فیلم The Palm Beach Story 1942

زنی شوهر مخترعش را ترک می‌کند چون معتقد است برای او بهتر است که او نباشد. به پالم بیچ می‌رود تا طلاق بگیرد و در مسیر، در یک سفر قطاری پرهیجان با میلیاردر مهربان جان دی. هکِن‌سَکر سوم آشنا می‌شود. انرژی در هر صحنه موج می‌زند، حاصل بازی برجسته و باتجربهٔ گروه بازیگران فیلم. نگاه‌تان به صحنه‌های ابتدایی با «وینی کینگ» پیر و دوست‌داشتنی باشد....

زنی شوهر مخترعش را ترک می‌کند چون معتقد است برای او بهتر است که او نباشد. به پالم بیچ می‌رود تا طلاق بگیرد و در مسیر، در یک سفر قطاری پرهیجان با میلیاردر مهربان جان دی. هکِن‌سَکر سوم آشنا می‌شود. انرژی در هر صحنه موج می‌زند، حاصل بازی برجسته و باتجربهٔ گروه بازیگران فیلم. نگاه‌تان به صحنه‌های ابتدایی با «وینی کینگ» پیر و دوست‌داشتنی باشد. فیلم شاد، پرانرژی و بسیار بامزه است. آیا توصیه می‌کنم؟ بله؛ نمونه‌ای اصیل از کمدی اسکریوبال. «مردها با افزایش سن باهوش‌تر نمی‌شوند، فقط موهایشان را از دست می‌دهند!» این دیدگاه «گری» (کلدِت کلبر) است که با طراح نومید «تام» (جوئل مک‌ریا) ازدواج کرده است. تام برای ساخت یک فرودگاه پیشرفته به 90,000 دلار نیاز دارد اما همه منابع سرمایه‌گذاری سنتی با کمال احترام رد کرده‌اند. گری تصمیم می‌گیرد که شاید برای تام بهتر باشد روی پای خودش بایستد یا بهتر از آن—او طلاق بگیرد و با یک میلیونر ازدواج کند و از این راه برای پروژهٔ شوهرش سرمایه جور کند. تام این فکر را دیوانه‌وار می‌داند، اما ناگهان گری در قطاری به سمت پالم بیچ با «جی.دی.» (رودی والی) آشنا می‌شود؛ مردی ثروتمند و کَرم‌دار که با سخاوتمندی هزینه‌ها را تأمین می‌کند. وقتی گری با این مرد ارتباط برقرار می‌کند، با خواهر آزاداندیش او (مری آستور) آشنا می‌شوند و گری دربارهٔ شوهرش داستان‌های خیالی می‌بافد که تنها وقتی تام، مصمم به نباختن همسرش، وارد ماجرا می‌شود و خطر از هم پاشیدن نقشهٔ دروغ‌های او را به جان می‌خرد، به خودِ حقیقی بازمی‌گردند. احتمال اینکه آن‌ها بدون اینکه کسی به ماجرا پی ببرد پول را به دست آورند کم به نظر می‌رسد. داستان تا حدودی دور از واقعیت است، اما کلبرت در کمدی‌پردازی زمان‌بندی عالی‌ای دارد و میان دیالوگ‌های پی‌درپی جواهرات طنازانه‌ای به چشم می‌خورد که به نقد دارندگان ثروت موروثی و نگرش کسانی که به ثروتمندان هم حسادت می‌کنند و هم تحقیرشان می‌کنند می‌پردازد. شیمی بازی بین چهار بازیگر جذاب است و هرچند پایان‌بندی کمی شتاب‌زده و ناامیدکننده است، فیلم همچنان یک سرگرمی بامزه و دلپذیر است که از تماشای آن لذت بردم.