فیلم Hombre 1967

«هومبر» (1967) به کارگردانی مارتین ریت و فیلمنامه‌ای از اروینگ راوِچ و هریت فرانک جونیور بر اساس رمان ایلمور لئونارد است. در این فیلم پاول نیومن در نقش جان راسل، مردی سفیدپوست که در میان آپاچی‌ها بزرگ شده، بازی می‌کند؛ مردی که در سفر با یک کارِوا (stagecoach) توسط سایر مسافران سفیدپوست طرد می‌شود تا زمانی که حادثه‌ای رخ می‌دهد و همه برای نجات جانشان...

«هومبر» (1967) به کارگردانی مارتین ریت و فیلمنامه‌ای از اروینگ راوِچ و هریت فرانک جونیور بر اساس رمان ایلمور لئونارد است. در این فیلم پاول نیومن در نقش جان راسل، مردی سفیدپوست که در میان آپاچی‌ها بزرگ شده، بازی می‌کند؛ مردی که در سفر با یک کارِوا (stagecoach) توسط سایر مسافران سفیدپوست طرد می‌شود تا زمانی که حادثه‌ای رخ می‌دهد و همه برای نجات جانشان به مهارت‌های او نیاز پیدا می‌کنند. دیگر بازیگران مهم فیلم عبارت‌اند از ریچارد بون، فِردریک مارچ، دایان چیِلِنتو، کامرون میچل و باربارا راش. موسیقی اثر از دیوید رز و فیلمبرداری از جیمز وونگ هو است. بیشتر فیلم در آریزونا و مناطقی چون جنگل ملی کورونادو و معدن هلوِتیا در شهرستان پیما برداشت شده و با پاناوِژن فیلمبرداری گردیده است. مدت زمان فیلم حدود 111 دقیقه است. هومبر نمونه‌ای از وسترن‌های دههٔ ۱۹۶۰ است که با صداقت بیشتری سراغ نمایش بومیان آمریکا و مسائل اجتماعی می‌رود. فیلم قصه‌ای ادبی و اغلب تیره را روایت می‌کند و حول حقایق تلخِ بشری — نژادپرستی، بردباری، فساد، خودخواهی، ریاکاری و انتقام — می‌چرخد. نکتهٔ مهم این است که سازندگان صرفاً شعار عدالت‌خواهی علیه سفیدپوستان نمی‌دهند؛ شخصیتِ راسل هم قهرمانِ سادهٔ مطلق نیست. او تلخ، سرد و پر از نقص‌های انسانی است؛ یک ضدقهرمان پیچیده که فیلم به‌درستی از او فاصله نمی‌گیرد. گفت‌وگوها در فیلم کم‌حرف و گزیده است که با فضای کلی آثار هم‌سو می‌شود و هر دیالوگ قابل توجه و ملموس است. فیلمنامه با طعنه‌ها و کنایه‌های زیرپوستی، حالتی سنگین و متفکرانه برقرار می‌سازد و ریت در ریتم‌بخشی و حفظ این لحن تأمل‌برانگیز بسیار موفق است. جیمز وونگ هو با ترکیب‌بندی‌های چشم‌نواز و نماهای عمق‌دار لحظات مهم راسل را برجسته می‌کند؛ همکاری ریت، هو و نیومن یک مثلث موفق سینمایی است که پیش‌تر در فیلم «هاد» نیز به چشم خورده بود. در بازی‌ها، پاول نیومن با چشمانی آبیِ نافذ و رفتاری سرد، نقش را به‌خوبی از پس می‌کشد و تلخیِ زیرپوستِ شخصیت را به نمایش می‌گذارد. ریچارد بون در نقش قلدرِ بی‌تمدن با کنترلِ مناسبش هم‌ترازی خوبی با نیومن ایجاد می‌کند. مارتین بالسام شخصیتِ دوست‌داشتنی و آرامی را دارد، و فردریک مارچ در نقشی چندوجهی عملکرد قوی‌ای ارائه می‌دهد. دایان چیِلِنتو به‌ویژه در نقش جسی تأثیرگذار است: زنی که ضربه دیده اما با اراده و زبان تندش سرپا مانده است. در مقابل، باربارا راش در فضای وسترن کمتر موفق نشان می‌دهد و در سوارکاری و اجرا با ضعف‌هایی همراه است. هشدار اسپویل (برای خوانندگانی که فیلم را ندیده‌اند): پایان فیلم ممکن است طعم تلخی به جا بگذارد، اما در راستای منطق دراماتیک اثر است. راسل بالاخره تصمیمی فداکارانه می‌گیرد و این عمل، نقص‌ها و گناهان بازماندگان را آشکار می‌کند؛ کسانی که از نظر اخلاقی یا ضعیف‌اند یا خودخواه. فیلم با این خاتمه پیام تلخی دربارهٔ رستگاری، بخشش و انتخاب‌های اخلاقی انسان‌ها می‌دهد: انسان‌ها می‌توانند پذیرای لطفی باشند که به آن‌ها عرضه می‌شود یا آن را نادیده گرفته و در همان خطای قبلی ادامه دهند. جمع‌بندی: «هومبر» وسترنی ناپُر از اکشن خالص و تفنگ‌به‌دست نیست، بلکه اثری بزرگسالانه و تأمل‌برانگیز است که با لحن تاریک، بازی‌های برجسته و فیلم‌برداری چشم‌گیر، روحیات انسانی را به چالش می‌کشد. این فیلم برای کسانی که وسترنِ فکری و اخلاقی می‌پسندند، بسیار پیشنهاد می‌شود. نمره‌ای نزدیک به 9 از 10 شایستهٔ آن است.