فیلم The Boss of It All 2006

رئیسِ همه‌چیز: بازخوانی کمدی‌وارِ لارس فون تریر از مفهومِ کنترل چه کسی فکر می‌کرد لارس فون تریر بتواند ما را بخنداند؟ در «رئیسِ همه‌چیز» او فقط فرهنگ شرکتی را هجو نمی‌کند—با دقتی جراحی‌وار، خودِ ادعاهای هنری را نیز می‌گشاید و از هم می‌پاشاند. فیلم با حضور فون تریر آغاز می‌شود که در پنجره بازتاب یافته و روی یک دالیِ دوربینِ درون جرثقیلِ آلبالویی نشسته است؛ نوعی deus...

رئیسِ همه‌چیز: بازخوانی کمدی‌وارِ لارس فون تریر از مفهومِ کنترل چه کسی فکر می‌کرد لارس فون تریر بتواند ما را بخنداند؟ در «رئیسِ همه‌چیز» او فقط فرهنگ شرکتی را هجو نمی‌کند—با دقتی جراحی‌وار، خودِ ادعاهای هنری را نیز می‌گشاید و از هم می‌پاشاند. فیلم با حضور فون تریر آغاز می‌شود که در پنجره بازتاب یافته و روی یک دالیِ دوربینِ درون جرثقیلِ آلبالویی نشسته است؛ نوعی deus ex machina حقیقی که هم نقشِ خالق را بازی می‌کند و هم از قدرتِ مطلقِ کارگردان به‌طرزی طنزآمیز تمسخر می‌نماید. او با شادیِ خاصی نقشِ خدا را بازی می‌کند و هم‌زمان خودش را زیر سؤال می‌برد. با استفاده از Automavision، برنامه‌ای که زاویه‌های دوربین را تصادفی تعیین می‌کند، فون تریر عملاً کنترلِ کارگردانی را رها می‌کند. این ایده آینه‌ای بُرّنده از روایتِ فیلم است: راون بازیگری را به‌عنوان رئیسی ساختگی استخدام می‌کند تا از مسئولیتِ شخصی شانه خالی کند. کارگردان در نهایت صرفاً یکی از بازیگران نمایشِ آبسوردِ خود می‌شود. کریستوفر، همان «رئیس»ِ استخدام‌شده، این وضعیت را به‌خوبی تجسم می‌کند. او می‌گوید «باید با نقشم مشورت کنم»—جمله‌ای که هم بازیِ نقش در محیطِ شرکتی را و هم قانون ششمِ داگمه ۹۵—که می‌گوید کنش‌ها باید صرفاً از انگیزهٔ درونی شخصیت ناشی شوند—را به‌خنده می‌گیرد. این هجو، طعمی لذت‌بخش از همان قیودِ هنری است که فون تریر گاه از آن‌ها دفاع می‌کرد. پیامِ نهاییِ فون تریر، به‌طرز غافل‌گیرکننده‌ای ساده است: زندگی—و هنر—را این‌قدر جدی نگیرید؛ بالاخره این فقط زندگی است. شاید حتی می‌توان آن را منعکس‌کنندهٔ صحنه‌ای دانست که شش نفر سالمند، خرسِ عروسکیِ محبوب را از صخره به پایین می‌افکنند. کمدی‌ای که هم‌زمان یک شوخیِ عمیقِ فلسفی است؟ این دقیقاً همان لارس فون تریرِ کلاسیک است.