فیلم The Parent Trap 1961

همیشه اسم این فیلم و بازسازیِ بعدیش را شنیده بودم اما هیچ‌وقت فرصت دیدنش پیش نیامد؛ حالا که تماشا کردم از آن بسیار لذت بردم. هیلی میلز، درست مثل نقشش در «پولیانا»، بسیار جذاب و دلنشین است و نمی‌توانی از شخصیت(های) او خوش‌ات نیاید. او در هر دو نقشِ شارون و سوزان بازی درخشانی دارد؛ فیلم‌برداری و تدوین در قسمت‌هایی که او دو نقش را یک‌جا...

همیشه اسم این فیلم و بازسازیِ بعدیش را شنیده بودم اما هیچ‌وقت فرصت دیدنش پیش نیامد؛ حالا که تماشا کردم از آن بسیار لذت بردم. هیلی میلز، درست مثل نقشش در «پولیانا»، بسیار جذاب و دلنشین است و نمی‌توانی از شخصیت(های) او خوش‌ات نیاید. او در هر دو نقشِ شارون و سوزان بازی درخشانی دارد؛ فیلم‌برداری و تدوین در قسمت‌هایی که او دو نقش را یک‌جا بازی می‌کند به‌خوبی انجام شده و اثرات ویژه یا بدل‌ها به چشم نمی‌آیند. برایان کیث و مورن اوهارا نیز والدین شارون/سوزان را بازی می‌کنند و هر دو با اجراهایشان جنبه‌های مثبتی به فیلم می‌افزایند. رابطه میان آن‌ها جالب است، هرچند شخصیت‌هایشان بی‌نقص نیستند؛ به‌ویژه گاهی نشانه‌هایی از خشونت یا رفتارهای آزاردهنده در نقشِ مادرِ اوهارا دیده می‌شود. داستان، که قبلاً درباره‌اش شنیده بودم، قطعاً جذاب است: دو دوقلو که در اردوگاه تابستانی همدیگر را ملاقات می‌کنند، پس از آشفتگی‌های اولیه درمی‌یابند که جدا از هم و پس از طلاق والدین از هم جدا شده‌اند و نقشه می‌کشند که جای یکدیگر را عوض کنند تا والدین‌شان را دوباره به هم نزدیک کنند. طرح بسیار دور از واقعیت است اما فیلم کاری می‌کند که پذیرش آن ساده‌تر شود. در عین حال من فکر می‌کنم مدت زمان فیلم می‌توانست کوتاه‌تر باشد چون در پردهٔ سوم کمی ناهماهنگ و کش‌دار می‌شود. فیلم تا حدود زیادی «پا برجاست»: بازی دوگانهٔ میلز قابل‌تحسین است و گاهی آن‌قدر خوب عمل می‌کند که در طول فیلم آدم شک می‌کند آیا واقعاً دو نفر هستند یا نه. با این حال فضا و جلوه‌های نمایشیِ قدیمیِ آن دهه گاهی شبیه پردهٔ سبز به‌نظر می‌رسد که پس‌زمینه‌ها کمی مصنوعی می‌نمایند. نکتهٔ جالب دیگر بازتابِ فضایی از دهه‌های ۱۹۵۰–۱۹۶۰ است که بودن خدمهٔ خانگی هنوز عادی به‌نظر می‌رسد؛ بزرگ‌ترها کمتر جاذبه دارند و بخش اعظمی از کشش فیلم مدیون شیطنت‌ها و بازی‌های دو دختر است. در مجموع فیلم سرگرم‌کننده است و اگرچه بعید است آن را بارها ببینم، ارزش تماشا را دارد—دست‌کم برای دیدن تولدِ یک کلیشهٔ سینمایی («دوقلوها جای هم را عوض می‌کنند») و اجرای موفق هیلی میلز. مشکل اصلی شاید این باشد که اجرای بزرگ‌سالان و وزنِ ملودرام بزرگسالانه در نیمهٔ دوم کمی فیلم را سنگین می‌کند، اما لحظاتِ بامزه و بازی‌های نوجوانانه لبخند روی لب می‌نشاند.