فیلم On the Town 1949

شهری دوست‌داشتنی، فیلمی دوست‌داشتنی می‌سازد. داستان مرکزی On the Town چیز چندان تازه یا درخشانی نیست، اما در قالب یکی از به‌یادماندنی‌ترین آثار سبک شاد و سبک‌بال ام‌جی‌ام اجرا می‌شود. با بازی و آوازهای درخشان ستارگان، این فیلم موسیقایی سرشار از لحظات کمیک و خوشایند است. اقتباس‌شده از نمایش موفق برادویِ ۱۹۴۴، طبیعی است که بخشی از اثر کمی قدیمی به‌نظر برسد و بعضی از ترانه‌ها...

شهری دوست‌داشتنی، فیلمی دوست‌داشتنی می‌سازد. داستان مرکزی On the Town چیز چندان تازه یا درخشانی نیست، اما در قالب یکی از به‌یادماندنی‌ترین آثار سبک شاد و سبک‌بال ام‌جی‌ام اجرا می‌شود. با بازی و آوازهای درخشان ستارگان، این فیلم موسیقایی سرشار از لحظات کمیک و خوشایند است. اقتباس‌شده از نمایش موفق برادویِ ۱۹۴۴، طبیعی است که بخشی از اثر کمی قدیمی به‌نظر برسد و بعضی از ترانه‌ها هم درخشان نباشند؛ همچنین عناصری کلیشه‌ای و گاه جنسیت‌زده ممکن است برای برخی نامأنوس جلوه کند. با این حال اگر با روح زمانهٔ تولید فیلم همراه شوید، بیش‌تر این اثر شاد و روح‌افزا به چشم می‌آید. فرانک سیناترا، جین کلی (که هم‌کارگردان فیلم هم بود) و جولز مانشین در نقش سه ملوانی که برای مرخصی ۲۴ ساعته به نیویورک می‌آیند، به‌خوبی می‌درخشند. آن‌ها عاشق سه شخصیت زن متفاوت می‌شوند—بتی گرت، آن میلر و ورا-الن—و با هم‌افزایی متن و موسیقیِ درخشان گرین و کومدن و رهبری لئونارد برنستاین، تصویری از یک روز بی‌فراموش برای تماشاگر ساخته می‌شود. شماره‌های موسیقایی مثل «نیویورک، نیویورک»، «On the Town» و «I Can Cook Too» همراه با رقص‌های کاملاً هماهنگ، اقتباس فیلم از نمایش ۱۹۴۴ را پر از سبک و کلاس کرده‌اند. فیلم از لحاظ ریتم‌بندی خوب است و شخصیت‌ها—هرچند چندان پرداخته‌شده نیستند—جذاب و دلنشین‌اند، به‌ویژه آن فرانک سیناترا که تا حدی «بامزه» جلوه می‌کند. از نقاط ضعف می‌توان به لزوم داشتن داستانی کمی عمیق‌تر اشاره کرد و برخی اجراها که روی صحنه‌های داخلی ضبط شده‌اند گاهی کمی از جذابیت اثر می‌کاهند، اما این‌ها ریزه‌کاری‌اند؛ اگر از موزیکل‌های برادوی در بهترین شکل‌شان لذت می‌برید، دیدن این فیلم ارزش دارد. ۸/۱۰