هرچقدر هم خوب باشند، چیز زیادی برای کار کردن ندارند — همه شخصیت‌ها تخت و قالبی‌اند: شریکِ عاشق، دوستِ نگران، پدرِ مهربان، تروریست‌های خودبرترپندار، اف‌بی‌آیِ جدی، مردمِ ساده‌لوح شهر، و غیره. سوالات بدیهی پرسیده نمی‌شوند، و سوالات کمتر بدیهی — مثل این که «هوش مصنوعی و تعدادی از شخصیت‌ها قرار است بسیار باهوش باشند» — هم مطرح نمی‌شوند. فیلم یکنواخت و به‌سمت پایان قابل حدسش پیش می‌رود. حتی بازیگران مطرح هم وقتی روبه‌روی یک عروسکِ مقوایی قرار می‌گیرند، سخت می‌توانند به آن جان و معنا ببخشند. «Transcendence» (۲۰۱۴) نیز یکی دیگر از این‌هاست: هدر دادن پول، هوش و وقت. وقت‌تان را هدر ندهید.