فیلم The Old Dark House 1932

در طوفانی سهمگین، پنج مسافر در جایی دورافتاده از ولز به عمارت مرموز و ترسناکی پناه می‌برند که منزل خانواده‌ای «عجیب» به نام فِم است. این فیلمِ خانه تسخیرشده‌ای عجیب، هیجان‌انگیز و به‌طور مثبت کمیک است که کارگردانی آن را یکی از بزرگان ژانر وحشت، جیمز ویل، بر عهده دارد. داستان تا حدودی از رمان جی.بی. پریستلی با عنوان Benighted اقتباس شده و با فیلم‌برداری عالی...

در طوفانی سهمگین، پنج مسافر در جایی دورافتاده از ولز به عمارت مرموز و ترسناکی پناه می‌برند که منزل خانواده‌ای «عجیب» به نام فِم است. این فیلمِ خانه تسخیرشده‌ای عجیب، هیجان‌انگیز و به‌طور مثبت کمیک است که کارگردانی آن را یکی از بزرگان ژانر وحشت، جیمز ویل، بر عهده دارد. داستان تا حدودی از رمان جی.بی. پریستلی با عنوان Benighted اقتباس شده و با فیلم‌برداری عالی آرتور ایدسون و فیلمنامه‌ای پُر از لحظات به‌یادماندنی تقویت شده است. در زمان اکران در آمریکا واکنش‌ها چندان مثبت نبود، اما به‌طور معمول و با حال‌وهوای خشک بریتانیایی‌اش در بریتانیا خوش‌پذیرتر شد؛ حتی تا حدی که الهام‌بخش فیلمی مشابه به نام The Ghoul شد که در آن بوریس کارلوف و ارنست تسایگر دوباره نقش‌آفرینی کردند. فیلم در اواخر دهه ۱۹۳۰ بازنشر شد، اما پس از بازگشت حقوق به پریستلی مدتی طولانی از دیدگان محو شد و برای سال‌ها گم‌شده به‌ نظر می‌رسید تا این‌که کرتیس هارینگتون در ۱۹۶۸ یک نسخهٔ چاپی از آرشیو پیدا کرد و با تأمین بودجه آن را مرمت و بازنگهداری نمود. اگرچه چاپ فعلی کامل و بی‌نقص نیست، اما اکنون علاقه‌مندان به ترکیب منحصربه‌فرد وحشت و کمدی می‌توانند از آن لذت ببرند. برای لذت بردن از فیلم باید با طبیعت نامتعارف و هزل‌آمیز آن کنار بیایید؛ اگر چنین کنید، The Old Dark House هر سال مخاطبان جدیدی جذب خواهد کرد. فیلم از بازی‌های برجسته‌ای بهره می‌برد: ملوین داگلاس، ارنست تسایگر و ریمند مَسی اجراهای درخشان دارند، ایوا مور نقش ربه‌کا را با نفرت‌انگیزی بازی می‌کند و چارلز لاوتون در نقش Sir William Porterhouse نمایش به‌کلی اغراق‌آمیزی دارد که جذاب است. صحنه‌آرایی تا حدودی ساده و نورپردازی می‌توانست قوی‌تر باشد، اما همه‌چیز با کارگردانی مرموز و چاشنی فراوانی از شوخ‌طبعی و جذابیت ارائه شده است — ارزش تماشا دارد. ۸/۱۰