فیلم Scream 7 2026

امتیاز: D+ Scream 7 به‌عنوان دنباله‌ای ناامیدکننده ظاهر می‌شود؛ اثری که نشان می‌دهد خستگی خلاقانه‌ای آشکار در این مجموعه وجود دارد. فیلم تلاش می‌کند با اتکا به نوستالژی و انتقاد از وابستگی به گذشته از طریق موضوعات مرتبط با هوش مصنوعی، حرفی بزند، اما در عمل خودِ کمبود دید و تازگی‌اش را به نمایش می‌گذارد. وقتی ماسک کنار می‌رود و انگیزه‌ها آشکار می‌شوند، چیزی جز تصویری...

امتیاز: D+ Scream 7 به‌عنوان دنباله‌ای ناامیدکننده ظاهر می‌شود؛ اثری که نشان می‌دهد خستگی خلاقانه‌ای آشکار در این مجموعه وجود دارد. فیلم تلاش می‌کند با اتکا به نوستالژی و انتقاد از وابستگی به گذشته از طریق موضوعات مرتبط با هوش مصنوعی، حرفی بزند، اما در عمل خودِ کمبود دید و تازگی‌اش را به نمایش می‌گذارد. وقتی ماسک کنار می‌رود و انگیزه‌ها آشکار می‌شوند، چیزی جز تصویری از فرنچایزی که گویی در برابر قدیمیتِ خود مبارزه می‌کند باقی نمی‌ماند؛ فرنچایزی که نمی‌داند چگونه واقعاً دوباره اختراع شود. بدون آن توانایی سابق در هجو دنیای واقعی و شوکه‌سازی از راه خلاقیتِ واقعی، این هفتمین قسمت در مراجع خود گم می‌شود و فراموش می‌کند که برای زنده نگه‌داشتن یک قصه، تکرار پژواکِ گذشته کافی نیست. --- بدترین قسمت سری تا به امروز و به‌شدت تنبل — با این حال بعضی از قتل‌ها دست‌کم قابل‌قبول بودند. بقیه چیزها آشغال بودند. مشخص است که نوو کمپبل و کورتنی کاکس (که هر دو به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی حضور داشتند) برای دستمزد آمده‌اند و این کاملاً قابل‌فهم است اما در پرده دیده می‌شود. حضور میندی و چد کاملاً بی‌منطق بود و طوری به نظر می‌رسید که خودِ آن‌ها هم نمی‌خواهند آنجا باشند (شاید به‌صورت قراردادی مجبور شده‌اند)؛ شخصیت‌های چندان جالبی نبودند و هیچ چیز قابل‌توجهی به فیلم اضافه نکردند. از نظر بازی، ایزابِل می (به‌عنوان دختر سیدنی) بد نبود و جوئل مک‌هیل هم تا حدودی قابل قبول بود، اما از سرِ تنبلی مشخص بود که تقریباً هیچ تغییری در فیلمنامه ایجاد نکرده‌اند وقتی پاتریک دمپسی (عاقلانه) نقش را رد کرد. شگفت‌آورترین نکته اما ضعف فیلمنامه است. کوین ویلیامسون هرگز نویسنده‌ای فوق‌العاده نبود مگر در نسخهٔ اصلی ۱۹۹۶، اما دیالوگ‌ها به‌طرز قابل‌تأملی ضعیف‌اند و لوکش یا رودررویی نهایی احمقانه است — یکی کاملاً قابل‌پیش‌بینی و دیگری خنده‌دار با انگیزه‌هایی سست و بی‌قاعده. قبل از این، بدترین‌ها بین Scream 3 و Scream 6 مشترک بود، اما این قسمت هر دو را شرمنده می‌کند. هیچ مقدار نوستالژی نمی‌تواند این فیلم را نجات دهد. هیچ میلی برای دیدن دوبارهٔ آن ندارم و امیدوارم اجازه دهند فرنچایز از بین برود. امتیاز: 1.75/5 --- بله بله، باید این فیلم را دوست نداشت چون ظاهراً جناح چپ آن را به‌دلیل... دلایلی که چندان منطقی نیست تحریم کرده‌اند؛ این هم شکل کار است، اگر چیزی «ووک» نباشد، آن را نقد منفی کن. تا حدی هم نفرت مردم قابل‌فهم است — این فیلم خیلی بهتر از Scream 3 نیست، اما از Scream VI هم بدتر نیست؛ آن یکی واقعاً یک سخنرانی سیاسی بود که خود را سرگرمی جا می‌زد. نبودن سیاست‌زدگی در قسمت هفتم احتمالاً علت اصلی تنفر و تحریم است. از منظر یک اثر، این همان فیلم ترسناک معمولی و مطابق فرمول است که تقدیرش را از دور می‌بینی؛ اما صرفاً یک فیلم سرگرم‌کننده است. در دوره‌ای که تقریباً هر چیزی آلوده به فریادهای سیاسی حزبی است، همین سرگرم‌کننده بودن کمی نفس‌گیر و تازه به‌نظر می‌آید. --- از نظر من زیادی خون‌پاشی (اسپلتر) داشت. میزان تعلیق نسبتاً خوب است اما پایان‌بندی برایم ناامیدکننده بود. می‌توانست خیلی بهتر باشد. --- انتظاراتم خیلی پایین بود، پس شاید به‌خاطر همین بعضی مواقع تعجب کردم که فیلم گاهی خوب است. ترسناک؟ نه خیلی؛ و البته «گوست‌فیس» همان چابکی و خاصیت «نمی‌میرد» کاراکترهای کارتونی را دارد، پس حداقل دو نفر پشتِ نقاب‌اند. با درنظر گرفتن اینکه همه‌چیز از ابتدا تا حدی برنامه‌ریزی‌شده به‌نظر می‌رسید، فکر می‌کنم کوین ویلیامسون اندکی بهتر از حد انتظار کار کرده است. هدف تازهٔ ترس ما «تیتام» (ایزابل می)، دختر نوجوان سیدنی (نوو کمپبل) و همسرش مارک (جوئل مک‌هیل) است. سیدنی پیام‌های تهدیدآمیز ویدئویی از «استو ماچر» (ماثیو لیلارد) دریافت می‌کند که وعدهٔ انتقام می‌دهد — مگر او کشته نشده بود؟ هرچه باشد، شمار جنازه‌ها افزایش می‌یابد و دیگر هیچ‌کس نمی‌داند به چه کسی می‌توان اعتماد کرد. از اینجا به بعد، داستان بیشتر به سمت یک خط روایی بی‌منطق می‌رود که بار دیگر یادآور این است اگر در این فیلم‌ها نقش پسری را دارید که دوست‌دختر دارد، شانس زنده ماندنش به اندازهٔ مردان پیراهن‌قرمز در یکی از قسمت‌های «پیشوا فضایی» است. گیل (کورتنی کاکس) برای کمک و زمانِ جلوی دوربین می‌آید اما چیز زیادی اضافه نمی‌کند و به یک نتیجه‌گیری می‌رسیم که مبتنی بر احتمالاً نامحتمل‌ترین نامزدِ باقی‌مانده است، در حالی که شهر در خرابی خود می‌سوزد. این فیلم‌ها همان چیزی را به‌تان می‌دهند که وعده می‌دهند: اگر با روحیهٔ «قبلاً دیده‌امش» به سراغشان بروید، این از متوسط تولیدات خط تولیدِ ژانر ترس بدتر نیست؛ می‌توانید انتظار یک قسمت دیگر از Scream را داشته باشید. --- برای کسی که دلبستگی‌اش به ژانر وحشت از نسخهٔ ۱۹۹۶ آغاز شده، نقد یک فیلم Scream مثل نقد کردن بخشی از تاریخ شخصی‌ام است. این مجموعه همیشه برایم محبوب‌ترین فرنچایز وحشت بوده، اما عشق نیازمند صداقت است: Scream 7 شباهت چندانی به اسلشر تیز و زیرکِ سابق ندارد. نوو کمپبل و ایزابل می بازی‌ای واقع‌گرایانه و با وجاهت ارائه می‌دهند، اما فیلم اطرافشان گم‌شده به‌نظر می‌رسد. آن‌چه زمانی بزرگ‌ترین سلاح سری بود — متا-کامنتری — حالا بدل به نقطه‌ضعفش شده و داستان بیشتر شبیه یک آزمایش دیجیتال بدبینانه از آب درآمده تا یک رویداد سینمایی. این مسئله در ظهور چهره‌های قدیمی بیش از همه ملموس است: تخت‌ بودن اجراها ظاهراً انتخابی خلاقانه برای پیش‌برد روایت بوده، اما نتیجه حذف وزن احساسی این نمادهاست؛ آن‌ها تبدیل به الحاقات دیجیتالی توخالی می‌شوند به‌جای اینکه بازگشتی احساسی و معنادار داشته باشند. رفتار با بازیگران مکمل نیز به همان اندازه باطن‌گرایانه است. حضور گیل ودرز شبیه کاری کم‌رمق و روبه‌روکنندهٔ فن‌سرویس است، در حالی که شخصیت‌هایی مثل چد و میندی دوباره وارد ماجرا می‌شوند بدون نقش معناداری. آن‌ها شبیه بازماندگانی نیستند که باید اثرات روانی و تجربه‌های‌شان را پردازش کنند؛ به خنده، لبخند و طنز خلاصه شده‌اند، نه بازتاب واقعی از فقدان‌ها. غیبت ناگهانی شخصیت‌هایی مثل سم، تارا و کرِبی هم خلأی آزاردهنده ایجاد کرده که جهانِ فیلم را کوچک‌تر و کم‌جان‌تر نشان می‌دهد. آزاردهنده‌تر اینکه فیلم تلاش می‌کند از سایهٔ خودش فرار کند. در حرکتی که گویی می‌خواهد نظریه‌های هواداران قدیمی را به سخره بگیرد، مکان نمادین سری به‌شدت نابود می‌شود — خانهٔ ماچر و شهر وودزبورو طوری قطع ارتباط می‌شوند که بیشتر شبیه یک عمل کینه‌توزانه تا نمادین است. با نابود کردن گذشته، فیلم ناخودآگاه روح خود را هم از دست می‌دهد، آن لنگری را که به فرنچایز وزن می‌داد حذف می‌کند. بدترین نکته اما فقدان وزن و عمق است. یک فیلم Scream تنها به‌اندازهٔ سایه‌ای که قاتل می‌افکند خوب است، و این قسمت جز آنتاگونیست‌هایی توخالی و یک‌بارمصرف با انگیزه‌هایی سست که هیچ ارتباط ملموسی با میراثی که می‌خواهند بکوبند ندارند، چیز دیگری ارائه نمی‌دهد. بازگشت کوین ویلیامسون باید مانند بازگشتی منطقی می‌بود؛ در عوض، بیشتر شبیه فاصله‌گیری کامل از تنشِ زمخت و پرخطرِ سه‌گانهٔ اصلی است. اگرچه فیلم برای برند سرگرم‌کننده است، آن جرقهٔ اولیه از بین رفته — و وس حتماً ناامید می‌شد. اگر فرنچایز قرار است زنده بماند، باید از نگاه کردن صرف به صفحه‌ها دست بکشد و به سراغِ روحِ خودش برود. زمان یک رویارویی نهایی و انفجاری است تا کتاب بسته شود — به خاطر سیدنی و به خاطر ما. خلاصه: انحرافی ویرانگر از ریشه‌های مجموعه که تنش سینمایی را با حقه‌های دیجیتال و ضدقهرمانان توخالی معاوضه می‌کند. نوو کمپبل می‌درخشد، اما حتی او هم نمی‌تواند فیلمنامه‌ای را نجات دهد که شخصیت‌های میراثی را مانند ابزارهای بازاریابی یک‌بارمصرف برخورد می‌کند. امتیاز نهایی: C- (2.5/5)