فیلم The Dig 2021

قبل از دیدن این فیلم، اصلاً نمی‌دانستم باسیل براون (Ralph Fiennes)، ادیت پرتی (Carey Mulligan) یا حتی پگی پیگوت (Lily James) چه کسانی بوده‌اند و چه کرده‌اند. به‌عنوان یک مهندس و اهل علم، معمولاً از فیلم‌های بر پایه داستان‌های واقعی درباره کشفیات علمی، پیشرفت‌های فنی یا رویدادهای تاریخی تأثیرگذار لذت می‌برم. بنابراین با وجود پیش‌فرضی که در نگاه اول چندان جالب به‌نظر نمی‌رسید، سایمون استون...

قبل از دیدن این فیلم، اصلاً نمی‌دانستم باسیل براون (Ralph Fiennes)، ادیت پرتی (Carey Mulligan) یا حتی پگی پیگوت (Lily James) چه کسانی بوده‌اند و چه کرده‌اند. به‌عنوان یک مهندس و اهل علم، معمولاً از فیلم‌های بر پایه داستان‌های واقعی درباره کشفیات علمی، پیشرفت‌های فنی یا رویدادهای تاریخی تأثیرگذار لذت می‌برم. بنابراین با وجود پیش‌فرضی که در نگاه اول چندان جالب به‌نظر نمی‌رسید، سایمون استون کار خوبی کرده و این فیلم را جذاب ساخته است. فیلم‌برداری مایک ایلی بعضی از زیباترین قاب‌های سال را خلق کرده و The Dig را از نظر بصری چشم‌نواز کرده است. روایت اصلی بر کاوش و کشف یک کشتی بسیار قدیمی (آنگلوساکسون) متمرکز است که از آنچه انتظار داشتم بسیار جذاب‌تر شد. با این حال، خط عاشقانه مربوط به پگی پیگوت نامرتبط و نسبتاً کُند است و با هدف کلی فیلم همخوانی ندارد؛ این بخش ریتم فیلم را کند کرده است. فیلمنامه عالی مویره بافینی با بازی درخشان بازیگران بیش‌تر برجسته شده است. فاینز و مولیگان شیمایی گرم دارند که به‌خوبی به شخصیت‌هایشان می‌نشیند و لیلی جیمز بار دیگر دامنه احساسی چشمگیرش را نشان می‌دهد. در کل، این فیلم را به تماشاگرانی که علاقه‌مند به داستان واقعی پشت ماجرا یا طرفدار این ژانر هستند توصیه می‌کنم. امتیاز: B The Dig مرا یاد فیلم دیگری درباره باستان‌شناسی انداخت که آن نیز بر پایه یک داستان واقعی بود و سهم یک زن در این رشته را نشان می‌داد؛ آن فیلم Ammonite بود که درباره یک زن باستان‌شناس در دورانی است که حضور زنان در این حوزه بسیار نادر بود. برخلاف آن شخصیت، ادیت پرتی در The Dig خودِ کار کاوش را انجام نمی‌دهد؛ کنجکاوی او نسبت به تپه‌های روی ملکش باعث می‌شود تا باسیل براون، باستان‌شناس خودآموخته که خودش را «کاوشگر» می‌نامد، استخدام شود. من از فیلم لذت بردم، شاید به‌خاطر ریتم آرام و کنش ملایمش. اگر خواب‌آلود هستید اما تصمیم به تماشای فیلم گرفته‌اید، بهتر است آن را برای وقتی که هشیارتر هستید نگه دارید. همان‌طور که در بسیاری از بیوپیک‌ها و فیلم‌های مبتنی بر رویدادهای واقعی اتفاق می‌افتد، برای جذاب‌تر شدن روایت تغییراتی داده شده که ظاهراً برخی از آن‌ها در رمانِ اقتباسی هم وجود داشته‌اند. مثلاً برای ایجاد نوعی «ضدقهرمان»، موزه بریتانیا در فیلم کمی نقش مواجهه‌جویانه‌تری بازی می‌کند تا واقعیت. همچنین چون بین شخصیت‌های اصلی رابطه عاشقانه‌ای رخ نداده بود، یک خط عاشقانه برای دو شخصیت فرعی ساخته شده است. و طبیعتاً کِری مولیگان در زمان بازی نقش حدود بیست سال از سن واقعی ادیت پرتی جوان‌تر بوده، هرچند با گریم تا حدی او را مسن‌تر نشان داده‌اند. چنین تغییراتی قابل انتظارند؛ حاصل کار فیلمی است که هم سرگرم‌کننده و هم، اگر جرأت بگویم، تا حدی آموزشی است.