James Whale

بیوگرافی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد. جیمز ویل (22 ژوئیهٔ 1889 – 29 مهٔ 1957) کارگردان فیلم، کارگردان تئاتر و بازیگر انگلیسی بود. او بیشتر به‌خاطر کارهایش در ژانر فیلم‌های وحشت به یاد آورده می‌شود؛ او کارگردانی فرانکنشتاین (1931)، خانهٔ قدیمی تاریک (The Old Dark House) (1932)، مرد نامرئی (The Invisible Man) (1933)...

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد. جیمز ویل (22 ژوئیهٔ 1889 – 29 مهٔ 1957) کارگردان فیلم، کارگردان تئاتر و بازیگر انگلیسی بود. او بیشتر به‌خاطر کارهایش در ژانر فیلم‌های وحشت به یاد آورده می‌شود؛ او کارگردانی فرانکنشتاین (1931)، خانهٔ قدیمی تاریک (The Old Dark House) (1932)، مرد نامرئی (The Invisible Man) (1933) و عروس فرانکنشتاین (Bride of Frankenstein) (1935) را بر عهده داشت که همه به‌عنوان آثار کلاسیک این ژانر شناخته می‌شوند. ویل بیش از دوازده فیلم در ژانرهای دیگر هم کارگردانی کرد، از جمله آنچه به‌عنوان نسخهٔ قطعی سینماییِ موزیکال Show Boat (1936) محسوب می‌شود. او به‌تدریج از پیوندش با ژانر وحشت دلسرد شد، اما بسیاری از فیلم‌های غیرترسناکش به فراموشی سپرده شده‌اند. ویل در خانواده‌ای پرجمعیت در دادلی، انگلستان به دنیا آمد، و از کودکی استعداد هنری خود را کشف کرد و در رشتهٔ هنر تحصیل کرد. با آغاز جنگ جهانی اول، ویل به ارتش بریتانیا پیوست و افسر شد. او توسط آلمانی‌ها اسیر شد و در مدت اسارتِ خود به‌عنوان اسیر جنگی دریافت که به درام علاقه‌مند است. پس از آزادی‌اش در پایان جنگ، او بازیگر، طراح صحنه و کارگردان شد. موفقیت او در کارگردانی نمایش 1928 «پایان سفر» (Journey's End) سبب مهاجرتش به ایالات متحده شد؛ ابتدا برای کارگردانی این نمایش در برادوی و سپس به هالیوود برای کارگردانی فیلم. ویل تا پایان عمر در هالیوود زندگی کرد و بیشتر آن مدت را همراه با یار دیرینش، تهیه‌کننده دیوید لوئیس، بود. از جمله Journey's End (1930)، ویل بین سال‌های 1930 تا 1936 یک دوجین فیلم برای یونیورسال استودیوز کارگردانی کرد (کار بدون اعتبار او روی حماسهٔ جنگی Hell's Angels نیز برای یونایتد آرتیستس انجام شده بود)، و سبکی را توسعه داد که مشخصه‌اش تأثیر اکسپرسیونیسم آلمانی و دوربینی بسیار متحرک بود. در اوج محبوبیتش به‌عنوان کارگردان، ویل در سال 1937 فیلم راه بازگشت (The Road Back)، دنباله‌ای بر All Quiet on the Western Front، را کارگردانی کرد. دخالت استودیو، که احتمالاً تحت فشارهای سیاسی از سوی آلمان نازی صورت گرفت، باعث شد فیلم از چشم‌انداز ویل دگرگون شود و راه بازگشت از نظر نقدی و تجاری شکست خورد. چند شکست تجاری دیگر نیز در پی آمد و گرچه ویل نهایتاً در 1950 یک فیلم کوتاه ساخت، تا سال 1941 حرفهٔ کارگردانی فیلم او پایان یافته بود. ویل به کارگردانی تئاتر ادامه داد و همچنین عشقش به نقاشی و سفر را دوباره کشف کرد. سرمایه‌گذاری‌هایش او را ثروتمند کرد و دوران بازنشستگی راحتی داشت تا اینکه در 1956 دچار سکته‌هایی شد که او را از توانش تهی کرد و رنجور ساخت. ویل در 29 مهٔ 1957 با غرق کردن خود در استخر شنا در حیاط پشتی‌اش خودکشی کرد. ویل در طول دوران حرفه‌ای خود آشکارا همجنسگرا بود، چیزی که در دهه‌های 1920 و 1930 بسیار نادر بود. با افزایش آگاهی از گرایش جنسی او، برخی از فیلم‌هایش، به‌ویژه عروس فرانکنشتاین، تفسیرهایی با زیرمتن همجنسگرایانه یافته‌اند و ادعا شده که امتناع ویل از پنهان کردن هویتش به پایان کارش انجامید. با این حال، همکاران ویل این ایده‌ها را که گرایش جنسی او بر کارهایش تأثیر گذاشته یا باعث نابودی حرفه‌اش شده، رد می‌کنند. شرح بالا از مقالهٔ ویکی‌پدیا «James Whale» گرفته شده است، تحت مجوز CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکت‌کنندگان در ویکی‌پدیا موجود است.