فیلم The American Society of Magical Negroes 2024

فکر می‌کنم برای اینکه طنز مؤثر باشد، باید مطمئن باشی مخاطب با پیش‌فرضی که اثر قرار است بر آن بنا شود همراه است. با وجود تلاش نسبتاً خوب جاستیس اسمیت در نقش «آرن» (و مجموعه‌ی قابل‌توجه لباس‌های بافتنی‌اش)، من همراه نبودم. اتکا به کلیشه‌های فراموش‌شده — یا اگر اصلاً زمانی شناخته‌شده بوده‌اند — درباره‌ی نمادسازی‌های نژادی، و نه فقط از منظر آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، باعث شده...

فکر می‌کنم برای اینکه طنز مؤثر باشد، باید مطمئن باشی مخاطب با پیش‌فرضی که اثر قرار است بر آن بنا شود همراه است. با وجود تلاش نسبتاً خوب جاستیس اسمیت در نقش «آرن» (و مجموعه‌ی قابل‌توجه لباس‌های بافتنی‌اش)، من همراه نبودم. اتکا به کلیشه‌های فراموش‌شده — یا اگر اصلاً زمانی شناخته‌شده بوده‌اند — درباره‌ی نمادسازی‌های نژادی، و نه فقط از منظر آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، باعث شده این فیلم تماشایاً تا حدی توهین‌آمیز باشد. شاید من بیش از حد سخت می‌گیرم، اما هیچ نکته‌ای در فیلم نیافتم که بتوانم با آن ارتباط برقرار کنم، چه به‌صورت کنایه‌آمیز و چه به‌صورت جدی. کمدی ـ اگر بتوان آن را کمدی نامید ـ کاملاً مصنوعی به نظر می‌رسد و عناصر رمانتیک بین «آرن»، «لیزی» (آن-لی بوگان) و «جیسون» (درو تارور) ضعیف نوشته شده و اغلب بازی‌ها خجالت‌آور و باعث حمله‌ی خنده‌های عصبی است. افزودن چند جلوه‌ی جادویی به سبک «هری پاتر» و شخصیت‌پردازی مهربانِ «باربر» (آرون کولمن) تا این «انجمن» تمام وقت خود را صرف «حل» مشکلات همقطاران سفیدپوست ناتوان و غرق در احساساتشان کند، همگی بی‌اثر است. اصلاً خنده‌دار نیست. اگر گروهی از سفیدپوستان دور هم جمع شوند و فیلمی درباره‌ی گروهی از مردم غیرسفید که ذاتاً مطیع و فرومایه‌اند بسازند، آن فیلم قطعاً باید ممنوع شود. این فیلم تقویت ناشیانه و بی‌خنده‌ی ارزش‌های ناقصی است که از دیدگاهی کاملاً غیرواقعی ارائه شده است؛ من واقعاً با زور نشستم تا آن را تمام کنم و بعد از خودم پرسیدم چرا وقت گذاشتم. شاید برای آمریکایی‌ها طنین داشته باشد؟ امیدوارم نه. «The American Society of Magical Negroes» کارِ خُرد و کلانی دارد؛ نه کاملاً بد است و نه کاملاً خوب. من آن‌قدر از آن متنفر نبودم، اما وقتی تیتراژ تمام شد، چیز برجسته‌ای نبود که بخواهم درباره‌اش فکر کنم. موسیقی فیلم واقعاً خوب است و بازیگران هم در وضعیت قابل قبولی قرار دارند، اما همین. در نهایت، فیلم تا حد زیادی فراموش‌شدنی است (عنوانش فراموش‌نشدنی است!) و پیام‌های خیرخواهانه‌اش تا حدی سنگین و آشکارند. با این حال در لحظاتی کوتاه می‌تواند کمی بامزه باشد (برای من یادآور «The Green Mile» بود که در لحظاتی باعث خنده‌ام شد، چه عمداً و چه غیرعمداً). دیوید آلان گرایر نقش خود را خوب بازی می‌کند؛ جاستیس اسمیت هم قابل قبول است، هرچند بازی خاصی از او که واقعاً دوست داشته باشم ندیده‌ام. آن-لی بوگان بیش از بقیه دیده می‌شود و برجسته است. صادقانه بگویم، می‌شد فیلمی رمانتیک-کمدی کامل با اسمیت و بوگان ساخت که احتمالاً موفق‌تر بود. از حال‌وهوایی که شاید به‌طور ناخودآگاه مرا به یاد «The Adjustment Bureau» انداخت خوشم آمد؛ با وجود تفاوت‌ها، شباهت‌هایی در ایده‌ی گروهی از مأموران جادویی که جمعیتی را کنترل می‌کنند و اضافه شدن عنصر رمانس وجود دارد.