فیلم The New Boy 2023

فیلم در پس‌زمینه‌ای از استرالیأ تا حد زیادی مستعمره‌ای و سفیدپوست آغاز می‌شود؛ با صحنه‌ای نسبتاً خشن که پسری جوانِ موطلایی و بومی (اسوان رید) با بومرنگ بیهوش می‌شود و وقتی به هوش می‌آید می‌بیند در سرپرستی «خواهر آیلین» (کیت بلانشت) و «خواهر مام» (دبورا میلمن) در یک یتیم‌خانهٔ دورافتاده قرار گرفته است. او با طبیعت پیوند دارد و خواهر آیلین انساناً مذهبی و متعصب...

فیلم در پس‌زمینه‌ای از استرالیأ تا حد زیادی مستعمره‌ای و سفیدپوست آغاز می‌شود؛ با صحنه‌ای نسبتاً خشن که پسری جوانِ موطلایی و بومی (اسوان رید) با بومرنگ بیهوش می‌شود و وقتی به هوش می‌آید می‌بیند در سرپرستی «خواهر آیلین» (کیت بلانشت) و «خواهر مام» (دبورا میلمن) در یک یتیم‌خانهٔ دورافتاده قرار گرفته است. او با طبیعت پیوند دارد و خواهر آیلین انساناً مذهبی و متعصب است — هر دو آدم‌های باایمان‌اند اما از نوع متفاوتی از ایمان. ورود یک صلیب چوبی بزرگ به بالای محراب، تمرکز هر دو را به سمت روایتی نسبتاً خشك و ساده‌انگارانه دربارهٔ معنویت معطوف می‌کند. اجرای رید طبیعی و خودانگیختگی دارد و خوب از کار درآمده، اما بلانشت تقریباً در همهٔ جنبه‌های دیگر اغراق می‌کند. او از این نوع نقش‌ها خوب بازی می‌کند — موهای تراشیده، نگاه‌های پریشان، شخصیت اندکی عجیب — ولی در این‌جا داستان به اندازهٔ کافی قوی نیست که برای او (یا ما) قابل هضم باشد. گاهی حس می‌کردم در شخصیت پسر چیزی از «اولیور تویست» هست: موطلایی؟ فرستاده‌شده؟ هویتی مخفی؟ اما این، قصهٔ فیلم نیست — و وقتی او در پایان دچار بداقبالی شخصی می‌شود، موجی از ناخوشایندی نسبت به «آیلین» و کلیسای پر از خرافهٔ او در من ایجاد شد. فیلم تماشاگر را بی‌پاسخ نمی‌گذارد، اما با دیالوگ‌های اندک و کمبود توسعهٔ شخصیت‌ها، بیش از آن‌که داستانی کامل باشد، جلوه‌ای زیبا و تصویری است که به بلانشت اجازهٔ خودنمایی می‌دهد و رید را به‌عنوان پسری که با آینده‌ای مبهم روبه‌روست نشان می‌دهد.