فیلم The Cannonball Run 1981

هرچند بعضی از ناله‌ها و ژست‌های طنزآمیز راننده‌ها لبخندی بر لب می‌آورند، اما این فیلم واقعاً شعله‌ور نمی‌شود؛ جذابیت بازیگوش بورت رینولدز کفاف نگه‌داشتن فیلم را نمی‌دهد. او و رفیقش «ویکتور» (دام دلوئیس) مصمّم‌اند در آن مسابقهٔ سرکش و غیرقانونی سرتاسری برنده شوند و به‌همین خاطر تصمیم می‌گیرند آمبولانسی را تصاحب کنند تا با چراغ آبی از این طرف کشور تا آن طرف حرکت کنند...

هرچند بعضی از ناله‌ها و ژست‌های طنزآمیز راننده‌ها لبخندی بر لب می‌آورند، اما این فیلم واقعاً شعله‌ور نمی‌شود؛ جذابیت بازیگوش بورت رینولدز کفاف نگه‌داشتن فیلم را نمی‌دهد. او و رفیقش «ویکتور» (دام دلوئیس) مصمّم‌اند در آن مسابقهٔ سرکش و غیرقانونی سرتاسری برنده شوند و به‌همین خاطر تصمیم می‌گیرند آمبولانسی را تصاحب کنند تا با چراغ آبی از این طرف کشور تا آن طرف حرکت کنند — به‌نظر آسان می‌رسد، مگر نه؟ اما آن‌ها تنها شرکت‌کنندگان نیستند: راجر مور با استون مارتین خود و دو کشیش در یک فراری قرمز (سَمی دیویس جونیور و دین مارتین) که تلاش می‌کنند با «برکت دادن» راه‌شان را تا خط پایان هموار کنند، رقابت را جذاب‌تر می‌کنند. فیلم آکنده از ستاره است — پیتر فوندا، جکی چان که هرچند نقش کمرنگی دارد جذاب است، و فارا فاونسِت — و جاهایی هم جک ایلم با نقشش به‌عنوان دکتر «ون هلزینگ» صحنه‌ها را می‌رباید؛ اما قصه زود خسته می‌شود و کم‌کم شبیه نسخهٔ لایو-اکشنِ «Whacky Races» می‌شود که آغشته به کنایه‌های جنسی سبکِ «Carry On» است. اعضای «Rat Pack» طوری به‌نظر می‌رسند که فقط برای دستمزد آمده‌اند و فاونسِت چیزی بیشتر از همان لطافت همیشگی‌اش به‌عنوان دختری که در واقع گرفتار نیست اضافه نمی‌کند. فیلم به پای «Smokey and the Bandit» (1977) نمی‌رسد، هرچند شباهت‌هایی در تحریک پلیس دارد و تا پایان تا حد زیادی پژمرده می‌شود. لحظاتی بامزه دارد، اما نه به اندازهٔ کافی — مگر در صحنه‌های اشتباهی که در انتهای تیتراژ پخش می‌شود.