در هر جنگ... در هر دوره... سلاح فراموششده غذاست.
«آلوارز کلی» به کارگردانی ادوارد دیمتریک و بازی ویلیام هولدن و ریچارد ویدمارک ساخته شده و فیلمنامهاش را الیوت آرنولد و فرانکلین کوئن نوشتهاند. فیلم که ظاهراً بر پایهٔ حادثهای واقعی در جریان جنگ داخلی آمریکا در سال 1864 ساخته شده، ماجرای آلوارز کلی (با بازی هولدن) را روایت میکند؛ مردی که توسط کنفدراسیونیها به فرماندهی تام...
در هر جنگ... در هر دوره... سلاح فراموششده غذاست.
«آلوارز کلی» به کارگردانی ادوارد دیمتریک و بازی ویلیام هولدن و ریچارد ویدمارک ساخته شده و فیلمنامهاش را الیوت آرنولد و فرانکلین کوئن نوشتهاند. فیلم که ظاهراً بر پایهٔ حادثهای واقعی در جریان جنگ داخلی آمریکا در سال 1864 ساخته شده، ماجرای آلوارز کلی (با بازی هولدن) را روایت میکند؛ مردی که توسط کنفدراسیونیها به فرماندهی تام راسیتِر (ویدمارک) ربوده شده و مجبور میشود گلهای از گاوهای متعلق به ارتش اتحادیه را به سوی نیروهای گرسنهٔ کنفدراسیون در ریچموند هدایت کند. تصویربرداری در باتن روژ و کلینتون لوئیزیانا انجام شده و جوزف مکدونالد تصاویر چشمگیری ثبت کرده است (Panavision).
فیلم کند پیش میرود و از یک فیلمنامه نسبتاً کمجان رنج میبرد، به همین دلیل بیش از همه روی بازی بازیگران و عکاسیِ تصویری اتکا دارد تا از سقوط کامل جلوگیری کند. ظاهراً سازندگان خواستهاند اثر هشیارانهای اجتماعی و مبتنی بر یک رویداد تاریخی بسازند، اما آنچه حاصل شده بیشتر گفتوگوهای طولانی و گاه بیمغز است که فقط در پایان پرتعلیقِ فیلم روشن میشود. حتی آن «نبرد برای پل» و وحشیگشتِ گاوها در پایان را هم میتوان بحثبرانگیز دانست که آیا ارزش انتظار 90 دقیقه را داشتهاند یا نه.
بازیها محکماند: هولدن نقشی را ایفا میکند که بهراحتی برایش آشناست و ویدمارک با چشمبندی که دارد، بدل به یک سرهنگ خشن و مصمم میشود. خوشدرخشترین نکته عکاسی مکدونالد است؛ نه فقط برای ثبت دقیق حالوهوای جنوب خشک و بیآبِ باتن روژ، بلکه برای انتخابهای لنز و قاببندی که جلوهٔ عالیِ لباسها را — و بهویژه پوشش بانوان فیلم (جانیس رول و ویکتوریا شا) — برجسته میکند. نسخهٔ باکیفیت فیلم رنگهایی دارد که در وضوح بالا واقعاً میدرخشند.
از نظر فرم، «آلوارز کلی» شبیهِ «The Horse Soldiers» (1959) است—که هولدن هم در آن بازی میکرد—و تاحدودی یادآور «Major Dundee» (1965). اگرچه در میان این آثار کمترین است و «The Horse Soldiers» بهراحتی بهتر از آن است، برای علاقهمندان ارزش تماشا دارد؛ فقط نباید انتظار یک وسترن یا روایت معمول جنگ داخلی را داشت.
نقدهای اصلی به کمتحرکی و دیالوگمحور بودن فیلم برمیگردد که تا اندازهای درست است، اما محیطها و چهرهٔ نامرتب و واقعگرای کنفدراسیونیها، کنشهای روانِ دوران جنگ و مخصوصاً یورشِ مهیجِ گاوها در پردهٔ آخر برای من جالب بودند. تنها ایراد عمدهای که میتوان گرفت، آسانبودن ورودِ مخفیانهٔ صاحب گاو به ریچموند است، اما میتوان این را توجیه کرد که وضع محاصره در آن مقطع کلاسیکِ یک شهر کاملاً محاصرهشده نبوده و هنوز میشد از غرب وارد شهر شد.
فیلم از منظر چهرههای زنانه هم امتیاز دارد؛ زیباییهای جنوبیِ فیلم از جمله جانیس رول، ویکتوریا شا و استفانی هیل جلوهای چشمنواز به اثر میدهند. همچنین نکتهٔ جالبِ پشتصحنه اینکه هولدن و ویدمارک در طول فیلمبرداری بسیار به هم نزدیک شدند و ویدمارک گفته چهار ماه حضور مداوم کنار هم عمری دو-سهبرابریِ دوستیشان را رقم زده. در همان منطقه استیو مککوئین هم مشغول فیلمبرداری «Nevada Smith» بود و یک روز با هولدن و ویدمارک برخورد کردند؛ آن شب مککوئین و هولدن تا پایان شب با هم نوشیدند.
در کل فیلم حدود 1 ساعت و 55 دقیقه طول دارد و بخشهایی از آن در حوالی باتن روژ لوئیزیانا فیلمبرداری شده و سکانس آغازین در جنوبغربی ضبط شده است. میان منتقدان اختلاف نظر هست: برخی آن را بیش از حد دیالوگمحور و طولانی میدانند و میگویند میتوانست پانزده دقیقه کوتاهتر باشد، اما بهعنوان نمونهای از دو بازیگر حرفهای که کنار هم «همراهی» میکنند، تماشای آن خالی از لطف نیست.
امتیازها: یک منتقد 5/10 داده و ارزیابی دیگری آن را در سطح B- قرار داده است.
نکته: برای تماشا با زیرنویس چسبیده لطفا از برنامههایی مثل MXPlayer استفاده بفرمایید تمامی عناوین دارای زیرنویس چسبیده سافت ساب میباشند.
کاربران دارای اشتراک از سرورهای پرسرعت و با کیفیت بهرهمند میشوند.
امتیاز بلبل جان
62%
دیدگاه های کاربران