فیلم The Owners 2020

چیز چندان تازه‌ای نیست؛ فیلم شروعِ نسبتاً خوبی دارد اما بعد از حدود بیست دقیقه کمی کشدار می‌شود. جاهایی تعلیقِ خوبی دارد، اما به‌هیچ‌وجه به‌اندازه‌ای نیست که بتوان آن را پیشنهاد داد. بازی‌ها عمدتاً خوب‌اند، از جمله میسی ویلیامز و سیلوستر مک‌کوی. ۲.۵/۵ تماشای واقعاً خوبی بود؛ می‌توانم دوباره ببینمش و آن را توصیه می‌کنم. من قطعاً به‌خاطر میسی ویلیامز این فیلم را دیدم و باید بگویم...

چیز چندان تازه‌ای نیست؛ فیلم شروعِ نسبتاً خوبی دارد اما بعد از حدود بیست دقیقه کمی کشدار می‌شود. جاهایی تعلیقِ خوبی دارد، اما به‌هیچ‌وجه به‌اندازه‌ای نیست که بتوان آن را پیشنهاد داد. بازی‌ها عمدتاً خوب‌اند، از جمله میسی ویلیامز و سیلوستر مک‌کوی. ۲.۵/۵ تماشای واقعاً خوبی بود؛ می‌توانم دوباره ببینمش و آن را توصیه می‌کنم. من قطعاً به‌خاطر میسی ویلیامز این فیلم را دیدم و باید بگویم او واقعاً فیلم را به دوش می‌کشد. هرچند فیلم ظاهری کم‌هزینه دارد، اما مشخص است که امکانات کافی برای خلق موقعیت‌های دیوانه‌وار فیلم فراهم بوده است. بسیاری از فیلم‌ها یا شدت را به‌تدریج بالا می‌برند یا از بخش‌های آرام برای ایجاد تضاد با انفجارهای ناگهانی استفاده می‌کنند، اما این فیلم بیشتر شبیه ترن هوایی است که بی‌وقفه بین اوج و فرود نوسان می‌کند. منحنی کلی شاید تدریجی باشد، اما در عمل فیلم مجموعه‌ای طولانی از «هیچ»، «درگیری!»، «هیچ»، «درگیری!» است. برای اشاره به جزئیات محتاطم چون فیلم پر از اسپویل است، اما بزرگ‌ترین نکته را از همان فرض اولیه (در واقع از عنوان فیلم) لو می‌دهند: صاحب‌خانه‌ها علیه سارقین برمی‌گردند. زوج مسن نقشِ دیوانگی را خیلی خوب ایفا می‌کنند، ولی همین است و بیشتر از این ندارند. اگر «Don't Breathe» را دوست داشتید، این را هم ببینید.