فیلم A Haunting in Venice 2023

فیلم «تسخیر در ونیز» سومین اقتباس Kenneth Branagh از آثار آگاتا کریستی با حضور کارآگاه هرکول پوآرو است. داستان در ونیز پس از جنگ جهانی دوم می‌گذرد: پوآرو که ظاهراً بازنشسته شده، با دعوتِ دوست نویسنده‌اش به یک جلسه روح‌خوانی در کاخکی ونیزی کشیده می‌شود و درگیرِ معمای مرگ مرموزی می‌گردد. فیلمنامه را مایکل گرین و الهام اصلی را از آثار کریستی دارد و روایت،...

فیلم «تسخیر در ونیز» سومین اقتباس Kenneth Branagh از آثار آگاتا کریستی با حضور کارآگاه هرکول پوآرو است. داستان در ونیز پس از جنگ جهانی دوم می‌گذرد: پوآرو که ظاهراً بازنشسته شده، با دعوتِ دوست نویسنده‌اش به یک جلسه روح‌خوانی در کاخکی ونیزی کشیده می‌شود و درگیرِ معمای مرگ مرموزی می‌گردد. فیلمنامه را مایکل گرین و الهام اصلی را از آثار کریستی دارد و روایت، ترکیبی از رازآلودگی و المان‌های فراطبیعیِ مبهم است. بازخوردها دربارهٔ فیلم آمیخته‌اند. از یک سو بسیاری از نقدها به کندی ریتم، فرسایندگی روایت و کشدار بودن پرده‌ها اشاره می‌کنند؛ صحنه‌ها گاه به‌گونه‌ای حوصله‌سربر و طولانی کار شده‌اند که بیننده را بی‌حوصله می‌کنند و احساس تعلیق به‌خوبی شکل نمی‌گیرد. تصویربرداری عمدتاً تیره است و با وجود نماهای زیبا از ونیز، فیلم در اغلب مدت در فضاهای بسته و کم‌نور جریان دارد که برخی آن را از نمایش شکوه شهر محروم کرده است. از نظر بازیگران، میشل یئو و جود هیل نمایش‌های خوبی دارند و مورد تحسین قرار گرفته‌اند؛ در مقابل، برخی اجراهای Kenneth Branagh نسبت به تفسیرهای پیشین پوآرو چوبی و خشک به‌نظر می‌رسد و Tina Fey به‌عنوان نقش کمیک در این فیلمِ دوره‌ای برای بعضی تماشاگران ناهمخوان و نامناسب جلوه کرده است. به‌طور کلی، انتخاب بازیگران و میزان تطابقِ پرده‌ها با هم به‌خوبی همگرا نشده و گاهی حس انسجام گروهی ضعیف است. از منظر بصری و تولیدی، فیلم در سطح بالایی قرار دارد: طراحی صحنه، فیلم‌برداری و استفاده از جلوه‌های تصویری برای حذف عناصر مدرن و بازسازی فضاهای تاریخی تحسین‌شده‌اند؛ موسیقی و فضای تاریک نیز به زیبایی کار شده‌اند. با این حال، کیفیت فنی برجسته به‌تنهایی نتوانسته خلأهای فنیِ روایت و ریتم را پوشش دهد. نکات مثبت دیگر شامل برخی سکانس‌های پرتعلیق با ساختار ملایم افزایشِ تنش و چند معمای جذاب است که تا پایان مخاطب را همراه می‌کنند. اما عناصر فراطبیعیِ مبهم و بعضاً بی‌پاسخ برای دنیای منطقیِ پوآرو، برای برخی مخاطبان نامتناسب و ناآرام‌کننده بوده است. پایان‌بندی و چیدمانِ معما نیز به‌سبکِ مرسوم کریستی یک راه‌حل غیرمنتظره ارائه می‌دهد که واکنش‌ها به آن متنوع است. مقایسه با آثار قبلیِ مجموعه نشان می‌دهد دیدگاه‌ها متفاوت است: برخی فیلم را از «مرگ در نیل» بهتر و از «قتل در قطار سریع‌السیر شرق» ضعیف‌تر می‌دانند، و برخی دیگر آن را اثری قابل‌قبول اما نه برجسته توصیف می‌کنند. به‌طور کلی، این فیلم برای تماشاگرانی که به جلوه‌های بصری، اتمسفر تاریک و نمایش‌های فردی علاقه دارند جذابیت‌هایی دارد، اما برای کسانی که انتظار داستان‌گویی تند، تعلیق مداوم و هماهنگی کامل بازیگران دارند ممکن است خسته‌کننده به‌نظر برسد.