فیلم Halloween H20: 20 Years Later 1998

عشقِ برادری باز هم یک پله افت کرد. داستان بیست سال پس از مایکل مایرز در هدونفیلد است و به‌ویژه زندگی لوری سندروز، خواهری که مرگش را جعل کرده و اکنون مادر مطلقه‌ای با یک پسر نوجوان است. مایکل در راه است تا کاری را که دو دهه پیش نیمه‌کاره گذاشته بود تمام کند. این فیلم واقعا یک اثر اصیلِ «هالووین/مایکل مایرز» است؛ احساس می‌شود سازندگان می‌خواستند...

عشقِ برادری باز هم یک پله افت کرد. داستان بیست سال پس از مایکل مایرز در هدونفیلد است و به‌ویژه زندگی لوری سندروز، خواهری که مرگش را جعل کرده و اکنون مادر مطلقه‌ای با یک پسر نوجوان است. مایکل در راه است تا کاری را که دو دهه پیش نیمه‌کاره گذاشته بود تمام کند. این فیلم واقعا یک اثر اصیلِ «هالووین/مایکل مایرز» است؛ احساس می‌شود سازندگان می‌خواستند نشان دهند به ریشه‌های محبوبیت سری وفادارند. فرمولِ همیشگی دنبال‌کردن و سلاخی هنوز برقرار است، اما بازگشت جیمی لی کرتیس و نگارش مناسب شخصیت او برجسته‌اند. لوری همچنان از گذشته آسیب‌دیده و گه‌گاه برای تسکین خود به مشروب پناه می‌برد، اما مدیر یک مدرسه خصوصی است و مادر سختگیر ولی دوست‌داشتنیِ پسری است که بازیگرش جاش هارتنت است. او همچنین دوست‌پسرِ مراقب و مهربانی دارد. نیمهٔ اول فیلم دنیای جدید لوری را معرفی می‌کند و همزمان صحنه‌هایی از سفر مایکل تا مقصد نهایی می‌بینیم. در نیمهٔ دوم، زمان ترس و تنش است؛ پسر لوری و دوستانش در خطر بزرگی قرار می‌گیرند که به تقابل نهایی با لوری منتهی می‌شود. صحنه‌های قتل تاثیرگذارند، تعلیق بالا می‌رود و در نهایت فیلم با یک پایانی پرهیجان و ضربهٔ نهاییِ قابل توجه بسته می‌شود. در کل، فیلمی بسیار خوب و شایسته از مجموعهٔ هالووین/مایکل مایرز است — هیچ چیز نوآورانه‌ای ارائه نمی‌دهد، اما چرخه را کامل کرده و پایان مناسبی فراهم می‌کند. 7/10 البته اکنون می‌دانیم که «H20» بعدا دنباله، بازآفرینی، دنبالهٔ بازآفرینی و حتی فیلم دیگری در این مجموعه داشته، اما باید به «بیست سال بعد» به‌خاطر دست‌کم تلاش برای خاتمه دادن به فرنچایز احترام گذاشت. گاهی خوشایند است ببینی یک فیلم ترسناک به‌جای پایان‌نگیر/کلیف‌هنگر با پایانِ مشخصی تمام می‌شود. نکتهٔ قابل توجه دیگر این است که این یکی از اولین فیلم‌های مایکل مایرز است که واقعا سرگرم‌کننده است. فیلمی عالی نیست، اما سزاوار تحسین است. رتبهٔ نهایی: ★★½ — بخش‌های زیادی داشت که به دلم نشست، ولی در مجموع کاملا کار نکرد. جیمی لی کرتیس بازمی‌گردد و فرنچایز از قسمت ششِ ضعیف خود را بازیابی می‌کند. لوری استرود (جیمی لی کرتیس) با نامی مستعار در شمال کالیفرنیا به‌عنوان رئیسِ یک مدرسهٔ خصوصی دورافتاده زندگی می‌کند. فصل هالووین است و پسرش دارد ۱۷ ساله می‌شود. آیا برادر شرورش باز هم برای ایجاد وحشت برمی‌گردد؟ طبیعیست که برمی‌گردد. آدام آرکین، ال‌ال کول جی و جنت لی در نقش‌های فرعی حضور دارند. «هالووین ۴» (۱۹۸۸) عالی بود و به‌نظر من حتی از نسخهٔ اصلی ۱۹۷۸ هم بهتر است، در حالی که «هالووین ۵» (۱۹۸۹) فیلم خوبی است اما کمی طنزِ کمدی به آن اضافه شده بود. فیلم بعدی، «هالووین: نفرین مایکل مایرز» (۱۹۹۵)، متأسفانه آشفته بود: شخصیت‌های ضعیف، پیش‌برد داستان بد و ترس‌های تکراری و معمولی. بنابراین با «هالووین H2O: 20 Years Later» (۱۹۹۸) نمی‌دانستم چه انتظاری داشته باشم. فیلم با سکانسی در ایلی‌نویز و طنز کوتاهی آغاز می‌شود که پایانِ نقشِ بازیگر جوان (جوزف گوردون-لویت) مرا به خنده انداخت. از آنجا لحن به درام تغییر می‌کند و ما به مدرسهٔ اعیان‌نشین در کالیفرنیا منتقل می‌شویم. شخصیت‌ها محکمی معرفی می‌شوند و وقتی مایکل حمله‌اش را آغاز می‌کند، حس می‌کنیم آن‌ها را می‌شناسیم. خوشحالم که سازندگان بالاخره مکانِ داستان را از هدونفیلد به نقطه‌ای کاملاً متفاوت در آن‌سوی کشور منتقل کردند؛ هدونفیلد داشت تکراری می‌شد. طرح داستان تا حدی شبیه «من هنوز می‌دانم تابستان گذشته چه کردی» است که چند ماه بعد اکران شد. از نظر من «H2O» دست‌کم دومین دنبالهٔ خوب سری بعد از قسمت ۴ است و ارزشش دست‌کم به پای قسمت ۵ می‌رسد. خوشحال‌کننده است که جیمی لی دوباره نقش «آخرین دختر» را بازی می‌کند. میشل ویلیامز هم در میان زنان حاضر است؛ او هنگام فیلم‌برداری فقط ۱۷ سال داشت و بسیار دوست‌داشتنی بود. جودی لین اوکیف نیز بازی جذابی دارد. مدت فیلم ۱ ساعت و ۲۶ دقیقه است و در جنوب کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است. نمره: B / B-