فیلم W. 2008

اِه... هنوز هم دقیق نمی‌دانم نسبت به این فیلم چه حسی دارم — از اولین‌باری که دیدمش ده سال می‌گذرد. و باید اعتراف کنم تا حدی جانبداری ممکن است در این متن نفوذ کند. من از عملکرد کمیته ملی دموکرات‌ها در ۲۰۱۸ خوشم نمی‌آید، اما در دههٔ ۲۰۰۰ و حتی امروز، «دبلیو.» برای من همان نقشی را داشت که نیکسون برای هنتر اس. تامپسون داشت. عملاً...

اِه... هنوز هم دقیق نمی‌دانم نسبت به این فیلم چه حسی دارم — از اولین‌باری که دیدمش ده سال می‌گذرد. و باید اعتراف کنم تا حدی جانبداری ممکن است در این متن نفوذ کند. من از عملکرد کمیته ملی دموکرات‌ها در ۲۰۱۸ خوشم نمی‌آید، اما در دههٔ ۲۰۰۰ و حتی امروز، «دبلیو.» برای من همان نقشی را داشت که نیکسون برای هنتر اس. تامپسون داشت. عملاً هیچ رئیس‌جمهوری را کمتر از جورج دبلیو. بوش دوست ندارم. با این حال تلاش می‌کنم سیاست را تا حد امکان از بررسی‌های سینمایی دور نگه دارم. از یک طرف — و اخیراً نقدهای استون را هم جدی گرفته‌ام — این فیلم اثری محکم از الیور استون است. بر خلاف «اسنودن» و «ورلد ترید سنتر»، در «دبلیو.» همان ویژگی‌هایی که از فیلم‌های استون انتظار دارید به چشم می‌خورد، و این نکته‌ای است که نمی‌توانم از آن خوشم نیاید. موافق یا مخالف دیدگاه‌های سیاسی استون باشید، وقتی به تماشای فیلمی از او می‌نشینید، رد و نشانِ مشخصی از کارگردان روی آن حس می‌شود — احساسی که همیشه لذت‌بخش است. با این حال، از زمان اکران فیلم ده سال گذشته و این موضوع کمی از تأثیر آن می‌کاهد. وقتی فیلم در ۲۰۰۸ اکران شد و بوش هنوز در کاخ سفید بود، دیدن آن نوعی احساس غرور ملی به همراه داشت؛ تقریباً هیچ کشور دیگری اجازه نمی‌داد فیلمی در نقد رهبر فعلی‌اش در زمان تصدی او منتشر شود. آن وقت دیدن فیلم این پیام را به همراه داشت که «این چیزی است که آمریکا را بزرگ می‌کند». اما اکنون آن حس کمتر وجود دارد — دیگر آن‌قدر به خرید بلیت و رفتن دوباره به سینما برای جشن گرفتن متمم اول قانون اساسی ترغیب نمی‌شوید. ده سال بعد، یاد جمعیت‌های جشن‌گرفته در خیابان‌ها وقتی که بوش سرانجام بیرون رفت می‌افتید؛ به آن حس آرامش از نبود بوش در دفتر فکر می‌کنید؛ پیروزی اوباما را به یاد می‌آورید، «وحشت سنت‌پل» را به یاد می‌آورید و آن حس که حزب دموکرات چنان برنده بود که می‌شد حتی جنازه‌ای فاسد را هم نامزد کرد و پیروز شد. پس با این خاطرات، این فکر به ذهن می‌رسد که شاید بهتر بود استون ساخت فیلم را یک سال به تأخیر می‌انداخت تا پایان بهتری می‌داشت. با این همه، فیلم منصفانه و متوازن است — شاید به خاطر آن گفتهٔ پدر مرحومم که می‌گفت از بوش به‌عنوان رئیس‌جمهور خوشش نمی‌آمد اما در مقامِ آدم او را دوست داشت، چیزی که امروز متأسفانه کمتر مجاز به داشتنش هستیم. این‌ها اما واقعیت فیلم را تغییر نمی‌دهد: هنوز هم هنگام تماشای «دبلیو.» حس می‌کنید یک فیلم الیور استون را می‌بینید. حس غروری که هنگام دیدن فیلم در سینما در زمان اکران داشتید فراموش‌شدنی نیست. این فیلم همچنان فیلم خوبی است، به‌ویژه برای کسانی که به اندازهٔ کافی بزرگ‌ترند و وقایع آن دوره را به یاد دارند. «دبلیو.» اثری است که در عمق ریاست‌جمهوری جورج دبلیو. بوش فرو می‌رود و اهمیت تاریخی هر فرد صاحب بالاترین سمت در آمریکا را نشان می‌دهد؛ فیلم بر این ایده تأکید می‌کند که هر رئیس‌جمهوری سزاوار یک زندگینامهٔ تصویری است، چه در موفقیت و چه در شکست. جاش برولین اجرای درخشانی از بوش ارائه می‌دهد، هرچند نخست نسبت به انتخابش برای این نقش تردید وجود داشت. او جوهرهٔ بوش را به‌خوبی مجسم می‌کند؛ مردی کمی دست‌پاچه، علاقمند به خوش‌گذرانی و در ابتدا شاید چندان جدی در برابر مسئولیت‌های سیاسی‌اش. فیلم مسیر رسیدن بوش به کاخ سفید را نشان می‌دهد، مبارزات و رشد شخصی او تا پیش از وقایع ۱۱ سپتامبر را بازتاب می‌دهد و به‌ویژه تصمیماتش در مورد رفتن به جنگ در دورهٔ اول را بررسی می‌کند. در مجموع، «دبلیو.» فراتر از انتظار است و ارزش دیدن را دارد برای به تصویر کشیدن چهره‌ای پیچیده از سیاستمداری جنجالی.