فیلم Madhouse 1974

بازیگر کهنه‌کاری بعد از سال‌ها دوباره به نقشی بازمی‌گردد که او را مشهور کرده بود — نقش قاتل روان‌پریش و شرور «دکتر مرگ». اما چرا همه کسانی که در صحنه فیلم‌برداری حضور دارند به‌طرزی خشونت‌آمیز می‌میرند؟ داستان پر از سوراخ‌های منطقی است، اما با حضور وینسنت پرایس و پیتر کاشینگ هنوز تا حدی سرگرم‌کننده باقی می‌ماند. پایان‌بندیِ غافلگیرکننده‌ای دارد که هرچند توضیح‌ناپذیر به‌نظر می‌رسد، اما...

بازیگر کهنه‌کاری بعد از سال‌ها دوباره به نقشی بازمی‌گردد که او را مشهور کرده بود — نقش قاتل روان‌پریش و شرور «دکتر مرگ». اما چرا همه کسانی که در صحنه فیلم‌برداری حضور دارند به‌طرزی خشونت‌آمیز می‌میرند؟ داستان پر از سوراخ‌های منطقی است، اما با حضور وینسنت پرایس و پیتر کاشینگ هنوز تا حدی سرگرم‌کننده باقی می‌ماند. پایان‌بندیِ غافلگیرکننده‌ای دارد که هرچند توضیح‌ناپذیر به‌نظر می‌رسد، اما مخاطب را تا حدی راضی می‌کند. به‌خاطر همین و همین دو ستاره، از نظر من فیلم نمرهٔ 6 از 10 می‌گیرد. فیلم «مَدهَوس» (که ابتدا با عنوان بهترِ «The Revenge of Dr. Death» فیلم‌برداری شد و بعد عنوان عمومی‌تری به آن داده شد) را جیم کلارک کارگردانی کرده و آنگوس هال، کن لویسون و گرگ موریسون فیلمنامه‌نویسان آن‌اند. در آن بازیگرانی چون وینسنت پرایس، پیتر کاشینگ، رابرت کواری، آدرین کوری و ناتاشا پاین حضور دارند؛ موسیقی از داگلاس گملی و فیلم‌برداری از ری پارسلو است. زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۲۹ دقیقه است و بخش‌هایی از آن در استودیوهای تویکنهام و برخی نقاط لندن و همچنین در پریفورد مانور در ساری فیلم‌برداری شده است. داستان دربارهٔ ستارهٔ فیلم‌های وحشت است که پس از بهبودی از یک فروپاشی عصبی دوباره به نقش مشهورش برمی‌گردد؛ اما به‌نظر می‌رسد که این شخصیت در دنیای واقعی مرتکب قتل‌هایی واقعی می‌شود. «مَدهَوس» در مقامِ تم، تمثیلی دربارهٔ صنعت فیلم‌سازی است و فیلم پر از اشاره‌های کنایه‌آمیز و شوخی‌های درون‌صنفی است که بعضی‌شان با دقت مشاهده شده‌اند. حضور اسطوره‌های ژانر مانند پرایس (از AIP) و کاشینگ (از Hammer) فیلم را بیشتر به یک قطعهٔ ستایش‌آمیز برای طرفداران بدل می‌کند تا یک اثر جدی و کامل—به‌ویژه که این دو بازیگر زمان چندانی را با هم روی پرده ندارند. فیلم پر از سرنخ‌ها و راه‌حل‌های فریبنده (red herrings) است و بعضی صحنه‌ها هیچ‌گونه منطقی ندارند؛ گاهی حس می‌شود فیلمنامه را آنی و دم‌دستی نوشته‌اند. گنجاندن نماهایی از چند فیلم قبلی پرایس ساختهٔ کورمن، و چند ادای احترام دیگر، ایدهٔ خوبی است، اما کلیت اثر شبیه ترکیبی دست‌وپاگیر از طرح فیلم‌هایی مانند «دکتر فایبز» به‌نظر می‌رسد. رو شدن حقیقت در پایان چندان تاثیرگذار یا غافلگیرکننده نیست. با این حال لحظات لذت‌بخش هم کم نیست: شخصیت دیوانه و علاقه‌مند به عنکبوتِ فِی (با بازی آدرین کوری)، مصاحبهٔ مایکل پارکینسون با پرایس و حتی خواندنِ یک قطعه توسط پرایس از جملهٔ نکات جذاب‌اند. لیندا هایدن در میان بازیگران زن خودنمایی می‌کند و بازیگرانی مثل جولی کراستوایت، کاترین ویلمر و جنی لی-رایت نیز قابل ذکرند. رابرت کواری هم در صحنه‌ای در میهمانیِ آوازخوانی با لباسی که یادآور «کنت یورگا؛ خون‌آشام» است دیده می‌شود. فیلم در گیشه عملکرد ضعیفی داشت و همین پایان همکاری طولانی پرایس با American International Pictures پس از ۱۴ سال بود. جمع‌بندی اینکه «مَدهَوس» فیلمی عالی نیست—به‌خصوص که دو سال روی قفسه ماند قبل از انتشار—اما برای طرفداران پرایس و کاشینگ هنوز نکاتی دارد که دیدنش ارزشمند است. نمرهٔ من: 6/10 (درجه: B).