بیوگرافی
مارلین مونرو (متولد نورما جین مورتنسون؛ ۱ ژوئن ۱۹۲۶ – ۴ اوت ۱۹۶۲) بازیگر آمریکایی بود. او که بهخاطر بازی در نقشهای کمیکیِ «بلوند بمبگذار» مشهور شد، تبدیل به یکی از محبوبترین نمادهای سکسی دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ و همچنین نمادی از انقلاب جنسیِ آن دوران گردید. او...
مارلین مونرو (متولد نورما جین مورتنسون؛ ۱ ژوئن ۱۹۲۶ – ۴ اوت ۱۹۶۲) بازیگر آمریکایی بود. او که بهخاطر بازی در نقشهای کمیکیِ «بلوند بمبگذار» مشهور شد، تبدیل به یکی از محبوبترین نمادهای سکسی دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ و همچنین نمادی از انقلاب جنسیِ آن دوران گردید. او برای یک دهه ستاره نقش اول بود و تا زمان مرگش در ۱۹۶۲، فیلمهایش ۲۰۰ میلیون دلار (معادل ۲ میلیارد دلار در ۲۰۲۱) فروش داشتند. مدتها پس از مرگش، مونرو همچنان یک نماد بزرگ فرهنگ پاپ باقی مانده است. در سال ۱۹۹۹، مؤسسه فیلم آمریکا او را در رتبه ششم فهرست بزرگترین اسطورههای زن سینما از دوران طلایی هالیوود قرار داد. چندین منتقد فیلم و رسانه، مونرو را یکی از بهترین بازیگرانی دانستهاند که هرگز نامزد دریافت جایزه اسکار نشدهاند.
مونرو که در لسآنجلس به دنیا آمد و بزرگ شد، بیشتر دوران کودکیاش را در مجموع در ۱۲ خانهٔ سرپرستی و یک یتیمخانه گذراند؛ او در شانزده سالگی ازدواج کرد. او در زمان جنگ جهانی دوم در یک کارخانه کار میکرد که با عکاسی از واحد First Motion Picture Unit آشنا شد و حرفهٔ موفقی در مدلینگ پینآپ آغاز کرد، که منجر به قراردادهای فیلمسازی کوتاهمدت با 20th Century Fox و Columbia Pictures شد. پس از مجموعهای نقشهای جزئی در فیلم، او در اواخر ۱۹۵۰ قرارداد جدیدی با فاکس امضا کرد. در دو سال بعد، او به بازیگری محبوب تبدیل شد و در چند کمدی از جمله As Young as You Feel و Monkey Business و در درامهای Clash by Night و Don't Bother to Knock نقشآفرینی کرد. او با رسواییای مواجه شد وقتی فاش شد که پیش از ستاره شدن برای عکسهای برهنه ژست گرفته بود، اما این ماجرا به حرفهٔ او لطمهای نزد و در عوض باعث افزایش علاقه به فیلمهایش شد.
تا سال ۱۹۵۳، مونرو یکی از قابل فروشترین ستارگان هالیوود بود؛ او نقشهای اصلی را در فیلم نوآر Niagara، که آشکارا بر جذابیت جنسی او تکیه داشت، و کمدیهای Gentlemen Prefer Blondes و How to Marry a Millionaire بازی کرد که تصویری از او بهعنوان «بلوند احمق» را تثبیت کردند. همان سال، تصاویر برهنهٔ او بهعنوان مرکز برگه و روی جلد شمارهٔ اول مجلهٔ Playboy منتشر شد. او در طول حرفهاش نقش قابل توجهی در ایجاد و مدیریت تصویر عمومیاش ایفا کرد، اما وقتی در قالب نوعی نقش پروندهای قفل شده و دستمزد کمی از سوی استودیو میگرفت، ناامید شد. او اوایل ۱۹۵۴ برای امتناع از پذیرفتن یک پروژهٔ فیلمی بهطور موقت تعلیق شد اما بازگشت تا در The Seven Year Itch (۱۹۵۵) بازی کند، یکی از بزرگترین موفقیتهای گیشهٔ دوران حرفهایاش.
وقتی استودیو هنوز در تغییر قرارداد مونرو مردد بود، او در ۱۹۵۴ شرکت تولید فیلم خودش را تأسیس کرد. او سال ۱۹۵۵ را به ساختن آن شرکت اختصاص داد و شروع به مطالعهٔ بازیگری متد تحت نظر لی استراسبرگ در Actors Studio کرد. اواخر آن سال، فاکس قرارداد جدیدی به او داد که کنترل بیشتر و دستمزد بالاتری برای او فراهم میکرد. نقشهای بعدی او شامل اجرای تحسینشدهای در Bus Stop (۱۹۵۶) و اولین تولید مستقلش در The Prince and the Showgirl (۱۹۵۷) بود. او برای نقش خود در Some Like It Hot (۱۹۵۹)، که موفقیت نقدی و تجاری بود، جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر زن را دریافت کرد. آخرین فیلم تکمیلشدهٔ او درام The Misfits (۱۹۶۱) بود.
نمایش بیشتر
