بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
جاننی لوسیل کولیِر (۱۲ آوریل ۱۹۲۳ – ۲۲ ژانویه ۲۰۰۴)، که بهطور حرفهای با نام آن میلر شناخته میشد، رقصنده، خواننده و بازیگر آمریکایی بود. او بیشتر بهخاطر کارش در موزیکالهای کلاسیک هالیوودِ دههٔ ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ به یاد مانده است.
در سن ۱۳ سالگی در سال ۱۹۳۶،...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
جاننی لوسیل کولیِر (۱۲ آوریل ۱۹۲۳ – ۲۲ ژانویه ۲۰۰۴)، که بهطور حرفهای با نام آن میلر شناخته میشد، رقصنده، خواننده و بازیگر آمریکایی بود. او بیشتر بهخاطر کارش در موزیکالهای کلاسیک هالیوودِ دههٔ ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ به یاد مانده است.
در سن ۱۳ سالگی در سال ۱۹۳۶، میلر بهعنوان شویگرل در بال تبارین مشغول به کار شد. او بهعنوان رقاص در «بلک کت کلاب» در سانفرانسیسکو استخدام شد (گفته میشود به آنها گفته بود ۱۸ ساله است). در آنجا لوسیل بال و کشفکنندهٔ استعداد و کمدین بنی روبین او را کشف کردند (اگرچه برخی منابع میگویند این کشف در بال تبارین اتفاق افتاد). این موضوع منجر به آن شد که میلر در سال ۱۹۳۶ در ۱۳ سالگی قراردادی با آر.ک.او امضا کند (او نیز به آنها گفته بود ۱۸ ساله است و ظاهراً گواهی تولد جعلی با نام «لوسی آن کولیِر» که پدرش فراهم کرده بود ارائه داده بود) و تا سال ۱۹۴۰ در آنجا ماند.
در ۱۹۴۱ او با شرکت کلمبیا پیکچرز قرارداد بست، جایی که از جمله با فیلم Time Out for Rhythm، بین سالهای ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ در ۱۱ موزیکال بیفیلم نقشآفرینی کرد. در ژوئیهٔ ۱۹۴۵، در حالی که جنگ جهانی دوم هنوز در اقیانوس آرام جریان داشت، او بهعنوان تصویر پینآپ در مجلهٔ Yank در مایو پوز داد. او در سال ۱۹۴۶ قراردادش را با یک فیلم «آ»، The Thrill of Brazil، پایان داد. آگهی در مجلهٔ Life، ساق پای میلر را در جورابی قرمز بزرگ با پاپیون بهعنوان حرف «T» در «Thrill» نشان داد. او سرانجام در موزیکالهای مترو-گلدن-مایر مانند Easter Parade (۱۹۴۸)، On the Town (۱۹۴۹) و Kiss Me Kate (۱۹۵۳) موفقیت یافت.
میلر بهخاطر سرعتش در رقص تَپ مشهور بود. روابطعمومی استودیو خبرهایی ساختند که ادعا میکرد او میتواند ۵۰۰ بار در دقیقه تپ بزند، اما در حقیقت صدای تپهای خیلی سریع «۵۰۰» بعداً لوپ شده بود. از آنجا که کف سِنها واکس شده و برای کفشهای عادی تپ بسیار لغزنده بودند، او مجبور بود با کفشهایی که زیرهٔ لاستیکی داشتند برقصد. بعدتر صدای تپها را هنگام تماشای فیلم لوپ میکردند و او عملاً روی یک «تختهٔ تپ» میرقصید تا قدمهایش با صدای لوپشده همخوانی داشته باشد.
دوران سینمایی او عملاً در ۱۹۵۶ به پایان رسید، چون سیستم استودیویی بهخاطر تلویزیون از رونق افتاد، اما او همچنان در تئاتر و تلویزیون فعال ماند. او در ۱۹۶۹ در برادوی در موزیکال Mame نقشآفرینی کرد، جایی که با یک شمارهٔ تپ که مخصوصاً برای او ساخته شده بود مخاطبان را شگفتزده کرد. در ۱۹۷۹ او با همکار کهنهکار امجیام، میکی رونی، در نمایش برادوی Sugar Babies هنرنمایی کرد که پس از دورهٔ اجرا در برادوی، در سراسر ایالات متحده به تور رفت. در ۱۹۸۳، او جایزهٔ سارا سیدونز را برای کارش در تئاتر شیکاگو دریافت کرد. او در یک قسمت ویژهٔ ۱۹۸۲ از سریال The Love Boat ظاهر شد، همراه با افسانههای دیگر دنیای نمایش مثل اتل مریمن، کریول چنینگ، دلا رییس، ون جانسون و کَب کالوِی، در داستانی که آنها را بهعنوان بستگان مسنتر شخصیتهای ثابت سریال نشان میداد. آخرین اجرای صحنهای او یک تولید ۱۹۹۸ از Follies اثر استیون سوندهایم بود، که در آن نقش سختدل کارلوتا کمپین را بازی کرد و برای اجرای آهنگ «I'm Still Here» بازخوردهای بسیار مثبتی دریافت کرد.
به پاسِ مشارکتش در صنعت فیلم، میلر ستارهای در پیادهروی مشاهیر هالیوود در آدرس 6914 Hollywood Blvd دارد. در ۱۹۹۸، یک ستارهٔ طلایی نخل در پیادهراه مشاهیر پالم اسپرینگز، کالیفرنیا، به او اختصاص داده شد. برای گرامیداشتِ سهم میلر در رقص، مؤسسهٔ اسمیتسونیان جفت کفش تَپ مورد علاقهٔ او را که او بهطور شوخطبعانه آنها را «مو و جو» (Moe and Joe) نامیده بود، به نمایش گذاشته است.
نمایش بیشتر
